Հա

Օրակարգ

29/10/2016 - 14:00

Նա մեր յիշողութիւնն էր

2016 թւականի աշունը, ՆԱՀԱՊԵՏԻ վերջին աշունն էր: Ռուբէն Յովսէփեանն էլ հեռացաւ: Ինչպէս բոլոր մեծերը՝ մի անգամից, անգամ առանց հրաժեշտի եւ մեր թիկունքը մի քիչ էլ դատարկւեց, մեր իրականութիւնը մի քիչ էլ աղքատացաւ:
Ռուբէն Յովսէփեանը մեր խղճի հայելին էր, պատմական մեր յիշողութեան, գէնետիկ կոդի խտացումն ու իրականացնողը:

Ընկ. Ռուբէնին յիշելիս

ԱՐԱՄ ՇԱՀՆԱԶԱՐԵԱՆ


2016 թւականի աշունը, ՆԱՀԱՊԵՏԻ վերջին աշունն էր: Ռուբէն Յովսէփեանն էլ հեռացաւ: Ինչպէս բոլոր մեծերը՝ մի անգամից, անգամ առանց հրաժեշտի եւ մեր թիկունքը մի քիչ էլ դատարկւեց, մեր իրականութիւնը մի քիչ էլ աղքատացաւ:
Ռուբէն Յովսէփեանը մեր խղճի հայելին էր, պատմական մեր յիշողութեան, գէնետիկ կոդի խտացումն ու իրականացնողը:
Մեր պղտոր իրականութեան ընթացքի զուլալւելու համար, մեր քառաքարշ յիմար վազքի կասեցման համար, մեզ անհրաժեշտ էր մեր ՆԱՀԱՊԵՏԸ, նրա՝ հայեացքը, բնոյթը, մարդկային տեսակը, գիրն ու խօսքը… մեզ անհրաժեշտ էր նա:
Բայց մեր բոլոր մեծերի պէս, մենք չուզեցինք, չկարողացանք լսել ու հասկանալ նաեւ Ռուբէն Յովսէփեանին: Փառք Աստծոյ, այս բացառիկ դէպքում մենք խտրական մօտեցում չունենք ոչ ոքու նկատմամբ: Մեծերի հետ, առանց բացառութեան վերաբերւում ենք միանշանակ՝ նոյն կերպ:
Չենք լսում, չենք փորձում հասկանալ նրանց: Թամաշան քաշում ենք հրապարակ՝ նրանց ստիպելով՝ հէնց ապրելու ժամանակ հեռանալ, փակւել իրենց աշխարհում, մեկուսանալ մեզանից:
Դա բնական է: Դա չպէտք է համարել մտաւորականին յատուկ մեծամտութիւն: Մեր ամբոխային յիմարութիւնների ֆոնին՝ յետին թւով խելօք երեւալու մոլուցք: Տրամաբանութիւնը պարզից էլ պարզ է. մտաւորականը, հրապարակային թամաշան (լինի դա պալատական կատակերգութիւն կամ էլ ընդդիմադիր դրամա), ամբոխը, ամբոխային տրամաբանութիւնն ու տրամադրութիւնը՝ հակացուցւած են միմեանց համար: Դրանք պարզապէս անհամատեղելի են: Մեծագոյն տառապանք է ստեղծագործ մարդու համար աչք փակել իրականութեան վրայ, չտեսնել տալ ամէն ինչ, եւ սահել ամբոխին համընթաց:
Բացառութիւն չէր նաեւ ընկեր Ռուբէնը: Երբ չկար նրա պահանջարկը, երբ մատի վրայ կարող էիր հաշւել նրան լսել ցանկացողների թիւը, նա էլ որոշեց ինչ-որ տեղ լռել, չխօսել, մնալ դիտորդի կարգավիճակում եւ սպասել...
«Ֆէյսբուք»-եան իր վերջին գրառումներից մէկում, Ռուբէն Յովսէփեանը գրել էր. «Ես էլ եմ հիւանդ, երկիրն էլ... առաւօտեան Գերմանիա եմ մեկնում՝ բուժւելու յոյսով: Երկի՛րն ի՞նչ է անելու, ո՞ւր է գնալու...»:
Չգիտեմ, թէ ո՞վ, որ բժիշկն էր կարող բուժել մեր ՆԱՀԱՊԵՏԻՆ, բայց գիտեմ մի բան՝ «հիւանդ երկրին» կարող էին բուժել նա եւ նրա նմանները: Իսկ մենք՝ ազգովի, յամառօրէն նրանց մօտ չթողեցինք ՀԻՒԱՆԴԻՆ (եւ շարունակում ենք չթողնել):
Ու թերեւս հէնց դա է պատճառը, որ մեր մեծերը չւում են մէկ-մէկ, երբեմն էլ զոյգ-զոյգ առանց անգամ հրաժեշտ տալու:
Դա երեւի թէ մեր հոգու վրայ ծանրացած մեղքերի համարժէք պատիժն է:
Յ. Գ.- Չգիտեմ, միգուցէ չհամաձայնւէք ինձ հետ: Միգուցէ իմ այս գրութիւնը համարէք վատատեսական, դա ձեր բացարձակ իրաւունքն է, որին բռնանալ ես չեմ կարող: Բայց, գիտեմ մի բան. Նրանք, ովքեր բախտ են ունեցել գէթ մէկ անգամ վայելելու մեր ՆԱՀԱՊԵՏԻ հետ շփւելու, նրան լսելու հաճոյքը, կը հասկանան, թէ ինչի մասին եմ խօսում ես:

Յարակից լուրեր

Ամենաշատ ընթերցւած

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։