Հա

Հասարակական

Կիրակի, 15 Յունիսի 2014 10:00

ՌԱԴԻՕ ԲԱՌ

Հասարակութիւնները ենթարկւելով ժամանակակից կամ առօրեայ համարւող պահանջարկներին՝ կրում են այնպիսի փոփոխական տեսք, ինչի յատակում նստւածքի պատրաստւող անցողիկ մտքերն ու բոյն դրած գաղափարները առիթով ընդամէնը մի գարուն կեանք ունեցող բոյսերի պէս չեն հասցնում արմատաւորւել եւ ծաղկել նորովի:

ՀԱՏԻՍ


Հասարակութիւնները ենթարկւելով ժամանակակից կամ առօրեայ համարւող պահանջարկներին՝ կրում են այնպիսի փոփոխական տեսք, ինչի յատակում նստւածքի պատրաստւող անցողիկ մտքերն ու բոյն դրած գաղափարները առիթով ընդամէնը մի գարուն կեանք ունեցող բոյսերի պէս չեն հասցնում արմատաւորւել եւ ծաղկել նորովի:
Սա հոգեվիճակ է, որով անկախ աշխարհագրութիւնից՝ տեղի է ունենում երբեմն իրենց տեղը մասամբ աւելի մեծ հասարակութիւնների կողքին չգտնող համայնքների ու դրանցում եղած բջիջների դէպքում:
Էութեամբ ընդհանրութեան շունչ ունեցող զրոյցներից խուսափելու համար՝ միանգամից նշենք, որ առհասարակ անհատը, ինքն իրեն հզօր զգալու համար, պէտք է նախեւառաջ զգայ իրեն նոյնպէս հզօր հասարակութեան թէկուզ փոքր, բայց անվիճարկելի մասը: Այսպիսով՝ նրան պատելու է ինքնավստահութեան ջերմաշունչ մի զգացում, որում նա իրեն ոչ թէ պարտաւորւած է զգալու ազգային առաքելութիւնների ու աւանդոյթների իրականացման գործում, այլ դրանք գործադրելու է առանց մտածելու այն մասին, որ դա անում է միայն ազգային աւանդոյթների տեսակն ու որակը (ինչպէս նշւում է յաճախ) վառ կամ կենդանի պահելու նպատակներով:
Կամ մէկ այլ ձեւակերպմամբ՝ դրանք դադարելու են լինելու պարտականութիւն, իհարկէ փոխակերպւելով որպէս ժամանակակից մարդու շունչ, ում համար աւանդոյթների էութիւնը այլեւս չի խաչաձեւում նրա առօրեան ու ժամանակակից քաղաքային կեանքը:
Տողերիս արանքում ընդգծւած մտքերը վերջերս յաճախ շօշափւած՝ համայնքում պարտաւորութիւններից ու պատասխանատու հանգամանքներից խոյս տալու մասին մեր ունեցած զրոյցների մնացուկ-ճոթանքներն են (գիւղաբարբառ է), որի մասին խօսք բացւելու ժամանակ երեւի միակ դրւագն է, որտեղ երբ նոյնիսկ մի քանի հայ կողք-կողքի յայտնւելով, գլուխները շարժելով՝ հաստատելու նշան են անում:
Այդ ճոթանքներից մի քանիսի մասին կատարւած ակնարկների սահմաններում բաւարարւելով՝ կը փորձենք դրանք դարձնել նաեւ ընթերցողների սեփականութիւնը: Իհարկէ, գիտենալով, որ ընթերցողն իր տեսակով պէտք չունէր իր իմացածը նորից լսելու:
Այնուամենայնիւ, մինչեւ սիւնակիս յատակը դեռ խօսքը երկարելու, քաշքշելու տարածութիւն կայ:
Այսօր յաջողութեան հասնելու բոլոր գաղտնիքները անցնում են արհեստավարժ ձեռագիր ցուցաբերած մօտեցումների միջով: Իսկ արհեստավարժ մօտեցումները ինչպէս կասեն՝ թանկ հաճոյք են: Այնպէս որ՝ ազգային միութիւնների աշխատանքները հնարաւոր է յաջողութեան պսակել, երբ գործը հասնում է աշխատանքն իրականացնող անձնակազմին վճարելուն: Իսկ վճարումները կատարւում են այն անձանց միջոցով, որոնք իրենց ժամանակն ու կարողութիւնը տրամադրում են մեր իմացած եւ արդէն աւանդոյթ համարւող «ազգային աշխատանք» հասկացութեան լուսանցքում:
Երեւոյթն իր տեսակով հետաքրքիր է նաեւ այն իմաստով, որ այսպիսով՝ հնարաւոր է նաեւ համայնքային պատմութեան կտրւածքով արձանագրել՝ որպէս Իրանի պատմութեան մէջ NGO-ների գոյութեան եւ կազմակերպման առաջին նախադէպը: Յատկապէս, երբ գործը երկար ժամանակ շարունակւել եւ արդիւնաւորւել է առանց պետական որեւէ օժանդակութեան կամ յատկացւած բիւջէի առկայութեամբ:
Եւ չնայած «ՈՉ-ՊԵՏԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ» կամ հէնց ինքը՝ NGO հասկացութիւնը համարւում է քաղաքացիական հասարակութիւնների ստեղծման եւ զարգացման հիմնական գրաւականներից մէկը, որին, ի դէպ, տարածաշրջանային իմաստով դեռ ժամանակից առաջ էին անցել մերոնք, սակայն այն կարծես գնալով սկսել է անհետաքրքիր լինելու նախանշաններ ցոյց տալ:
Ծագող խնդիրը թւում է, թէ առնւազն պէտք է հետաքրքրի ուսումնասիրութիւններ կազմող հասարակագէտերին: Այն, որ համայնքիս տարատեսակ շերտերին այլեւս սկսել է անհետաքրքիր թւալ դոմինանտ հասարակութեան մէջ ինքնուրոյն երեւալու յատկանիշը: Կամ գուցէ մեր շապիկն է այլ արդուկ պահանջում:
Նախանշանները ակներեւ են: Այսօր դժւար է միութիւնների աշխատանքներն իրականացնելու համար հմուտ վարիչներ, գործակատարներ եւ այլն գտնել: Յայտնւելու դէպքում էլ՝ նրանցից լիակատար եւ լիարժէք ծառայութեան ակնկալիքն աւելորդ է թւում:
Մարդիկ գալիս՝ պատրաստւում, աշխատում, թրծւում եւ վերջում էլ յոգնած հեռանում են: Նրանց հետ ունեցածս շփումներից պարզ է դառնում, որ յաճախ դուրս գրւած ծախսերը դիտարկւում են միայն հէնց դրանց ծախսատարութեան ակնոցից: Մինչդեռ, նրանք մօտկից են ծանօթ, թէ իւրաքանչիւր երիտասարդի եթէ ներգրաււած չտեսնես միութեան յարկի տակ, թէկուզ որեւէ աշխատանքի մաս չկազմած, նա իր ժամանցը կը տեսնի միութեան քթի տակ՝ փողոցների մայթերում եւ այլն... որ շարունակես՝ այլ զրոյցի թեմա կը դառնայ, սակայն սա լաւ օրինակ մեզ՝ բոլորիս, որ ծախսատարութիւնը ամէն բանով տարբեր է ներդրումային իմաստով երանգաւորւած ուղղւածութիւնից:
Նոյն տեղից կը շարունակենք այս զրոյցը՝ յաջորդ հանդիպման ժամանակ:

Յարակից Հրապարակումներ

Ամենաշատ ընթերցւած

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։