Հա

Գաղափարական

Երեքշաբթի, 13 Յունիսի 2017 12:50

Մենք քեզ երբեք չենք մոռանայ, շուտ վերադարձիր…25 տարի առաջ՝ այս օրը Կարօտն անհետցաւ...

25 տարի առաջ այս օրը Կարօտն անհետացաւ

Արցախեան ազատամարտի հերոս Կարօտ Յովհաննէսի Մկրտչեանը (Ջամբազի արծիւ) ծնւել է 1964 թւականի փետրւարի 19-ին Սիրիայում: Հայրենադարձւելով՝ հասակ առաւ Պռոշեան գիւղում: Նա առաջիններից էր, ով համալրեց Հայաստան վերադարձած Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան շարքերը:

Կարօտն Արցախեան շարժման հէնց սկզբից նւիրւել է Հայաստանի սահմանների պաշտպանութեանը եւ Արցախի գոյապայքարին: 1989 թւականից եղել է Պռոշեանի դաշնակցական ջոկատների ընդհանուր հրամանատարը: 1990 թւականին նրա խումբը մեկնում է Հիւսիսային Արցախ, ուր Շահէն Մեղրեանի հրամանատարութեամբ համալրում է Շահումեանի պաշտպանական ուժերը:

Կարօտը, բացի զինամթերքի հայթայթումից, իր մարտական ընկերների՝ Պետոյի եւ Հրաչ Մուրադեանի հետ շրջանի ինքնապաշտպանութիւնը կազմակերպելու համար տեղի ուժերից ստեղծում է նոր մարտական խմբեր: 1991 թւականի ապրիլի 18-ին Պռոշեանի, Բաղրամեանի, Հրազդանի ջոկատները միանում ենԳետաշէնի` ԹաթուլԿրպէյեանի հրամանատարութեան տակ գտնւող խմբերին: Սիմոն Աչիկգեոզեանի հրամանատարութեամբ գործող ջոկատը համալրելու համար Կարօտի խումբը տեղափոխւում է Մարտունաշէնի դիրքեր: 1991 թւականին Կարօտը նշանակւեց Ստեփանակերտի` Աշոտ Ղուլեանի 1-ին վաշտի, գրոհային դասակի հրամանատար: Պռոշեանի ջոկատը, Կարօտի եւ Պետոյի հրամանատարութեամբ, մեկնում է Շահումեան ու տեղի ինքնապաշտպանական խմբերի համագործակցութեամբ ստանձնում Բուզլուխի պաշտպանութիւնը:

Կարօտն այդ օրերին հաւատով կրկնում էր. «Մինչեւ Գետաշէնն ու Մարտունաշէնը չազատագրենք, ես Ղարաբաղից տուն չեմ վերադառնայ»:

«Շահումեանից յետոյ Ղարաբաղի դարպասը բաց է մնալու։ Ոչ մի դէպքում չպէտք է թողնել, որ ադրբեջանցիները տիրեն ու ամրապնդւեն այդ դիրքերում: Եթէ այսօր թշնամուն յանձնենք Շահումեանը, ապա վաղը կը յանձնենք նաեւ Հայաստանը»,- ասում էր Կարօտը:

Յունիսի 13-ին ադրբեջանցիների եւ Գեանջայի (Կիրովաբադ) շրջանում տեղակայւած ռուսական յատուկ նշանակութեան դիւիզիաներից մէկի գերազանցող ուժերի դէմ մղւած անհաւասար եւ հերոսական մարտը վերջինը եղաւ Կարօտի համար: Գերազանց գիտենալով, որ բարձունքներում արդէն թշնամու հարիւրաւոր զինւորներ են, Կարօտը կատարեց մի զարմանահրաշ քայլ` վճռելով բարձրանալ իրենց նախկին դիրքերը: Նրա կատարած այդ քայլը հաւասարազօր էր ինքնակամ նահատակութեան: Կարօտի անհետանալը Շահումեանում ցոյց տւեց նրա` թշնամու դէմ կանգնելու ու պայքարելու վճռականութիւնը եւ պայքարելու անկոտրում կամքը:

Կարօտի յիշատակին նւիրւած երգում ասւում է.

«…ամբողջ սրտով մաղթում եմ քեզ անվնաս, սուրը ձեռքիդ՝ հայրենի օջախ դառնաս»:

Յարակից Հրապարակումներ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։