Հա
Չորեքշաբթի, 08 Փետրւարի 2017 14:30

Ինչպէս պէտք է վարւեի Հայաստանը ՀԱՊԿ-ում եւ ԵԱՏՄ-ում

Արցախ այցելելու համար, բլոգեր Ալեքսանդ Լապշինի արտայանձնումն Ադրբեջանին, Հայաստանին եւ Արցախին միանշանակօրէն կանգնեցնում է անվտանգութեան հետ կապւած նոր հարցականների առջեւ:

ԱՐԱՄ ՇԱՀՆԱԶԱՐԵԱՆ

 

Արցախ այցելելու համար, բլոգեր Ալեքսանդ Լապշինի արտայանձնումն Ադրբեջանին, Հայաստանին եւ Արցախին միանշանակօրէն կանգնեցնում է անվտանգութեան հետ կապւած նոր հարցականների առջեւ:

Այն, որ «սեւ ցուցակ» կազմելով, հետապնդելով, ահաբեկելով բոլոր նրանց, ովքեր մտադիր են այցելել Արցախ, Ադրբեջանը փորձում է վարել Արցախի միջազգային մեկուսացման որոշակի քաղաքականութիւն պարզ է բոլորին:

Պարզ է նաեւ այն փաստը, թէ հնարաւոր ինչ արդիւնքներ կարող է ունենալ այդ քաղաքականութիւնը, հաշւի առնելով մանաւանդ այն իրողութիւնը, թէ քաղաքակիրթ աշխարհում Բելառուսիայից բացի, դժւար թէ գտնւի որեւէ այլ պետութիւն, որը կը համաձայնւի այդ գործում աջակցել ապշերոնեան բռնապետութեանը՝ ոտնահարելով մարդու ազատ տեղաշարժի, մտքի եւ խօսք ազատութիւնը:

Այս առումով մտահոգւելու այնքան էլ պատճառ չկայ: Մինսկի կողմից Լապշինի՝ Բաքու արտայանձնման շոկին հետեւած ժամանակաւոր տեղատւութեանը հետեւելու է մագընթացութիւն:

Այս համատեքստում մտահոգիչը, սակայն, այն է, որ Բելառուսիան համարւում է Հայաստանի «դաշնակից»-ը վերպետական երկու միաւորման շրջանակում՝ ՀԱՊԿ եւ ԵԱՏՄ:

Այն, որ այս երկու միաւորումներում Հայաստանի ներկայութիւնը մեղմ ասաց այնքան էլ ոգեւորութեամբ չի ընդունւել միւս անդամների կողմից գիտեն բոլորը. դա անհերքելի փաստ է: Աննախադէպ է, սակայն, այն հանգամանքը, որ ո՛չ ՀԱՊԿ-ում ո՛չ էլ ԵԱՏՄ-ում երբեւէ «դաշնակից» որեւէ պետութիւն նման բացայայտ թշնամական վերաբերմունք չի դրսեւորել Հայաստանի՝ նոյն ինքն Արցախի նկատմամբ:

Միանալով Բաքւի՝ Արցախի մեկուսացման քաղաքականութեանը, պաշտօնական Մինսկն անմիջականօրէն թիրախաւորում է Հայաստանի եւ Արցախի անվտանգութիւնը, որը բացարձակապէս չի տեղաւորում ցանկացած ձեւաչափի եւ մակարդակի այսպէս կոչւած «դաշնակցային» գործընկերութեան տրամաբանութեան սահմաններում:

Նման հանգամանքներում տրամաբանական հարց է ծագում, թէ ինչպէս պէտք է վարւել վերպետական այնպիսի միաւորումներում, որտեղ անդամ պետութիւններից մէկի փոքրիկ բռանպետը (խօսքը Բելառուսիայի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի մասին է) բազմիցս ապացուցել է, թէ բացարձակապէս թքած ունի ցանկացած տիպի «դաշնակցային» գործընկերութեան վրայ, երբ հարցը վերաբերւում է սեփական շահերին:

Գաղտնիք չէ, որ նման վերաբերմունք կարող է կազմաքանդել ցանկացած միաւորում, այդ թւում՝ նաեւ ՀԱՊԿ-ն ու ԵԱՏՄ-ն: Իսկ նման իրավիճակն անհրաժեշտ է դարձնում այդ միաւորումների վերաձեւումը, վերակազմակերպումը եւ ամենակարեւորը՝ վերաիմաստաւորումը:

Դաշնակցային միաւորումը դա որոշակի փոխադարձ պարտաւորութիւնների կենսագործունէութեան ամբողջական մի համալիր է, որի բցակայութիւնն իմաստազրկում է միաւորումը: Հէնց սա է պակասում այսօր ե՛ւ ՀԱՊԿ-ին  ե՛ւ ԵԱՏՄ-ին:

Հայաստանի քայլերը պէտք է առաջին հերթին միտւած լինել համոզելու «դաշնակցներ»-ին՝ օր առաջ շտկելու այս մեծ բացթողումը: Հակառակ դէպքում, վերջնականապէս կիմաստազրկւի առանց այն էլ մինչ օրս բազմաթիւ հարցականներով ու կասկածներով ուղեկցւող Հայաստանի անդամակցութիւնն այդ երկու միաւորումներին:

Յարակից Հրապարակումներ

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Ապրիլի 24-ի առիթով իր ելոյթում կարտասանի՞ արդեօք Թրամփը Հայոց Ցեղասպանութիւն եզրոյթը:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։