Հա

Ազգային

22/12/2020 - 13:30

Եկեղեցին եւ վարչապետի հրաժարականին պահանջը

Սիսիանի քաջ հոգեւոր հովիւին՝ Տէր Պարգեւ Քահանայ Զէյնալեանի մերժումը վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանին հետ ձեռնուելու, օրուան նիւթն է։

ՎԻԳԷՆ ԱՒԱԳԵԱՆ

 

Սիսիանի քաջ հոգեւոր հովիւին՝ Տէր Պարգեւ Քահանայ Զէյնալեանի մերժումը վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանին հետ ձեռնուելու, օրուան նիւթն է։

Իսկ ի՞նչպէս ձեռնուէր սիսիանցի քահանան մէկու մը հետ, որ պատճառ դարձած էր սիւնեցի 100 երիտասարդներու հողին յանձնումին։ Ոմանք իրենց վերջին հանգիստը գտած Սիսիանի նահատակաց պանթէոնին մէջ, իսկ ուրիշներ՝ տակաւին անյայտ, կորսուած թշնամիին հսկողութեան անցած տարածքներուն մէջ։

Ի՞նչպէս ձեռնուէր սիսիանցի քահանան մէկու մը հետ, որ տակաւին քանի մը օր առաջ խուճապի եւ մտահոգութեան պատճառ չէր տեսներ թշնամի բանակին Ազրպէյճանի դրօշով Սիւնիքի մէջ տողանցք կատարելուն մէջ։

Ի՞նչպէս ձեռնուէր սիսիանցի քահանան մէկու մը հետ, որ կասկածելի համաձայնութեամբ մը Սիւնեաց աշխարհէն 13 բարձունքներ պիտի յանձնէր թշնամիին՝ սահմանագծումի անունին տակ։

Տէր Պարգեւ Քահանան չձեռնուելու իր քայլով տուաւ արժանապատիւ մարդու եւ քաջարի եկեղեցականի լաւագոյն օրինակը։ Մարդ, որ գիտէ մերժե՛լ հող ու սահման յանձնած վարչապետը։ Գիտէ ընդդիմանա՛լ նահատակներն անգամ իր սեփական քարոզչութեան համար օգտագործող երկրի գերագոյն պետին։ 

Սիսիանի Ս. Գրիգոր եկեղեցւոյ մէջ տեղի ունեցածը մեծ արձագանգ գտաւ միջազգային մամուլին մէջ։ Կատարուածը ուշագրաւ էր, որովհետեւ ան ձեռք սեղմումէ անդին՝ երկրի ղեկավարին հեռացումն էր եկեղեցիէն։ Իսկապէս ցնցիչ եւ արտասովոր դէպք շատ-շատերու եւ մանաւանդ՝ օտարներու համար։

«Իմ քայլ»-ական իշխանութեան ներկայացուցիչները անմիջապէս նկատել տուին, որ եկեղեցին նման կեցուածքով իրաւունք չունի միջամուխ դառնալու քաղաքականութեան մէջ։

Իշխանութեան ներկայացուցիչները մոռցան սակայն, որ եկեղեցին եւ քաղաքականութիւնը իրարմէ անջատ են, բայց քաղաքականութիւնն ու քաղաքացիական հարցերը իրարմէ անբաժան են։ Որեւէ եկեղեցւոյ հիմքը Աւետարանն է եւ եկեղեցին չի կրնար Աւետարանական սկզբունքներուն եւ բարոյական արժէքներուն դէմ գործել։

Եկեղեցին ու յատկապէս հա՛յ եկեղեցին, պատմական իր կենսափորձով եւ դարաւոր առաքելութեամբ, չի կրնար ընդունիլ ճշմարտութեան պարտութիւնը սուտին դէմ, ազնուութեան պարտութիւնը կեղծիքին դէմ, իրական Հայաստանին պարտութիւնը ֆէյսպուքեան Հայաստանին դէմ, եւ այսպէս՝ չարամտութեան յաղթանակը ուղղամտութեան դէմ, ազգայինին պարտութիւնը՝ ապազգայնութեան դէմ, պատասխանատուութեան պարտութիւնը անպատասխանատուութեան դէմ, արժանապատուութեան պարտութիւնը դաւաճանութեան դէմ։

Սիսիանի քաջարի հոգեւոր հովիւին քայլը իր հարազատ ժողովուրդի կամքին ընդառաջումն էր, իր եկեղեցւոյ եւ անոր արժէքներուն հաւատարմութիւնը։ Հետեւաբար, զարմանալի բան չկայ անոր մէջ, ընդհակառակն՝ եղածը քաղաքացիական անհնազանդութեան խաղաղ քայլ մըն է, որ օրինակ եւ սկիզբ է քաղաքացիական անհնազանդութեան շատ աւելի մեծ քայլերու, որոնց ազդանշանը կու տայ այսօր, Հայրենիքի Փրկութեան Շարժումին կողմէ կազմակերպուած համաժողովրդային մեծ հանրահաւաքը, երկրի սրտէն՝ Երեւանի «Հանրապետութեան» հրապարակէն։

Յարակից լուրեր

  • Մեկնողներուն տեղը  
    Մեկնողներուն տեղը  

    Գաղտնիք մը բացայայտած չենք ըլլար եթէ խոստովանինք, որ այսօր մեր կեանքի ամէնէն լուրջ տագնապներէն մէկը սերունդներու յաջորդականութեան ապահովումն է։ Հանրանուէր, ստեղծագործ եւ յանձնառու մարդու պակաս ունինք քիչ մը ամէն տեղ։ Մոմով կը փնտռենք նոր դէմքեր, որոնք կարենան արդարացնել իրենց վրայ դրուած յոյսերը, մեկնողներուն կիսատ ձգած գործը շարունակելու պատրաստակամութեամբ։

  • Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)
    Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)

    Միութիւններու գոյութիւնը չափանիշ է ժողովուրդներու ինքնագիտակցութեան, եւ միութենականներու թիւը կարելի է ցուցանիշ նկատել հաւաքականութիւն մը կազմող անհատներու քաղաքակրթական եւ քաղաքացիական զարգացման աստիճանին։

  • «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)
    «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)

    Յարգանքը հազար ձեւ ունի։ Ձեւերէն մէկն ալ յետ-մահու յարգանքն է անոնց, որոնք կեանք մը ամբողջ նուիրաբերած են իրենց ժողովուրդին, միութեան եւ կազմակերպութեան։ Յոգնած են, վազվզած են, միտք ու հոգի մաշեցուցած են, առողջութիւն սպառած են՝ իրենց ողջութեան մնալով շուքի եւ լուսանցքի մէջ։

  • Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման
    Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման

    Երիտասարդութիւնը նորութիւն եւ արդիականութիւն կը փնտռէ իր շուրջ։ Հետամուտ է լայն հորիզոններու։ Այսօրուան երիտասարդութիւնը չի փափաքիր կառուցային-կանոնագրային կաղապարներու ենթարկուիլ։ Ան կը նախընտրէ միութենական աշխատանքներու մասնակցիլ, բայց միութեան մը չանդամակցիլ։ Կը նախընտրէ մնալ համակիր՝ քան յանձնառութիւն եւ պատասխանատուութիւն ստանձնել։ Կը նախընտրէ գործել որոշ նպատակի մը համար, բայց ոչ՝ միութենական պարտաւորութիւններու շարքի մը համար։

  • Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը
    Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը

    Կարօ Արմէնեանի «Փնտռելով հետքերը մեր իրազեկութեան» դիմատետրեան գրառումը, յատկապէս 1950-ական տարիներու Հայագիտական հիմնարկի գործունէութեան իր բաժինով, մեր մէջ արթնցուց Համազգայինի Հայագիտական Բարձրագոյն Հիմնարկին կապուած բազմաթիւ յուշեր եւ մտորումներ։ Հիմնարկը, որուն աշակերտելու բախտն ու պատիւը ունեցած ենք 1986-1990, շատ բան տուաւ մեր իրականութեան։ Այդ շատին կ’անդրադառնան երախտագիտութեան եւ յարգանքի ստորեւ տրուած տողերը։ 

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։