Հա

Հասարակական

Շաբաթ, 07 Յունւարի 2017 11:20

Կաթողիկոսական պատգամ (Շար. 1)

Նոր տարւան սեմին, Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան Անթիլիասի Մայրավանքէն հայրապետական օրհնութեամբ, քրիստոնէական ջերմ սիրով եւ ազգային վառ ապրումներով կողջունենք մեր ժողովուրդի սիրելի զաւակները: Կաղօթենք առ Բարձրեալն Աստւած, որ մեր ազգի բոլոր զաւակներուն, մեր ընտանիքներուն, մեր միութիւններուն ու կազմակերպութիւններուն եւ մեր եկեղեցւոյ ու հայրենիքին կեանքը լեցնէ ու պայծառացնէ Իր երկնային առատ բարիքներով:

ԿԱԹՈՂԻԿՈՍՈՒԹԻՒՆ ՀԱՅՈՑ
ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ

 


ՎԵՐԱՆՈՐՈԳՈՒՄԻ ՏԱՐԻ
2 0 1 7

 


ՊԱՏԳԱՄ
Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. ԱՐԱՄ Ա ԿԱԹՈՂԻԿՈՍԻ
ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ

 


ԱՆԹԻԼԻԱՍ

 


ԱՐԱՄ Ա ԿԱԹՈՂԻԿՈՍ
ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ

 


Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան
թեմակալ առաջնորդներուն,
հոգեւոր դասուն,
ազգային իշխանութեանց, եւ
մեր ժողովուրդի զաւակներուն

Նոր տարւան սեմին, Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան Անթիլիասի Մայրավանքէն հայրապետական օրհնութեամբ, քրիստոնէական ջերմ սիրով եւ ազգային վառ ապրումներով կողջունենք մեր ժողովուրդի սիրելի զաւակները: Կաղօթենք առ Բարձրեալն Աստւած, որ մեր ազգի բոլոր զաւակներուն, մեր ընտանիքներուն, մեր միութիւններուն ու կազմակերպութիւններուն եւ մեր եկեղեցւոյ ու հայրենիքին կեանքը լեցնէ ու պայծառացնէ Իր երկնային առատ բարիքներով:
Ինչպէս գիտէք, անցնող տարիներու ընթացքին իւրաքանչիւր տարւան սեմին մեր ժողովուրդի զաւակները հրաւիրեցինք իրենց մտածումներուն, աշխատանքներուն ու կեանքին մէջ լուսարձակի տակ բերելու մեր ազգին ու եկեղեցւոյ առնչւած հիմնական արժէք մը, խոր մտահոգութիւն մը կամ լուրջ սպասում մը: Մեր փորձառութիւնը ու մանաւանդ մեր ժողովուրդին դրական ընդառաջումը անհատական, թեմական թէ գաղութային մակարդակներու վրայ, ցոյց տւաւ թէ նման նախաձեռնութիւն մը կենսական է՝ մեր կեանքը հեռու պահելու կաղապարւած մտածողութիւններէ, հնամաշ գործելակերպերէ եւ յոռի կենցաղակերպերէ, եւ մեր զաւակները հրաւիրելու՝ մէկ կողմէ ամրօրէն կառչած մնալու մեր կրօնական, ազգային ու բարոյական արժէքներուն, աւանդութիւններուն ու ձգտումներուն, եւ միւս կողմէ՝ բացւելու, միշտ քննական ոգիով ու զգուշաւոր մօտեցումով, մեզ շրջապատող իրականութիւններուն ու մարտահրաւէրներուն: Թեմերուն տւած Մեր այցելութիւնները եւ ընդհանրապէս մեր կառոյցներուն ու ժողովուրդին հետ Մեր ունեցած շփումները եւս ցոյց տւին այս նախաձեռնութեան կարեւոր տեղն ու դերը ներկայ համաշխարհայնացած աշխարհին մէջ, ուր մեր ժողովուրդը միշտ ենթակայ է թէ՛ իր ինքնութիւնը կազմող արժէքներէն հեռացման վտանգին եւ թէ՛ զինք մեկուսացման մղող ազդակներու ազդեցութեան: Հետզհետէ բազմացող ու տարածւող երեւոյթներ ու մտահոգութիւններ, որոնք վնասաբեր են մեր ազգին առողջ ու հզօր պահպանման:
2016 տարին հռչակած էինք Ծառայութեան տարի: Անցեալ տարւան ընթացքին զանազան ծրագիրներու ու ձեռնարկներու ճամբով շեշտեցինք եկեղեցւոյ ու ազգի կեանքին մէջ ծառայութեան առանցքային կարեւորութիւնը՝ յիշեցնելով, թէ Աստուծոյ Որդին ինքզինք որպէս ծառայ նկատեց եւ որպէս ծառայ իր երկրաւոր առաքելութիւնը իրագործեց. հետեւաբար, Ան մեզի համար պէտք է դառնայ գերագոյն տիպար ճշմարիտ ծառայութեան: Վստահ ենք, որ այս առիթով կատարւած բոլոր նախաձեռնութիւնները մնայուն հետք մը պիտի ձգեն մեր կեանքէն ներս, մեր ժողովուրդի զաւակները հրաւիրելով առաւել յանձնառութեամբ ծառայելու մեր եկեղեցւոյ, հայրենիքին ու ազգին եւ զօրակից դառնալու մեր կառոյցներուն, որոնք կոչւած են մեր հոգեւոր, ազգային ու մշակութային արժէքներու եւ իդէալներու կենսագործման ու հարստացման:
Արդարեւ, կեանքը, բանական թէ անբան, ինքնագոյ չէ, այլ Աստուծոյ ստեղծագործութիւնն է: Աստւած ստեղծեց տիեզերքը, ինչպէս նաեւ՝ մարդը, որպէս պահակը ու խնամակալը ստեղծագործութեան: Կեանքը իր բոլոր տարրերով ու տարածքներով կարիքը ունի մնայուն վերանորոգման, այլապէս պիտի կորսնցնէ իր ներքին կենսունակութիւնը, իմաստն ու նպատակը, ինչպէս կը շեշտեն Աստւածաշունչը եւ աշխարհի բոլոր կրօններու ուսուցումները: Վերանորոգումը երաշխիք է զարգացման, հզօրացման ու յաւերժացման: Հետեւաբար, մեկնելով այս իրողութենէն, ինչպէս նաեւ մեր ապրած կեանքը վերանորոգելու հրամայականէն, 2017 տարին կը հռչակենք՝

ՎԵՐԱՆՈՐՈԳՈՒՄԻ ՏԱՐԻ

Անհրաժեշտ կը նկատենք, ամփոփ գիծերով, կարգ մը մատնանշումներ կատարել վերանորոգման մասին, ընդգծելով անոր առանցքային կարեւորութիւնը մեր անհատական թէ հաւաքական կեանքին մէջ: Այս ծիրէն ներս, հարկ է առաջին հերթին դառնալ աստւածային յայտնութեան աղբիւրին եւ քրիստոնէական հաւատքին ու ուսուցումներուն հիմքը հանդիսացող Աստւածաշունչին:

 


Ա

ՎԵՐԱՆՈՐՈԳՈՒՄԸ՝
ԱՍՏՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻՆ ՆՊԱՏԱԿԸ

Աստւածաշունչը իր էութեամբ, իր խորքով ու նպատակով մարդը դէպի հոգեւոր ու բարոյական վերանորոգում առաջնորդող երկնային պատգամ մըն է՝ Աստուծոյ յայտնութեամբ փոխանցւած մարդուն: Այս հայեցակէտով հարկ է ճանչնալ ու ապրիլ Աստւածաշունչը: Աստուծոյ յայտնութիւնը, տիեզերքի ստեղծագործութենէն մինչեւ մարդուն ստեղծումը, մարգարէներու կոչէն մինչեւ Աստուծոյ Որդւոյն ծնունդը, Մեսիայի գալստեան պատմութենէն մինչեւ Քրիստոսի աշակերտներուն առաքելութիւնը, մէկ ու յստակ նպատակ ունէր՝ մարդկութեան ու ստեղծագործութեան փրկութիւնը, չարէն ու մեղքէն ազատագրումը, այլ խօսքով՝ ամբողջական վերանորոգումը: Այս պրիսմակէն դիտելով Աստւածաշունչը, նախ տեսնենք թէ ի՞նչ կըսէ Հին Կտակարանը:
Յատկապէս սաղմոսները ու մարգարէները լայնօրէն կը պարզեն վերանորոգման կարեւորութիւնը: Ադամն ու Եւան հաւատարիմ չէին գտնւած երկնային պատւէրին, եղծած էին իրենց աստւածային պատկերը ու վտարւած դրախտէն: Արդ, մարդը կարիքը ունէր իր աստւածային պատկերին վերստեղծման, իր մարդկային բնութեան վերանորոգման ու աստւածատուր կոչումին վերահաստատման: Սաղմոսերգուն Աստուծոյ կաղերսէ թէ իր մէջ «ուղիղ հոգի նորոգէ» (Սղ. 51:10), որովհետեւ Աստւած է աղբիւրը վերանորոգութեան, որ միաժամանակ «երկրին երեսը կը նորոգէ» (Սղ. 104:30): Նոյն մօտեցումով ու սպասումով, մարգարէները Աստուծմէ կը խնդրեն, որ երկնային միջամտութեամբ նորոգէ մարդն ու տիեզերքը ու կոչ կուղղեն մարդուն դառնալու Աստուծոյ, սպասելով գալուստը Աստուծոյ Մեսիային:
Վերանորոգումը Նոր Կտակարանին մէջ կը ներկայացւի որպէս անյետաձգելի անհրաժեշտութիւն: Քրիստոսի մարդեղութեան նպատակը ու փրկագործական առաքելութիւնը մարդուն ու տիեզերքին վերանորոգումն էր: Արդարեւ, Նոր Կտակարանը աստւածային միջամտութեամբ մարդուն ու ստեղծագործութեան վերանորոգման պատմութիւնն է: Յայտնութեան գիրքը զայն կը խտացնէ հետեւեալ բառերուն մէջ՝ «ահաւասիկ ամէն ինչ նոր կը դարձնեմ» (Յյտ. 21:5):
Կեանքը իր էութեամբ Քրիստոսով նորոգւեցաւ: Քրիստոս ինքն է աղբիւրը ու ճանապարհը վերանորոգման: Իր հրաշքներուն, առակներուն ու ուսուցումներուն մէջ Քրիստոս առանցքային տեղ յատկացուցած է վերանորոգման: Այսպէս, քահանայապետի ծառային՝ Մախկոսի կտրւած ականջը բժշկելով (Ղկ. 22:51), Քրիստոս ցոյց տւաւ թէ ի՛նքն է որ կտրւածը կը վերանորգէ: Երիքովի կոյրերուն աչքերը բանալով (Յհ. 9:6-7), յիշեցուց թէ ի՛նքն է որ մարդոց կեանքին շիջած լոյսին ձէթը կը վերանորոգէ: Կափառնայումի անդամալոյծը բժշկելով (Մր. 2:10-12) շեշտեց, թէ ի՛նքն է որ Աստուծոյ ու մարդոց միջեւ անդամալուծւած յարաբերութիւնը կը վերականգնէ: Նոյնպէս, իր առակներուն ճամբով, Քրիստոս պատգամեց մարդոց թէ ի՛նքն է վերանորոգիչը համայն մարդկութեան: Այսպէս, բարի Սամարացիի առակով (Ղկ. 10:25-37), Քրիստոս ցոյց տւաւ թէ ի՛նքն է գետին ինկած մարդը վերականգնողը: Անառակ որդիին առակով (Ղկ. 15:11-32) պարզեց, թէ ի՛նքն է մարդուն մէջ աստւածատիպ մարդը վերանորոգողը: Կորսւած ոչխարի առակով (Մտ. 18:12-14) յիշեցուց, թէ ի՛նքն է կորսւած մարդը վերականգնողը: Աւետարանները նաեւ կը պարզեն, թէ Քրիստոսի հետ հանդիպումը կը դառնայ կեանքի վերանորոգման առիթ: Այսպէս, հանդիպելով Պետրոս ու Անդրէաս եղբայրներուն, Քրիստոս ձկնորսները վերածեց Աստուծոյ արքայութեան քարոզիչներու (Մտ. 4:18-20): Հանդիպելով Մատթէոս հարկահաւաքին, զինք դարձուց աւետարանիչը Աստուծոյ խօսքին, իսկ Զաքիոս դրամասէրը՝ բարեսէր (Ղկ. 19:8): Վերջապէս, Քրիստոս հին ուխտը վերածեց նոր ուխտի (Մտ. 26:28), հին մարդը՝ նոր մարդու (Եփ. 4:24), հին օրէնքը՝ նոր օրէնքի (Յհ. 13:34), հին ճամբան՝ նոր ճամբու (Եբր. 10:20), հին ստեղծագործութիւնը՝ նոր ստեղծագործութեան (Եփ. 2:10):
Վերանորոգման հրամայականին վրայ Քրիստոսի կողմէ դրւած շեշտին արձագանգեցին Առաքեալները, նորահաստատ եկեղեցիներուն ուղղած իրենց հովւական նամակներով ու քարոզախօսութիւններով: Պօղոս Առաքեալ կեանքի վերանորոգման մասին խօսելով կոչ կուղղէ նորադարձ քրիստոնեաներուն ըսելով, որ «նորոգւած կեանքով ապրինք» (Հռ. 6:4) եւ «Սուրբ Հոգիին բերած նորոգութեամբ» (Հռ. 7:6) ծառայենք Աստուծոյ: Նոյն Առաքեալը նաեւ կը թելադրէ՝ «այս աշխարհի մարդոց վարմունքը մի՛ ընդօրինակէք, այլ նորոգւած միտքերով նոր մարդ եղէք» (Հռ. 12:2) ու կը շարունակէ՝ «որեւէ մէկը որ Քրիստոսի միացած է՝ նոր արարած է. այլեւս չէ ան, ինչ որ էր նախապէս, որովհետեւ ամբողջութեամբ նորոգւեցաւ» (Բ.Կր. 5:17):
Նոր Կտակարանը վերանորոգումը կըմբռնէ համապարփակ իմաստով. եւ ա) Քրիստոսով մարդը կոչւած է իր ապրելակերպը, մտածելակերպը ու գործելակերպը, այլ խօսքով՝ իր ողջ կեանքը վերանորոգելու: բ) Վերանորոգումը աստւածային պարգեւ է տրւած մարդուն, որ մարդը կը մղէ Աստուծոյ մօտենալու: գ) Վերանորոգումը միաժամանակ երկնային պատւէր է՝ Աստուծոյ Որդւոյն մարդեղութեամբ վերածնւելու: դ) Քրիստոսով իրագործւած վերանորոգումը աշխարհի չար ուժերը ու ապականիչ երեւոյթները յաղթահարելու ազդու միջոց է: ե) Վերանորոգումը համատիեզերական նպատակ ունի, որովհետեւ Քրիստոսով ողջ տիեզերքը վերստեղծւեցաւ:

 


Բ

ՎԵՐԱՆՈՐՈԳՈՒՄԸ՝
ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹԵԱՆ ԱՌԱՆՑՔԸ

Աստւածաշունչէն եկող վերանորոգման պատգամը դարձաւ եկեղեցւոյ առաքելութեան հէնքը ու կիզակէտը: Պատմութեան ընթացքին եկեղեցին ո՛չ միայն իր սպասաւորներուն, հովւական թուղթերուն, ընկերային ծառայութեան, մարդասիրական աշխատանքներուն եւ հոգեւոր ու բարոյական դաստիարակութեան ճամբով, այլ նաեւ տեղական թէ տիեզերական ժողովներու հաստատած կանոններով, իր կեանքին ու առաքելութեան օրակարգին վրայ միշտ առաջնահերթ տեղ տւաւ վերանորոգման:
Արդարեւ, եկեղեցւոյ հայրերը իրենց ուսուցումներուն մէջ լայնօրէն անդրադարձած են վերանորոգութեան, յատկապէս՝ հոգեւոր ու բարոյական բնագաւառներէն ներս: Հին հայրերու գրականութիւնը հարուստ է վկայութիւններով ու խոր մեկնաբանութիւններով: Այսպէս, Որոգինոս Աղեքսանդրացին կըսէ, թէ՝ չի կրնար նորոգւիլ միտքը այն մարդուն, որ անտարբեր է Աստւածաշունչին նկատմամբ: Յովհան Ոսկեբերան կը յիշեցնէ, թէ Քրիստոսի հետեւողներուն համար երկիրը պիտի վերանորոգւի ժամանակներու վախճանին: Եփրեմ Խուրի Ասորին, կը վկայէ թէ Քրիստոս ինքն է միայն, որ կը վերանորոգէ մեր կեանքը: Գրիգոր Նիւսացին մարդու եւ Աստուծոյ միջեւ հաշտութիւնը կը նկատէ նախապայման համայն մարդկութեան ու տիեզերքի վերանորոգման:
Մեր եկեղեցւոյ հայրերը եւս ընդգծած են Քրիստոսով վերանորոգւելու անհրաժեշտութիւնը: Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ կը շեշտէ, թէ Տիրոջ խօսքը կը վերանորոգէ մեր կեանքը: Յովհաննէս Մանդակունի կըսէ, թէ սուրբ հաղորդութեան մօտենալը կը վերանորոգէ մեր հոգին: Ներսէս Շնորհալին Քրիստոսը կը ներկայացնէ որպէս նորոգիչը ապականեալ տիեզերքին ու մեղքով հինցած մեր անձերուն: Գրիգոր Նարեկացին Քրիստոսը կը նկատէ մեղքի, ցաւի, սատանայի ու մահւան ճիրաններուն մէջ տւայտող մարդու կեանքին միակ վերանորոգիչը: Վերջապէս, Գրիգոր Տաթեւացին կը յիշեցնէ, թէ ո՛չ ոք կրնայ մեզ վերանորոգել բայց միայն մեր Արարիչը: Հայ եկեղեցւոյ ժողովները եւս յաճախակի կերպով անդրադարձած են վերանորոգման հրամայականին՝ բնականաբար հոգեւորը միշտ նկատելով աղբիւրը ու մեկնակէտը ճշմարիտ վերանորոգման:

 


Գ

ՎԵՐԱՆՈՐՈԳՄԱՆ ՀՐԱՄԱՅԱԿԱՆԸ՝ ՔՐԻՍՏՈՆԷԱԿԱՆ ՀԱՅԵՑԱԿԷՏՈՎ

Ըսինք ու կը կրկնենք՝ վերանորոգումը քրիստոնէական կեանքի ամենէն հիմնական պայմաններէն մէկն է, եւ իր ուղղութիւնը կը ստանայ ընդհանրապէս Աստւածաշունչի ուսուցումներէն ու յատկապէս Աստուծոյ Որդւոյն երկրաւոր առաքելութենէն:
Քրիստոնէական մօտեցումով մա՛րդն է վերանորոգման կիզակէտը: Պօղոս Առաքեալ Քրիստոսի առաքելութեան նպատակը կը խտացնէ հետեւեալ բառերուն մէջ. եւ մոռցէ՛ք հին մարդը եւ եղէք նո՛ր մարդ (Եփ. 4:22-24): Քրիստոսով հին մարդը վերանորոգելու ու նոր մարդ դառնալու կոչը միշտ կը մնայ եկեղեցւոյ ճամբով մեզի հասնող քրիստոսահիմն պատգամ: Մարդու վերանորոգումը հարկ է ըմբռնել համապարփակ հայեցակէտով.- ֆիզիկականէն անդին հոգեւոր ու բարոյական արժէքներու վերականգնումով. մարդ-Աստւած յարաբերութեան վերահաստատումով. մեր շրջապատին, մեր ընտանիքին, մեր համայնքին ու ազգին հետ մեր յարաբերութեան բարելաւումով. եւ այս բոլորին առանցքը ու մեկնակէտը կազմող ինքնաքննութեամբ ու ինքնասրբագրումով: Քրիստոս վերանորոգման իր պատգամը կենտրոնացուց մարդ անհատին վրայ, որովհետեւ մարդը արժէք է Աստուծոյ համար եւ մարդու վերանորոգումը նախապայման է համայն աշխարհի ու տիեզերքի վերանորոգման:
Մարդուն մէջ աստւածատիպ մարդը քանդող ներկայ աշխարհի ապականիչ հոսանքներուն դիմաց որքա՜ն դժւար է մարդու վերանորոգումը: Բազմաթիւ ու բազմատեսակ մտահոգութիւններով ու մարտահրաւէրներով կլանւած ներկայ ընկերութեան պատկանող մարդը յաճախ կը մոռնայ իր անձը. յաճախ անոր կը պակսի առիթը իր անձին հետ առանձնանալու ու խորհրդածելու: 1935-ին ֆրանսացի մեծ մտածող ու աշխարհահռչակ բժիշկ Ալեքսիս Գարելի հեղինակած գիրքը «Մարդը՝ այս Անծանօթը» այսօր եւս այժմէական է: Առանց Աստուծոյ մարդը անծանօթ է իր անձին նկատմամբ: Մարդու վերանորոգումը կը սկսի ինքնաճանաչումով եւ իր աստւածատուր կոչումին նկատմամբ իր ունեցած հաւատարմութեան վերահաստատումով:
Հայ մարդն ալ ենթակայ է զինք շրջապատող իրականութիւններուն ու անոնց ազդեցութիւննեերուն: Հետեւաբար, հայ մարդու վերանորոգումը առաջնահերթ կարեւորութիւն կը ներկայացնէ, որովհետեւ մեր ազգին, մեր եկեղեցւոյ, մեր հայրենիքին, մեր գաղութներուն ու մեր կառոյցներուն հիմքը ու մեկնակէտը հայ մարդն է: Հարկ է հայ մարդը վերանորոգել՝ առաջին հերթին իր մէջ ամրացնելով քրիստոնէական հաւատքը: Քրիստոնէութիւնը, ինչպէս հինգերորդ դարուն մեր պապերը ըսին, մեզի համար սոսկ հագուստ չէ. ան մեր արեան, էութեան ու գոյութեան անքակտելի մասն է: Հպարտ ենք, որ առաջին քրիստոնեայ ազգը եղած ենք: Սակայն, այս արդար հպարտութիւնը հայ մարդը պէտք է մղէ աւելի զօրեղ ու գիտակից կապւածութեան քրիստոնէական հաւատքին: Հարկ է, որ հայ մարդը քրիստոնէական հաւատքը ապրի որպէս հոգեւոր կենսաւորման ու լիցքաւորման աղբիւր: Հարկ է, որ հայ մարդը վերանորոգւի իր մէջ արմատացնելով իր հաւատարմութիւնը բարոյական արժէքներուն նկատմամբ: Քրիստոնէութիւնը կեանքի որակ է, որ անհատի մը կամ ընկերութեան մը կեանքին մէջ գործնապէս կարտայայտւի հոգեւոր ու բարոյական արժէքներու տիրական ներկայութեամբ: Արդ, հայ մարդուն կեանքին մէջ տակաւ նահանջող բարոյական ու հոգեւոր արժէքներու վերականգնումը կը նկատենք անյետաձգելի հրամայական:
Վերանորոգման կարիքը ունեցող երկրորդ մարզը համայնական կեանքն է: Մարդը ինքնանպատակ գոյութիւն մը չէ: Քրիստոնէութիւնը մարդը կը դիտէ ու կարժեւորէ ընկերութեան հաւաքական կեանքի շրջագծէն ներս: Անհատ մարդոց առնչւած իր հրաշքներուն, առակներուն ու ուսուցումներուն ճամբով Քրիստոս կը մօտենար ժողովուրդին: Ժողովուրդն էր վերանորոգման ձգտող Քրիստոսի առաքելութեան նպատակակէտը: Քրիստոս Աստուծմէ հեռացած ժողովուրդը դարձուց Աստուծոյ ժողովուրդ, նոր ժողովուրդ՝ աստւածակենտրոն ու աստւածանպատակ կեանքով:
Հայ եկեղեցին, որպէս ժողովուրդի եկեղեցի ու հաւատքի համայնք, կարիքը ունի վերանորոգման: Այս ծիրէն ներս վերանորոգումը պէտք չէ ըմբռնել որպէս սոսկ վարչա-կազմակերպչական կամ ծիսական բարեկարգում, այլ՝ եկեղեցւոյ պատկանելիութեան նախանձախնդրութիւնը առաւել խորացնելու, եկեղեցւոյ անդամներուն միջեւ փոխյարաբերութիւնը աւելի սերտացնելու, անոր ներքին կեանքը աւելի պայծառակերպելու, ներքին թէ արտաքին աւետարանչութիւնը աւելի հզօրացնելու, ընկերային ծառայութեան նոր թափ տալու, քրիստոնէական դաստիարակութիւնը աւելի կազմակերպելու ձգտող՝ ծրագրւած ու հանգրւանային զարգացումով աճող գործընթաց: Այլ խօսքով, եկեղեցւոյ վերանորոգումը հարկ է իրագործել եկեղեցին իր վայրէն ու կառոյցէն անդին տանելու եւ Սուրբ Հոգւոյն վերանորոգող ներկայութեամբ հզօրացած առաքելութեան ու ծառայութեան վերածելու հաւաքական ու մնայուն ճիգ: Այսպէ՛ս եղաւ առաքելական եկեղեցին. հալածւեցաւ, սակայն տարածւեցաւ. նահատակւեցաւ, սակայն Սուրբ Հոգւոյն ներգործութեամբ միշտ մնաց կենսունակ ու հզօր: Եկեղեցւոյ հոգեւոր վկայութեան ու ծառայական յանձնառութեան վերանորոգումով մեր ժողովուրդին կեանքը կոչւած է վերանորոգւելու՝ քրիստոնէական արժէքներու ներթափանցումով ու կենսագործումով:
Աստւածաշունչը վերանորոգումը կառնչէ նաեւ ստեղծագործութեան: Ինչպէս Առաքեալը կըսէ՝ Քրիստոսով ամբողջ տիեզերքը վերստեղծւեցաւ ու վերանորոգւեցաւ (Կղ. 1:16): Քրիստոսի փրկագործական խորհուրդը մարդէն անդին կը ներառէ ողջ տիեզերքը: Ուղղափառ աստւածաբանութեան յատուկ այս շեշտաւորումը կը նկատենք էական: Մեր եկեղեցւոյ աստւածաբանական մտածողութեան ու ծէսին եւ ընդհանրապէս հայրական գրականութեան մէջ եւս այս մօտեցումը տիրական է: Ստեղծագործութիւնը, ներկայ ժամանակներուն կենսոլորտ բացատրութեամբ ծանօթ, անբաժանելի մասն է եկեղեցւոյ կեանքին ու առաքելութեան, որովհետեւ քրիստոնէական հաւատքի ու մտածողութեան մէջ Աստւած-մարդ-ստեղծագործութիւն յարաբերութիւնը ու յարակցութիւնը պէտք է դիտւի որպէս մէ՛կ ու անբաժանելի ամբողջութիւն: Եթէ կենսոլորտային ներկայ հարցերուն մէկ մասը աղերս ունի տիեզերքի ինքնա-կազմաւորման հոլովոյթին հետ, սակայն մեծ մասը հետեւանք է մարդուն կողմէ ստեղծագործութեան չարաշահումին: Արդ, տիեզերքի առողջ ու անվթար պահպանումը եւ անոր վերանորոգումը մարդուն աստւածատուր պարտաւորութիւնն է:

(Շար. 1)

Յարակից Հրապարակումներ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։