Հա

Գաղափարական

Չորեքշաբթի, 15 Նոյեմբերի 2017 10:10

Խաչատուր Կարճիկեան (1882-1918). Ազատ ու անկախ Հայաստանի պետական կերտումին զոհաբերուած ախոյեանը

Նոյեմբերի այս օրերուն, 1918 թուականին, նորանկախ Հայաստանի Հանրապետութեան մայրաքաղաք Երեւանը ծանր ցնցումի եւ խոր սուգի մէջ էր։

Նոյեմբերի 14-ին (նորայայտ տուեալներով՝ ամսու 11-ին), եղբայրասպան փամփուշտի զոհ գնաց վարչապետ Ալ. Խատիսեանի կառավարութեան գլխաւոր դէմքերէն՝ աշխատանքի եւ հանրային խնամատարութեան նախարար Խաչատուր Կարճիկեան։

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԵՐՊԵՐԵԱՆ

 

Նոյեմբերի այս օրերուն, 1918 թուականին, նորանկախ Հայաստանի Հանրապետութեան մայրաքաղաք Երեւանը ծանր ցնցումի եւ խոր սուգի մէջ էր։

Նոյեմբերի 14-ին (նորայայտ տուեալներով՝ ամսու 11-ին), եղբայրասպան փամփուշտի զոհ գնաց վարչապետ Ալ. Խատիսեանի կառավարութեան գլխաւոր դէմքերէն՝ աշխատանքի եւ հանրային խնամատարութեան նախարար Խաչատուր Կարճիկեան։

Նորաստեղծ Հայաստանի Հանրապետութեան երկրորդ՝ Յ. Քաջազնունիի համախմբական (կոալիսիոն) կառավարութեան ժամանակ էր։ Խնամատարութեան նախարարի իր առանձնասենեակին մէջ, գրասեղանի ետին նստած, ըստ իր սովորութեան՝ ժրաջան աշխատանքի լծուած էր դաշնակցական նախարարը։ Յանկարծ նախարարի աշխատասենեակը մուտք գործեց Կարճիկեանի մտերիմներէն՝ նոյնպէս դաշնակցական ծանօթ գործիչ սպայ Եգոր Տէր-Մինասեան, որ սակայն, անակնկալօրէն, ատրճանակը հանելով՝ սկսաւ կրակել եւ երեք փամփուշտով մահացու վիրաւորեց գաղափարի ընկերոջը։

Ողբերգական այդ պահը ամփոփ նկարագրող Սիմոն Վրացեանի («Յուշապատում Հ.Յ.Դաշնակցութեան, 1890-1950», էջ 506) վկայութեամբ՝ «Խաչիկի վերջին խօսքը» եղաւ՝

«- Եգո՜ր, ի՞նչ ես անում»…

Այդպիսի՛ դառն վախճան ունեցաւ, 36 տարեկանին, հայ ազգային-ազատագրական շարժման ակնառու դէմքերէն Խաչատուր Կարճիկեան, որ իր կեանքով ու գործով մարմնաւորեց Յեղափոխականի եւ Պետական Գործիչի դաշնակցական ինքնուրոյն համադրում մը։

Կովկասահայու ամբողջական կերպար մը հանդիսացաւ Կարճիկեան.-

1) Եղաւ ռուսական իրականութեան ժողովրդավարական խմորումներուն եւ ձգտումներուն յառաջադէմ արտայայտիչներէն մէկը։

2) Միաժամանակ՝ արեւելահայոց ազգային իրաւունքներուն աննահանջ պաշտպան կանգնեցաւ։

3) Անդրկովկասը ազգամիջեան համերաշխութեան եւ գործակցութեան առաջնորդելու կոչուած դրօշակիրներէն էր։

4) Մանաւա՛նդ Դէպի Երկիր ուղղուելու եւ արեւմտահայոց ազգային ազատագրութեան պայքարին անսակարկ նուիրուելու դաշնակցական յանձնառութեան անկեղծ զինուորն էր։

Յեղափոխականի եւ Պետական Գործիչի այսօրինակ դժուարին համադրում մը իրապէ՛ս հնարաւոր դարձնելու անհրաժեշտ նախադրեալները ունէր Խաչատուր Կարճիկեան։

Մէկ կողմէ՝ օժտուած էր ընկերական, դիւրահաղորդ եւ կենցաղավար անհատականութեամբ։

Իսկ միւս կողմէ՝ կը յատկանշուէր գաղափարական արժէքներու, սկզբունքային կեցուածքներու եւ գործնական լուծումներու կառչած հանրային ու մտաւորական գործիչի անզիջող հետեւողականութեամբ եւ հոգեմտաւոր հարուստ պաշարով։

Այդ պատճառով ալ, որքան արագ եղաւ իր մագլցումը հանրային-քաղաքական եւ ազգային-կուսակցական պատասխանատուութեանց աստիճաններէն, այնքան շեշտակիօրէն սխալ հասկցուելու եւ անհաշտ հակառակորդներ դիմագրաւելու դառն ճակատագիր մը բաժին հանուեցաւ Կարճիկեանին։

Ծնած էր 1882-ին Վաղարշապատ (Էջմիածինի շրջան), համեստ աշխատաւորի մը յարկին տակ։ Գիւղի ազգային վարժարանին մէջ տարրական ուսումը ստանալէ ետք, ընդունուեցաւ Էջմիածնի Գէորգեան Ճեմարանը, որուն դասարանական բաժինը աւարտելէ ետք՝ անցաւ Երեւանի Պետական Գիմնազիոնը եւ աւարտեց փայլուն նիշերով։

Կրթանպաստի արժանացաւ եւ մեկնեցաւ Ս. Փեթերսպուրկ, որուն համալսարանի իրաւաբանութեան բաժնին մէջ բարձրագոյն ուսման հետեւեցաւ։ Ապրուստի դժուարութիւնները եւ նիւթական սեղմումները պատճառ դարձան, որ Խաչատուր ընդհատէ համալսարանական իր ուսումը, վերադառնայ Հայաստան եւ ուսուցչական պաշտօններ ստանձնէ նախ Ախալցխայի եւ, ապա, Ալեքսանդրապոլի հայկական վարժարաններուն մէջ։

Քսաներորդ դարասկիզբի այդ տարիներուն Անդրկովկասը հայկական եւ համառուսական առումներով եռեւեփումի մէջ կը գտնուէր։ Ս. Փեթերսպուրկի մէջ ուսանողական շարժումներուն աշխոյժ մասնակցութիւն ունեցած եւ արդէն Դաշնակցութեան միացած Կարճիկեան, Ախալցխայի եւ յատկապէս Ալեքսանդրապոլի դպրոցներէն ներս իր ծաւալած գաղափարական լուսաւորումի աշխատանքներուն շնորհիւ, ատենի հայ երիտասարդութեան, մանաւա՛նդ դաշնակցական ուսանողութեան սիրելի՝ ազգային-յեղափոխական ուղի բացող «Խաչիկ վարժապետը» եղաւ։

Յառաջապահ մասնակցութիւն բերաւ հայ եկեղեցապատկան կալուածներու ցարական բռնագրաւման դէմ ծաւալած համաժողովրդական բողոքի շարժումին, ինչպէս եւ աւելի ուշ ցարական իշխանութեան հրահրած հայ-թաթարական ընդհարումները մարելու ճիգերուն՝ Անդրկովկասի մէջ ազգամիջեան համերաշխութիւն քարոզելով եւ բնաբանի վերածելով իր այն համոզումը, որ «երբ հրդեհ կայ, ոճիր է փոթորիկ բարձրացնելը»…

Կրթաթոշակի համար իր կատարած նիւթական խնայողութիւններուն ապաւինելով՝ որոշեց վերադառնալ Ս. Փեթերսպուրկ, ամբողջացնելու համար իր իրաւաբանական մասնագիտութիւնը։ 1900-ականներու երկրորդ կիսուն Խաչատուր Կարճիկեան դարձաւ Փեթերսպուրկի հայ ուսանողութեան եւ երիտասարդութեան մղիչ ուժերէն մէկը։ Թէեւ իր հետ Փեթերսպուրկ գացած կնոջ ու զաւակներուն ապրուստի հոգը ծանր կը ճնշէր Կարճիկեանի վրայ եւ, մասնաւոր դասեր տալով, կենցաղային կարիքներու ապահովման ճիգերը շատ ժամանակ խլեցին իրմէ, այսուհանդերձ՝ Կարճիկեան ի վիճակի եղաւ ոչ միայն իրաւաբանական բարձրագոյն ուսման իր դասերուն հասնելու, այլեւ՝ հանրային-կուսակցական բեղուն գործունէութիւն ծաւալելու։ Այդ շրջանին էր, նաեւ, որ Կարճիկեան սերտ կապեր հաստատեց համառուսական առաջին յեղափոխութեան կրակը արծարծող ռուս, վրացի եւ թաթար ժողովրդավարական գործիչներու հետ՝ համառուսական «դեմոկրատական» շարժման զարգացման մէջ իր կարեւոր ներդրումը ունենալով։

1910-ին, արդէն իրաւաբան վկայուած, Խաչատուր Կարճիկեան վերադարձաւ Անդրկովկաս, հաստատուեցաւ Թիֆլիս եւ իբրեւ օգնական աշխատեցաւ ծանօթ երդուեալ հաւատարմատար Եակուլեանի մօտ։ Ոչ միայն բարելաւեց նիւթական իր վիճակը, այլեւ՝ աչքի զարկաւ իբրեւ կարող փաստաբան։ Իր առջեւ բացուեցան հանրային եւ ազգային պատասխանատուութեանց դռները եւ Կարճիկեան պատուով դուրս եկաւ իրեն վստահուած աշխատանքներէն։ Իր այդ վարկով ալ ստանձնեց 1912-ին սկսած «Դաշնակցութեան Դատ»ին պաշտպանութիւնը ռուս ականաւոր փաստաբաններու կողքին, իբրեւ հայերէն փաստաթուղթերու հաւաքման, մշակման եւ պաշտպանութեան գլխաւոր պատասխանատուն։ Պետական գործիչի եւ յեղափոխականի դաշնակցական համադրումին առաջին կարեւոր փորձաքարը հանդիսացաւ այդ դատավարութիւնը, որուն աւարտէն ետք, օգոստոս 1913-ին, Կարնոյ մէջ գումարուած Հ.Յ.Դ. 7-րդ Ընդհանուր Ժողովին, Կարճիկեան ընտրուեցաւ Հ.Յ.Դ. Արեւելեան Բիւրոյի անդամ։

Առաջին Աշխարհամարտի նախօրէէն մինչեւ 1918-ի իր ողբերգական մահը երկարող ժամանակաշրջանը, Խաչատուր Կարճիկեանի համար, դարձաւ բառին բուն իմաստով ամբողջ կեանք մը լեցնող ու արժեւորող ԳՈՐԾի հանգրուան։

Իբրեւ գխաւոր դրօշակիրներէն մէկը Հայ Կամաւորական Շարժման ծրագրումին ու կազմակերպումին՝ յատկապէս Խ. Կարճիկեանի պնդումներով, հայ կամաւորական գունդերը ռուսական զօրքերու յառաջապահ դիրքերը գրաւեցին Ռուսեւթրքական ռազմաճակատին վրայ, որպէսզի առաջինը իրենք հասնին նահանջող թրքական զօրքերու կողմէ կոտորածի մատնուած հայութեան փրկարար պաշտպանութեան։ Նաեւ՝ Եղեռնէն փրկուած հայ որբերու եւ տեղահան գաղթականութեան խնամատարական գործին պատասխանատուութիւնը շալկեց իր ուսերուն՝ 1916-1917 տարիներուն։

Խաչատուր Կարճիկեանի հայրենական արխիւին նորայայտ նիւթերու լոյսին տակ, այսօր արդէն հանրածանօթ ճշմարտութիւն է, որ եղերաբախտ այս գործիչը առաջինը ահազանգ հնչեցուց Հայաստանի եւ հայ ժողովուրդի հանդէպ ռուս մեծապետական քաղաքականութեան ցուցաբերած պատեհապաշտութեան որոգայթներուն դէմ…

Յատկապէս Անդրանիկի ուղղուած իր 26 փետրուար 1916-ի թուակիր ընկերական նամակին մէջ, Խ. Կարճիկեան դառնութեամբ եւ ընդվզումով դիտել կու տայ, թէ հայ կամաւորական գունդերը ռուսական բանակին մէջ ձուլելու ռուս պետական քայլերը չեն ծառայեր Հայաստանի ազատագրութեան դատին, այլ հետամուտ են պատերազմի աւարտին Թուրքիոյ հետ Ռուսաստանի բանակցութիւնները խանգարող գործօնէ մը՝ հայկական զինեալ ուժի մեր ազգային յաղթաթուղթէն ի յառաջագունէ ձերբազատուելու նպատակին։

Իսկ երբ 1917-ի փետրուարին պայթեցաւ Ռուսական Մեծ Յեղափոխութիւնը, Խաչատուր Կարճիկեան առաջիններէն էր, որ Դաշնակցութիւնը ներկայացուց նորահաստատ իշխանութեանց անդրկովկասեան մարմիններուն մէջ։ Նոյնիսկ Լենինի Հոկտեմբերեան յեղաշրջումէն ետք, երբ Անդրկովկասի մէջ քաղաքական ու գաղափարական որոնումներու եւ բուռն հակադրութեանց իսկական խառնիճաղանճ մը առաջացաւ՝ ազգամիջեան խուլ, այլեւ սուր տարակարծութիւններով ու բախումներով ծանրաբեռնուած, Խաչատուր Կարճիկեան առանցքային դեր ստանձնեց հայկական շահերու անզիջող պաշտպանութեան մէջ՝ հետեւողականօրէն ամէն ճիգ թափելով, որ Անդրկովկասը դառնայ բոլոր ազգութեանց ժողովրդավարական ուժերու համերաշխութեան մեծ ընտանիքը։

Կարճիկեան ոգի ի բռին պայքարեցաւ, որպէսզի Անդրկովկասի հայ եւ ռուս, վրացի եւ թաթար «դեմոկրատ»-ները միացեալ ճակատով եւ համերաշխ ուժերով դիմագրաւեն թրքական վտանգը։ Բայց ռուսը արդէն տարուած էր պոլշեւիկեան յեղափոխութեան միջնաբերդը պաշտպանելու հոգերով եւ ժամանակ չունէր Հայաստանի դիմագրաւած օրհասին մասին մտածելու, ուր մնաց օգնութեան ձեռք երկարելու։ Իսկ վրացի եւ թաթար «դեմոկրատ»-ներու ազգայնամոլական ախորժակները ծանօթ պատմութիւն են. Անդրկովկասի թաթար բնակչութիւնը, «դեմոկրատ» իր առաջնորդներով հանդերձ, անձկութեամբ կը սպասէր թրքական յաղթանակին. մինչ վրացիները, սեփական գլուխը հողին մէջ թաղելով պաշտպանուիլ ուզող ջայլամի օրինակով, Հայաստանի եւ հայութեան հաշւոյն զիջումներու գնով կը փորձէին ապահովել թրքական ներխուժող բանակին… «ներողամտութիւն»-ը։

Խաչատուր Կարճիկեան ի զուր պայքարեցաւ դէպքերու այդ թաւալգլոր գահավիժումին դէմ։ Երզնկայի եւ Կարնոյ անկումէն ետք կարգը հասաւ Կարսին, ուր հայկական զօրքը ծանրագոյն գին վճարեց համառուսական «դեմոկրատիա»-ի անունով ծայր տուած դասալքութեան։ Եւ Կարսի անկման մեծ ողբերգութենէն անմիջապէս ետք՝ բոլորի՛ն - դաշնակցական թէ ընդդիմադիր - մատները ուղղուեցան դէպի Խաչատուր Կարճիկեանը, իբրեւ Սէյմի եւ Անդրկովկասեան ժամանակաւոր կառավարութեան մէջ Դաշնակցութեան ներկայացուցչական դէմքը, անոր վրայ բարդելով վրացական եւ թաթարական սադրանքներուն դէմ հատու պատասխան տուած չըլլալու պատասխանատուութիւնը։

Ահա ծանրագոյն մեղադրանքներու այդ մթնոլորտին մէջ, երբ Հայաստան յաղթանակած էր Մայիսեան հերոսամարտներու ընթացքին եւ արդէն տիրացած էր իր անկախութեան, պատահեցաւ ճակատագրի դառն հեգնանքը։ Երբ Խ. Կարճիկեան տենդագին լծուած էր հայոց նորահաստատ պետականութեան հիմերու իրաւական ամրապնդումին՝ յառաջադէմ օրէնքներու մշակումով եւ հաստատումով, Հայկական Բանակի սպայ եւ Կարճիկեանի տարիներու մտերիմ Եգոր Տէր-Մինասեան գործեց եղբայրասպան իր ծանրագոյն ոճիրը։

Կարսի անկումին համար ՍԷՅՄ-ի բոլոր պատասխանատուները ահաբեկելու ինքնագլուխ որոշումը կայացուցած էր Եգոր, բայց որ վրացիներուն եւ թաթարներուն պատուհասելու փոխարէն, իր առաջին հարուածը ուղղեց դաշնակցական իր ընկերոջ ու ներկայացուցիչին…

Այդպէս անհիմնօրէն ու անարդարօրէն ընդհատուեցաւ համակ նուիրում եւ սկզբունքային հետեւողականութիւն շնչաւորած կեանքը Խաչատուր Կարճիկեանի, որ քաւութեան նոխազը դարձաւ անկախ Հայաստանի Հանրապետութեան կերտման տաժանագին երկունքին։

14 նոյեմբեր 1918-ին, Հ.Հ. խնամատարութեան նախարարի իր աշխատասենեակին մէջ, եղբայրասպան փամփուշտով վերջ գտաւ գաղափարական պայքարի, յեղափոխական անձնուիրումի եւ հայոց պետականութեան կերտումին լծուած վաստակաշատ կեանքը Խաչատուր Կարճիկեանի։

Դարձեալ Սիմոն Վրացեանի վկայութեամբ՝

«Կարճիկեանի մահով ոչ միայն Հայաստանն էր զրկւում իր ամենախոշոր պետական մի գործչից, այլեւ բովանդակ Կովկասը… Արամից յետոյ, նա առաջինն էր՝ կոչուած կերտելու Հայաստանի պետական շէնքը»։

Related items

  • ԱՆԴՐԱՆԻԿ (Օզանեան, 1866-1927). Հայոց ազատամարտի անպարտելի արծիւը

    30 օգոստոսի այս օրը, 91 տարի առաջ, Մ. Նահանգներու Քալիֆորնիա նահանգի Ֆրեզնօ քաղաքին մէջ, բոցավառ իր աչքերը յաւիտենապէս փակեց հայ ժողովուրդի նոր ժամանակներու առասպելատիպ Քաջն ու Հերոսը՝ ԱՆԴՐԱՆԻԿ։

  • Նիկոլ Աղբալեան (1873-1947). Հայաստանի եւ հայ ժողովուրդի վեհաշուք մտաւորականը

    Հայ ժողովուրդի բազմադարեան հոգեմտաւոր հարտութեան եւ ազգային-հասարակական արժէքային ժառանգութեան առաքելատիպ վերանորոգիչներէն է Նիկոլ Աղբալեան:

    Բազմաշնորհ ու տաղանդաշատ մտքի մշակ, ազգային-պետական ղեկավար գործիչ եւ քաղաքական-հասարակական անձնուէր առաջնորդ մը եղաւ Աղբալեան, որ իր կեանքը աւարտեց տարագրութեան մէջ՝ իբրեւ մեծ մանկավարժ եւ հանրային դաստիարակ, իր անունը անջնջելիօրէն կապելով Համազգայինի Ճեմարանին։

  • 10 օգոստոս 1920. Սեւրի Դաշնագրին այժմէական արժէքն ու նշանակութիւնը

    10 օգոստոսին, 1920-ին, հայ ժողովուրդը յաղթահասակ կանգնեցաւ միջազգային բեմահարթակի վրայ՝ անկախ հայրենիքի եւ ազատ պետականութեան տէր ազգի իրաւական կարգավիճակով նոր դարաշրջան իր մուտքը նուիրագործելով։

    Օգոստոս ամսու 10-րդ օրը, 98 տարի առաջ, հանդիսաւոր շուքով ստորագրուեցաւ Սեւրի Դաշնագիրը, որ նուիրագործեց Հայաստանի անկախութեան եւ ազգային պետականութեան՝ Հայաստանի Հանրապետութեան միջազգային իրաւական ճանաչումը։

  • Սեբաստացի Մուրատ (Խրիմեան, 1874-1918). Հայ յեղափոխական շարժման դիւցազնական ֆետային

    Օգոստոս 4-ի այս օրը կ’ոգեկոչենք հերոսական նահատակութեան հարիւրամեակը հայ ժողովուրդի քաջարի ծնունդներէն անմահն Սեբաստացի Մուրատի։

    Մուրատ զոհուեցաւ թրքական զօրքի արշաւանքին դէմ Պաքուի հայութեան մղած ինքնապաշտպանութեան անհաւասար ուժերով ահեղ կռուի ընթացքին, ճիշդ այն պահուն, երբ հերոսաբար կրցած էր ճեղքել թշնամի բանակին պաշարման օղակը եւ յաղթանակ ապահովել հայկական զօրքին։

  • Հայաստանի Հանրապետութեան առաջին խորհրդարան

    1918 թ. օգոստոսի մէկին (նոր տոմարով)` հինգշաբթի օրը, Երեւանում, բացւեց Հայաստանի Հանրապետութեան անդրանիկ գերագոյն օրէնսդրական ժողովի` Հայաստանի Խորհրդի առաջին նստաշրջանը:

    Քաղաքն ունէր սովորական տեսք: Ոչ մի զարդարանք փողոցներում: Բացի մի քանի պաշտօնական շէնքերից, ոչ մի դրօշակ: Խանութները բաց էին: Կառավարութիւնը ոչ մի միջոց ձեռք չէր առել եւ թողել էր, որ ազգաբնակութիւնն ինքը որոշի իր վերաբերմունքը, եւ ամէն ոք, ըստ սովորութեան, իր գործի հետեւից էր:

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Կը յաջողւի՞ արդեօք Արմէն Սարգսեանին նոր որակ մտցնել ՀՀ քաղաքական կեանքում:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։

Joomla-ի վրիպազերծման կառավարակետ

Աշխատաշրջան

Հարցումների հսկման արդյունքները

Հիշողության օգտագործում

ՏԲ-ի հարցումներ