Հա

Ազգային

07/04/2018

Ամէն ջանք թափել իրականացնելու համար զանոնք

Դաշնակցական կոչուելու համար բաւական չէ տեսականօրէն յարել Դաշնակցութեան ծրագրին ու կանոնագրին եւ համակրանքով ընդունել կանոնագրութեան հինգ պահանջներն ու կուսակցական որոշումները եւ կրաւորական կերպով ենթարկուել նրանց:

Դաշնակցական կոչուելու համար բաւական չէ տեսականօրէն յարել Դաշնակցութեան ծրագրին ու կանոնագրին եւ համակրանքով ընդունել կանոնագրութեան հինգ պահանջներն ու կուսակցական որոշումները եւ կրաւորական կերպով ենթարկուել նրանց:

Դաշնակցական նկատուելու համար բաւական չէ նոյն ծրագիրն ու գործելակերպն ունենալ եւ նոյն կանոնագրին ու որոշումներին ենթարկուել:

Կանոնագիրը թեկնածուներից պահանջում է նաեւ մասնակցել կուսակցութեան իրական կեանքին, այսինքն անդամ լինել կուսակցական մի խմբի եւ «ամէն ջանք թափել իրականացնելու համար զանոնք», այսինքն կուսակցութեան ծրագիրն ու կանոնագիրը եւ որոշումները` կուսակցական մտածումներով, դատումներով եւ գործելակերպով:

Սա հիմնական եւ շատ կարեւոր պահանջ է, որովհետեւ մեր կանոնագիրը գործօն եւ զոհաբերող անդամին է շնորհում դաշնակցական կոչումը, ոչ թէ` կրաւորական ենթակային:

Ծրագրին եւ կանոնագրին ու որոշումներին ենթարկուելու կանոնագրական պահանջը նպատակ չունի խաթարելու, մեռցնելու անդամների անկախ անհատականութիւնը, ազատութիւնը, ազատ մտածելու, դատելու եւ խօսելու իրաւունքները եւ նրանց կորովը, այլ` նրանց աշխատանքը ընդհանուրի որոշած հունով վարելու համար:

«Կանոնագիրը չի ճանաչում մեկուսի անհատներ, իրարից անկախ աշխատանքներ, որ մի օր միացած են եւ գործակից, միւս օրը` բաժան եւ անձնընթաց: Դաշնակցականների աշխատանքը կազմակերպուած է, ճիգերը համադրուած են, իրաւունքները որոշուած են, եւ ա՛յդ ո՛չ թէ մի օրուան եւ մի գործի համար, այլ` ամէն օրուան եւ մի ծրագրի համար»,- ասում է Ն. Աղբալեանը:

Դաշնակցութիւնը կրաւորական անձերի խմբակցութիւն չէ, ենթակայ` զօրաւոր անհատների կամեցողութեան եւ հետամուտ չէ անհատի շահերի պաշտպանութեան, այլ մտածող, դատող եւ գործօն անդամների կազմակերպութիւն է, ենթակայ` կանոնագրի եւ որոշումների հաւաքական կամքին, տրուած լինելով, որ Դաշնակցութիւնը մի ազգային-քաղաքական կուսակցութիւն է եւ հետամուտ է հայ ժողովրդի ազգային գերագոյն շահերի պաշտպանութեանը:

Պարզ է ուրեմն, որ դաշնակցականը ոչ թէ հլու հնազանդ է կանոնագրի եւ որոշումների, այլ նա ընդունում է կանոնագիրը, կանոնագրական պահանջները եւ կուսակցական որոշումները, այսինքն ենթարկւում եւ հնազանդւում է գիտակցաբար, նա հնազանդւում եւ ենթարկւում է իր սեփական կամքին եւ համամտում ընդհանուր, ազգային գերագոյն շահերի պաշտպանութեան պահանջներին:

«Այս պատճառով դաշնակցականի հնազանդութիւնը ստրկամտութիւն չէ, այլ` ինքընտիր պարտադրանք: Այդպէս է հրամայում կանոնագիրը եւ ա՛յդ յանձնառութեան հիման վրայ է, որ նա դաշնակցականի կոչում է ստանում,- ասում է Ն. Աղբալեանը,- եւ պէտք չէ կարծել ուրեմն, որ դաշնակցական լինել` նշանակում է ամսական տուրք վճարել եւ երբեմն ժողովի գնալ: Դաշնակցական կոչումը շատ աւելի դժուարին ու բարդ գործ է, քան կարծում են շատերը»: Դաշնակցութիւնը կամ դաշնակցականութիւնը մի անսահման եւ անսակարկ զոհաբերութիւն է` առանց նիւթական եւ բարոյական որե՛ւէ ակնկալիքի:

«Ալիք»

11.3.1968

Յարակից լուրեր

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։