Հա

Ազգային

15/02/2021 - 13:20

Սպասելով Վահան Մամիկոնեանին

Հինգշաբթի, 11 փետրուարը Վարդանանց պատերազմի յիշատակի օրն էր: Ազգային ինքնուրոյնութեան, քրիստոնէական կրօնի եւ պետական ինքնավարութեան պահպանման համար մղուած պատերազմին, հայկական 60 հազարանոց փոքրաթիւ բանակը պարտութիւն կրեց անհամեմատ աւելի հզօր պարսկական 300 հազարանոց բանակին դիմաց: Հայկական բանակը տուաւ 1036 զոհեր, որոնց մէջ` սպարապետ Վարդան Մամիկոնեանը, բազմաթիւ նախարարներ եւ իշխաններ: Նախարարներ, իշխաններ, զօրականներ ու կրօնաւորներ գերեվարուեցան: 

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ

 

Հինգշաբթի, 11 փետրուարը Վարդանանց պատերազմի յիշատակի օրն էր: Ազգային ինքնուրոյնութեան, քրիստոնէական կրօնի եւ պետական ինքնավարութեան պահպանման համար մղուած պատերազմին, հայկական 60 հազարանոց փոքրաթիւ բանակը պարտութիւն կրեց անհամեմատ աւելի հզօր պարսկական 300 հազարանոց բանակին դիմաց: Հայկական բանակը տուաւ 1036 զոհեր, որոնց մէջ` սպարապետ Վարդան Մամիկոնեանը, բազմաթիւ նախարարներ եւ իշխաններ: Նախարարներ, իշխաններ, զօրականներ ու կրօնաւորներ գերեվարուեցան: Գերեվարուածներուն մէջ էր նաեւ Յովսէփ Հողոցմեցի կաթողիկոսը, եպիսկոպոսներ, Ղեւոնդ Երէցը եւ քահանաներ ու սարկաւագներ: Եկեղեցականները մահապատիժի ենթարկուեցան, մինչ աշխարհական գերեվարուածները ատեն մը ետք ազատեցան, որովհետեւ պարսից արքան պէտք ունէր անոնց զինուորական ծառայութեան:

Տարօրինակ չէ, որ նման պարտութեան մը յիշատակը կը տօնենք տակաւին դէպքէն 1570 տարիներ ետք: Պարտութիւնը կը տօնուի՞: Պատմութիւնը կը յուշէ սակայն, որ ֆիզիքական պարտութիւնը կրնայ բարոյական յաղթանակ նշանակել, քանի որ անարդարութեան ու բռնութեան դէմ ծառանալը, ազատութեան ու իրաւունքի պաշտպանութեան համար գիտակից մահը ընտրելը անմահութեան կ՛առաջնորդէ: Այսպէս կը պատգամէ Վարդանանց պատերազմի պատմագիրը` Եղիշէն. «Մահ ոչ իմացեալ մահ է, մահ իմացեալ անմահութիւն է»:

Վարդանանց ըմբոստութեան պարտութեամբ վերջակէտ չդրուեցաւ: Երեսնամեակ մը ամբողջ հայերը բարդիզանական կռիւներով ցոյց տուին, որ կը մերժեն պարտութիւնը: Հայերու ըմբոստութիւնն ու ինքնապաշտպանութիւնը պարտադրեցին պարսից արքային վերանայիլ իր վերաբերումը եւ վերահաստատել հայոց իրաւունքները: Հայկական ինքնութեան առանձնայատկութիւնը, քրիստոնէական կրօնը, հայ ազնուականութեան աւանդական իրաւունքները եւ լիազօրութիւնները վերստին ի զօրու դարձան: Հայաստան դարձաւ արտօնեալ կարգավիճակով ինքնավար պետութիւն, կառավարուած հայ մարզպանի մը կողմէ, սակայն թագաւորին սահմանուած հարկերու վճարումով ենթակայ պարսկական կայսրութեան:

485 թուականին ձեռք ձգուած յաղթանակը հերոս մը ունի. ուրիշ Մամիկոնեան մը, Վահանը, որ պարսկական բանակին դէմ բազմաթիւ յաղթանակներէ ետք ճանչցուեցաւ իբրեւ տանուտէր հայոց եւ մարզպան Հայաստանի:

Վարդանանց պատերազմը եւ Վահան Մամիկոնեանի յաղթանակը կը տօնէինք մեծ շուքով: Դպրոցները արձակուրդ կու տային, եկեղեցական արարողութիւններ կը կատարուէին եւ հանդիսութիւններով, թատերական ներկայացումներով Հայաստանի ինքնուրոյնութեան պաշտպան հերոսները կը փառաբանուէին:

Պատերազմի դաշտին վրայ բանակին պարտութիւնը ազգի ու հայրենիքի պարտութիւն չի նշանակեր: Եթէ պայքարը արդար է, եթէ իրաւունքը ազգին կողմն է, պարտութեան դառնութիւնը կը փոխարինուի յաղթանակի ցնծութեամբ: Պայմանով որ ազգը բարոյապէս չքայքայուի, պայքարելու պատրաստակամութիւնը չտկարանայ, իրաւունքը վերականգնելու կամքը չմարի:

Մեր վերջին պարտութիւնը Վարդանանց օրինակով վերածենք իրաւունքի համար մղուած պատերազմին բարոյական յաղթանակի: Շարունակենք պայքարը ու սպասենք Վահան Մամիկոնեանի յայտնութեան ու Հայաստանի ամբողջականութեան վերանուաճման:

 

«Ազդակ» 

Յարակից լուրեր

  • Պահանջատիրութեան դադար չկայ
    Պահանջատիրութեան դադար չկայ

    Հայոց Ցեղասպանութեան հարիւրամեակին` 2015-ին, եկեղեցին սրբադասեց Մեծ Եղեռնի զոհերը, զանոնք վերածելով խմբովին անանուն նահատակներու: Գաղափարի` հաւատքի ու հայրենիքի համար կամաւորապէս իրենց կեանքը տուած սուրբերու:

  • Ճշմարիտ ժողովրդավարութեան ակնկալութեամբ
    Ճշմարիտ ժողովրդավարութեան ակնկալութեամբ

    Եթէ Հայաստանի Ազգային ժողովը, որ ընտրուած է հինգ տարուան պաշտօնավարման համար ժամկէտէն առաջ լուծուի, բնականաբար տեղի կ՛ունենայ նոր Ազգային ժողովի ընտրութիւն: Ե՞րբ կը լուծուի Ազգային ժողովը: Եթէ, վարչապետի հրաժարականէն ետք, երկու անգամ տասնչորս օրերու ընթացքին չյաջողի նոր վարչապետ մը ընտրել: Իսկ վարչապետի հրաժարականի երկու հնարաւորութիւն կայ. Ազգային ժողովը անվստահութիւն կը յայտնէ կառավարութեան, կամ վարչապետը ինքնակամ կը հրաժարի:

  • Գռեհիկ ժողովրդավարութեան մասին
    Գռեհիկ ժողովրդավարութեան մասին

    Օրերը կ՛անցնին ու ճգնաժամը կը յամենայ:

    Հայաստանի մէջ ու Լիբանանի մէջ: Ո՛չ միայն ճգնաժամի յաղթահարման հանրայայտ ու շատոնց անհրաժեշտ դարձած լուծումները չեն որդեգրուիր, այլ նոր արգելքներ երեւան կու գան: Այդ արգելքներուն նպատակը հանրութեան ուշադրութիւնը դէպի մասնակի խնդիրներ շեղելու կը ծառայէ, մոռցնել տալու համար գլխաւորը, հիմնականը:

  • Շրջանցենք փորձութիւնը
    Շրջանցենք փորձութիւնը

    Լիբանան անդունդի եզրին է: Եզրը գործածուած է լաւատեսութեան նշոյլ մը յուսալու համար: Խորքին մէջ, Լիբանան անդունդի եզրէն սայթաքած ու ինկած է յատակը:

  • Ժողովուրդը պիտի ըսէ իր վճռական խօսքը
    Ժողովուրդը պիտի ըսէ իր վճռական խօսքը

    Թէ՛ Լիբանանի եւ թէ՛ Հայաստանի մէջ կը տիրէ քաղաքական անորոշութեան վտանգաւոր վիճակ:

    Լիբանանի փլուզուած պետական համակարգը վերակառուցման կարիք ունի: Արմատական տարակարծութիւններ ունեցող քաղաքական փտած վերնախաւը ի վիճակի չեղաւ նոյնիսկ ֆրանսական հոգատարութեամբ լուծում մը առաջադրելու, հակառակ տրուած խոստումներուն: 

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։