Հա

Համայնք

11/04/2020 - 15:20

Մարդը պարտւեց, Աստւած յաղթեց

Մարդը պարտւեց, Աստւած յաղթեց, որովհետեւ Նա սկզբից յայտարարել էր, թէ ի՛նք է տէրը աշխարհի, եւ մանաւանդ իր հրաշազան Յարութեամբ Նա փարատելու էր ամենամեծ վախը՝ մահւան երկիւղը մարդու մտքից, ասելով. «Քաջալերւեցէ՛ք, որովհետեւ ես յաղթեցի աշխարհին»:

«Ես յաղթեցի աշխարհին»

(Յհ 16.33)

 

Վարակահարմամբ տագնապահար ներկայ մարդկութեան կեանքում ի յայտ եկած աննախադէպ այս երեւոյթը Թագաժահրի, համաշխարհային նորօրինակ պատերազմի ահազանգ հնչեցրեց Ծայրագոյն արեւելքից մինչեւ Մերձաւոր արեւելք, Հիւսիսից մինչեւ Հարաւ եւ դէպի «անհասանելի» ու «անձեռնմխելի» Արեւմուտք:

Աշխարհի չորս ծագերում միանգամայն իր մանգաղի համազարկը զգալի դարձնող, միատեսակ սոյն համաճարակի յանկարծական յայտնւելը, քրիստոնեայ մարդուն կանխայուշում է Երկրորդ գալուստը մեր Տիրոջ, որը կայծակնային շողարձակմամբ փայլատակելու է ակընթարթային աչքխփուկով, Արեւելքից մինչեւ Արեւմուտք (Հմմտ Մտ 24.27):

Հոգեւոր արթնութեան կոչը, նախախնամական բազմապիսի միջամտութիւններով դարե՜ր շարունակ քարոզւեց մարդկութեան խուլ ականջներում, բայց խլութիւնը չվերացաւ նրա լսողական խոռոչներից եւ չփարատւեց հոգեկան այս ախտը մարդկութեան կեանքից: Ընդհակառակը, յառաջադէմ եւ գիւտաշատ վերջին հարիւրամեակի թաւալքի հետ, անհաւատութեան սուսկի քանակը գնալով աւելացաւ՝ մարդկային լսելիքների մանւածապատ անցքերում, իր կպչուն հոսքով ընկալուչ բոլոր բացւածքները անթափանց ծեփելով ձայնային որեւէ ալիքի դիմաց:

Աշխարհին այնպէս էր թւացել, թէ խուլերի ականջներին լսողութիւն տալուց եւ նրանց լեզւի կապանքները քակելուց յետոյ, Քրիստոս բուժած կը լինէր համայն մարդկութիւնը հոգեւոր բոլոր տեսակի ախտաժէտութիւններից: Անցեալ քսան դարերի պատմութիւնը ցոյց է տալիս սակայն, թէ բազմաթի՜ւ նոր խուլեր, նոր համրեր, ինչպէս նաեւ ինքնահաւան ու ամբարտաւան եւ խստապարանոց նոր յամառներ են ծնւել հասարակութեան ծոցից, որոնք սերնդից-սերունդ դեռ եւս փորձում են թերագնահատել եւ արժեզրկել Աստծու ամենազօր հրաշագործութիւնները, իրենց կատարած «մեծագործութիւն»-ների հետ բաղդատելով դրանք:

Աշխարհում շուրջ 200 երկրներ ծանօթ համաճարակից վարակւածներ ունենալով իրենց սահմաններից ներս, քաղաքացիներին յորդորում են եւ նոյնիսկ տուգանքի խիստ միջոցների դիմելով պարտադրում են մնալ տանը, նման այն կենդանիներին, որոնք վտանգի դէպքում իրենց ձագերին հաւաքում են իրենց որջի կամ բոյնի մէջ, որը բնազդաբար ամէնից ապահով թաքստոցն են համարում:

Սուրբ Յարութեան տօնը կամ Զատիկը քրիստոնեայ աշխարհի մեծագոյն տօնն է, որի նախորդող քառասնօրեակը եւ առաւել վերջին՝ Աւագ Շաբաթը, քրիստոնեայ մարդուն առաջնորդում է վերատեսութեան ենթարկելու իր կեանքը եւ ապրելաձեւը, բարոյական արժէքներին տալու իրենց յատուկ տեղը, իսկ նիւթական աշխարհի բոլոր արտայայտչաձեւերին՝ իրենց յատկացւած մասնաւոր տեղը:

Այս տարի ստիպողաբար փակեցինք մեր եկեղեցիների դռները, ժամ ու պատարագ կատարւեցին հեռասփռմամբ, օգտւելով համացանցի արդիական հնարաւորութիւններից, որոնք սակայն, ըստ երեւոյթին, չբաւարարեցին մեր ժողովրդի զաւակների հոգեւոր կարիքները:

Եւ…

Յայտնւեց հոգեկան անսպասելի արթնութիւնը մարդկութեան կեանքում, որի յայտնութեան եւ գործնական կեանքում գոյառման համար ծնկամաշ են դարձել բիւրաւոր սուրբեր անցած դարերի ընթացքում, աղօթք ու արցունք իրարու միախառնած:

Շատերը որոնք եկեղեցու հասցէն իմացած լինելով հանդերձ՝ չէին կարողացել կողմնորոշել դրա դռան ճիշտ վայրը, նոյնիսկ չէին լսել ամէն Կիրակի եկեղեցու բեմից քարոզւող Քրիստոսի Յարութեան Գաբրիէլեան շեփորաձայն պատգամը՝ «Քրիստոս յարեա՜ւ ի մեռելոց» ահեղագոռ որոտումով՝ Նրա դատարկ գերեզմանի շեմից, մեր եկեղեցիներում սուրբ պատարագը վերսկսելու պաղատանօք, կաթոգին դիմեցին հայ հոգեւորականութեան…: Բայց Աստւած կը ների՞ նրանց: Անպայման: Այնպէս ինչպէս Աստւած անպայման կը ների մեր հոգեւորականութեան, որը մեր հաւատացեալների առողջութեան համար որոշ ժամանակ դադարեցրեց եկեղեցական արարողութիւնները, նոյն գթասրտութեամբ էլ Նա անպայման կը ների նրանց, ովքեր հոգեկան արթնութեամբ, այժմ կարօտագին ու լալագին, ուզում են վերադառնալ մեր եկեղեցու հաւատքի գիրկը:

Վերջապէս, մարդը պարտւեց, Աստւած յաղթեց:

Բացարձակ եւ անհերքելի ճշմարտութիւն:

Անցեալ մի քանի ամիսների իրադարձութիւնները վերյիշեցրին հաւատացեալ մարդուն Քրիստոսի այն խօսքը, որը Նա ասաց իր երկմտութեան մատնւած աշակերտներին, «Քաջալերւեցէ՛ք, որովհետեւ ես յաղթեցի աշխարհին»: Մեզ այնպէս է թւում, որ շատեր Քրիստոսի այս յաղթանակից լուր անգամ չունէին ցարդ եւ նոր միայն իմացան դրա մասին: Ոմանց հոգեկան աչքերի թուլութիւնը եւ մինչեւ իսկ կուրութիւնը չէր թողնում փաստօրէն, որ նրանք տեսնէին այս պարզ յաղթանակը, որը երկու հազարամեակ առաջ մահւան վրայ Նրա տարած զօրեղ յաղթանակն էր՝ Յարութեամբ կնքւած:

Մեծից մինչեւ փոքրը, թագաւորից, թագուհուց եւ արքայազնից մինչեւ ռամիկն ու բանւորը, նախագահից մինչեւ քաղաքապետարանից վարձւած աւելածուն փողոցներում, գիտնականից մինչեւ հասարակ ուսուցիչը գիւղական դպրոցում, բարձրաստիճան հոգեւորականից մինչեւ երեսներին բուսած աղւամազով հպարտացող տիրացուն դպրանոցում, ու վերջապէս բժշկից, հիւանդապահից մինչեւ հիւանդը մահուկենաց թէժ պայքարի անկողնում, միասնաբար ամօթահար յանձնւեցին Աստծու գութին, յայտարարելով իրենց անզօրութիւնը՝ Աստծու զօրութեան դիմաց, եւ բոլորը միաբերան դիմեցին աղօթքի, երկնային միջամտութեան՝ հրաշքի կատարման…:

Այո՛, մարդը պարտւեց, Աստւած յաղթեց: Մարդը ստիպողաբար համեստացաւ, իր կամքից անկախաբար ծռեց իր հոգու գոռոզութեան սէգ եւ մտքի ամենագիտութեան սին գլուխը, բայց Աստւած յաւիտեանս կայ ու կը մնայ միշտ իր հայրական անհուն եւ գթառատ սիրով, հանդէպ իր ստեղծած արարածներին:

Իր նւաճած մոլորակները երթեւեկելու հնարաւորութիւն ունեցող մարդը, որը յաւակնութիւնը ունի այլ երկնային մարմիններում եւս կայաններ հաստատելու եւ տիեզերաթաւալ արբանեակներով անհուն անջրպետից հսկողութիւն կատարելու Երկիր մոլորակին, անզգամութեամբ իր սրտում խորհեցաւ թէ կարող է յայտարարել անվարան՝ «ես յաղթեցի աշխարհին»: Սակայն փաստւեց, որ ինքնախաբէութեամբ էր օրօրւել նա իր ժանգոտւած ու ճրճրացող օրօրոցում, քնաբեր իր երգը մրմնջալով աշխարհի ականջին:

Մարդը պարտւեց, Աստւած յաղթեց, որովհետեւ Նա սկզբից յայտարարել էր, թէ ի՛նք է տէրը աշխարհի, եւ մանաւանդ իր հրաշազան Յարութեամբ Նա փարատելու էր ամենամեծ վախը՝ մահւան երկիւղը մարդու մտքից, ասելով. «Քաջալերւեցէ՛ք, որովհետեւ ես յաղթեցի աշխարհին»:

Քրիստոս Յարեա՜ւ ի մեռելոց: Օրհնեա՜լ է Յարութիւնն Քրիստոսի, Ամէն:

ԳՐԻԳՈՐ ԵՊՍ. ՉԻՖԹՃԵԱՆ

ԱՌԱՋՆՈՐԴ ԱՏՐՊԱՏԱԿԱՆԻ ՀԱՅՈՑ ԹԵՄԻ

Ս. Զատիկ - 12 ապրիլ 2020

Ազգային առաջնորդարան, Թաւրիզ 

Յարակից լուրեր

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։