Հա

Համայնք

31/03/2018

Սպահանի հայոց թեմի առաջնորդի Ս. Զատկւայ պատգամը

Նոր Կտակարանի բոլոր Աւետարանները, անխտիր, պատմում են Քրիստոսի երկրաւոր կեանքի ամենահիմնական եւ ամենից էական բաժինը՝ Յարութեան դէպքը։ Իր խորքի մէջ թէեւ ընդհանրական, սակայն իւրաքանչիւր Աւետարան իրեն իւրայատուկ նուրբ ու փոքր տարբերութիւններով ներկայացրել են Քրիստոսի Յարութեան դէպքը, այնպիսի «տարբերութեամբ», որ կարծէք մէկը միւսին ամբողջացնում է։

«Երբ շաբաթ օրն անցաւ, Մարիամ Մագդաղենացին, Յակոբոսի մայրը՝ Մարիամը եւ Սողոմէն, գնացին խունկ գնեցին եւ պատրաստեցին, որպէսզի գնան եւ օծեն Յիսուսի մարմինը»։
(Մրկ. 16,1)

 

Նոր Կտակարանի բոլոր Աւետարանները, անխտիր, պատմում են Քրիստոսի երկրաւոր կեանքի ամենահիմնական եւ ամենից էական բաժինը՝ Յարութեան դէպքը։ Իր խորքի մէջ թէեւ ընդհանրական, սակայն իւրաքանչիւր Աւետարան իրեն իւրայատուկ նուրբ ու փոքր տարբերութիւններով ներկայացրել են Քրիստոսի Յարութեան դէպքը, այնպիսի «տարբերութեամբ», որ կարծէք մէկը միւսին ամբողջացնում է։

Մեր Տէրը` Յիսուս Քրիսոտոսը, Իր երկրաւոր կեանքի ժամանակաշրջանն ամբողջացած նկատելով, ըմպեց աստւածային կամքով Իրեն հրամցւած «տառապանքի բաժակը», եւ ի վերջոյ Ինքն Իրեն յանձնեց Խաչի մահւան, որից յետոյ, պատանւած ձեւով, դրւեց գերեզման։ Ըստ Մարկոս աւետարանչի՝ ինչպէս նաեւ միւս աւետարանիչների, իւղաբեր կանայք, որոնցից մի քանիսն անունով յիշւած են, խնկեր գնեցին եւ պատրաստութիւններ տեսան, որպէսզի գնան եւ օծեն Յիսուս Քրիստոսի մարմինը։

Եթէ ընթացքը դիտենք, հաւանաբար տարօրինակ գտնենք եղելութիւնների ամբողջ շարքը կամ շղթան։ Պաղեստինն ամբողջ, մանաւանդ Հրէաստան նահանգը, իրարանցումի մէջ էր. մէկ կողմից տօնական օրեր, մանաւանդ հրէական մեծագոյն տօնի՝ Զատկի օրերի իրարայաջորդող ընթացքը, միւս կողմից, Քրիստոսի երկրաւոր կեանքի գագաթնակէտի զուգահեռ ընթացքն ու ի վերջոյ, սրանց զուգադիպութիւնը, նման է կարծէք այն երկունքի, որ ծնունդ է տալիս Քրիստոսի չարչարանքները, խաչելութիւնը, մահն ու թաղումը՝ օրւայ սերնդի ընդհանրական տեսանկիւնից դիտւած։

Քրիստոսի մահն ու թաղումը նման էր այն փոթորկի, որ իր հետ բերում է բուքն ու քամին, եւ ի վերջոյ, սպիտակ փաթիլներով հարուստ մաքրամաքուր ձիւնը, որ իր տակ ծածկում է ամէն ինչ, սակայն ժամանակաւոր կերպով։ Այդ ձիւնը, շատերի համար գլխացաւանքի աւարտ էր, այլոց համար՝ մոռացութիւն, ուրիշների համար` հանդարտութիւն ու խաղաղութիւն, իսկ ուրիշների համար` յուսախաբութիւն կամ վախ։ Միայն քիչ թւով հաւատարիմ անձանց համար նա հանդարտութեան, դադարի ու սուգի կարճ ժամանակահատւած էր, որից յետոյ շարունակելու էին իրենց պարտականութիւնները։

Եթէ կենտրոնացած ուշադրութեամբ փորձենք կարդալ ընտրւած բնաբանը, պիտի տեսնենք, թէ ինչպէս իւղաբեր կանայք, հաւատարիմ իրենց պարտականութիւններին եւ որոշումներին, գնացին քաղաք եւ խնկեր գնելով պատրաստւեցին, որպէսզի յաջորդ օրը գնան եւ օծեն Յիսուսի մարմինը։

Իւղաբեր կանանց մէջ նկատելի, աւելի ճիշտն ասած, ակնբախ են հետեւեալ կէտերը. անկեղծութիւն, սէր, յարգանք, մտերմութիւն, կապւածութիւն եւ հաւատարմութիւն։ Նրանք իրենց այս կէտերը յայտնեցին գործնական կերպով, որոնց մասին վկայում է նոյնինքն աւետարանիչը։ Սարսափի ու հալածանքի ծանրագոյն փաթիլների ծածկող սպիտակ ձիւնի տակից, իւղաբեր կանայք, որպէս մէկական կարմիր կակաչներ, իրենց գլուխներն անվախօրէն դուրս ցցելով, բռնեցին գերեզմանի ճամբան, արհամարհելով հալածանքը, տանջանքն ու մահը եւ նպատակակէտ ունենալով կեանքի աղբիւրը։

Այս պատկերը մեր մտքի դիմաց պարզում է մերօրեայ կեանքի դառնագոյն ճշմարտութիւններից մէկը։ Այսօր, երբ ներկայ ենք գտնւում յուղարկաւորութիւնների, ապշահար դիտում ենք մեր չորս կողմն ու մանաւանդ տեղի ունեցող պատահարները։ Շփոթութեան մատնւելու աստիճան զարմանք են պատճառում մեզ տեղի ունեցող անցուդարձերը, այն աստիճան, որ շւարում ենք թէ ինչ պէտք է կոչել յուղարկաւորութիւնը. թաղո՞ւմ թէ հաշտութիւն։ Տարիների «երբեմն նոյնիսկ ցկեանս» ատելութիւն, թշնամութիւն, անհամաձայնութիւն, ոխ, քէն, կռիւ ու այլեւայլ անլուծելի թնջուկներ, յանկարծ, մէկ օրւայ կամ նոյնիսկ մէկ րոպէի մէջ, անհետանում են, ոչնչանում եւ այդ բոլորի փոխարէն, զղջումի հետ, տիրապետում են սէրը, յարգանքը, կարօտն ու սուգը, նրանց կերպարանափոխելով լաւագոյն ու ամենասերտ հարազատների, եղբայրների կամ քոյրերի։

Սիրելի հայորդիներ, կեանքն այնպէս ենք ապրում, որ կարծէք մահ ու հաշւեյարդար գոյութիւն չունեն, կամ եթէ, նոյնիսկ հաւատում ենք, մոռանում ենք, որ այն բոլորիս համար է անխտիր, ենթադրելով թէ այդ բոլորը ուրիշներին են վերաբերում։ Որքան առաջանում ենք մեր կեանքում ու տարիները որպէս փորձառութիւն հաւաքում ենք ու կուտակում, կարծէք այնքան դառնում ենք բթամիտ եւ փոխանակ գիտակցելու, աւելի ենք խորանում մեղքերի մէջ։

Քրիսոտսի Յարութեան դրւագի առաջին իսկ բառերը, անուղղակիօրէն, իւղաբեր կանանց միջոցով, մեզ սովորեցնում է, թէ կեանքը փուչ է եւ այս աշխարհից ոչինչ պիտի չտանենք մեզ հետ բացի մեր վերաբերմունքն ու մեր գործերը։ Ուստի, օրինակ առնենք իւղաբեր կանանց մէջ արմատացած բոլոր առաքինութիւններից, նրանք որպէս նոր սերմեր ու հունդեր փոխադրելով մեր ներաշխարհը, մաքրելու ու սրբելու համար մեր միտքը, սիրտն ու հոգին։ Մեր նմանները, բայց մանաւանդ մեր քոյրերն ու եղբայրները դիտենք ու տեսնենք որպէս հոգեհարազատ մարդ արարածներ, նրանց ընծայելով գերագոյն արժէքն ու կարեւորութիւնը։ Թող Յիսուս Քրիստոսի Յարութեան այս տօնը լուսաւորի, պայծառացնի, մանաւանդ կերպարանափոխի մեզ, որպէսզի ընդմիշտ դրսեւորենք սէր, յարգանք, եղբայրութիւն, փոխզիջում, հանդուրժողութիւն եւ մանաւանդ՝ ներողամտութիւն, որպէսզի փոխադարձաբար արժանանանք Աստծու ողորմութեանը, ներողամտութեանը, գթութեանը, լիառատ օրհնութեանն ու շնորհներին, եւ հարազատ ձայնով բացագանչենք ու ասենք.

«Քրիստոս Յարեաւ ի մեռելոց,

Օրհնեալ է Յարութիւնն Քրիստոսի»։

ՍԻՓԱՆ Ծ. ՎՐԴ. ՔԷՉԷՃԵԱՆ
Առաջնորդ Սպահանի հայոց թեմի

Յարակից լուրեր

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Կը յաջողւի՞ արդեօք Արմէն Սարգսեանին նոր որակ մտցնել ՀՀ քաղաքական կեանքում:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։