Հա

Ազգային

11/04/2021 - 13:35

Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման

Երիտասարդութիւնը նորութիւն եւ արդիականութիւն կը փնտռէ իր շուրջ։ Հետամուտ է լայն հորիզոններու։ Այսօրուան երիտասարդութիւնը չի փափաքիր կառուցային-կանոնագրային կաղապարներու ենթարկուիլ։ Ան կը նախընտրէ միութենական աշխատանքներու մասնակցիլ, բայց միութեան մը չանդամակցիլ։ Կը նախընտրէ մնալ համակիր՝ քան յանձնառութիւն եւ պատասխանատուութիւն ստանձնել։ Կը նախընտրէ գործել որոշ նպատակի մը համար, բայց ոչ՝ միութենական պարտաւորութիւններու շարքի մը համար։

(Ազգային հոգեր - Ա.)

ՎԻԳԷՆ ԱՒԱԳԵԱՆ

 

Մարդկային կեանքը երբեք դիւրին եղած չէ։

Ամէն ժամանակ ունեցած է իր մարտահրաւէրները եւ զանոնք դիմագրաւելու միջոցները։ Ինչ որ մեր օրերը կը յատկանշեն, Քորոնայի տագնապէս անկախ, ժամանակի եւ հեռաւորութեան կապուած մարտահրաւէրներն են։

Ժամանակը կապուած է արագութեան հետ՝ օրուան պահանջներուն հետ արագ քայլ պահելու, արագ պատշաճելու, արագ զարգանալու եւ արագ փոխուելու հրամայականին հետ։

Մինչդեռ հեռաւորութիւնը կապուած է արդի արհեստագիտութեան հետ, որուն շնորհիւ աշխարհագրութիւն եւ սահման հասկացողութիւնները ժամանակավրէպ դարձած են այլեւս։

Սերունդներ այսօր հասակ կ’առնեն նոր պայմաններու մէջ, ուր ժամանակի եւ հեռաւորութեան հասկացողութիւնները կը ջնջեն մարդոց տարբերութիւնները եւ կը քանդեն հաւաքական ինքնութիւնները։ Օրէ օր կը վտանգուին ազգային արժէքներ, մշակոյթներ եւ ձգտումներ։

Լեզուն կը կորսուի, աւանդութիւնները տեղի կու տան, իսկ ազգային ու բարոյական հասկացողութիւնները կը նահանջեն քիչ մը ամէն տեղ։

Աշխարհը փոքրացած է այլեւս, իսկ երիտասարդութեան երազները մեծցած են։ Երազներ, որոնք կապուած են ժամանակի եւ հեռաւորութեան նոր ըմբռնումներուն։

Երիտասարդներ այսօր աւելի կ’աշխատին, բայց նուազ հարստութեան կը տիրանան։ Աւելի կարելիութիւններ ունին, բայց նուազ ուրախ են։ Աւելի շատ ծանօթներ ունին, բայց նուազ՝ բարեկամներ։

Փոքրացող այս աշխարհը տագնապահար է եւ երիտասարդութիւնը կը կրէ տեսակաւոր տագնապներու լուրջ հետեւանքները՝ առողջապահականէն տնտեսական, ընկերայինէն բարոյական եւ քաղաքականէն քաղաքակրթական։

Այս բոլորին մէջ ո՞ւր է մեր երիտասարդութիւնը։ Մեր միութիւններուն մէ՞ջն է, շո՞ւրջն է, թէ… մեր կեանքին գլխաւոր բացական է։

Իսկ ի՞նչ կ’ընենք մենք, իբրեւ մեծեր, համայնքներ, ազգ ու պետութիւն, եկեղեցի, միութիւններ եւ մամուլ, հայ երիտասարդութիւնը հաւաքական մեր կեանքին մէջ ներգրաւելու համար։

Ընդունինք, որ ցարդ որդեգրած մեր միջոցները իրենք զիրենք սպառած են։ Նոր իրականութիւնները կը թելադրեն նո՛ր մօտեցումներ։

Ազգային մեր կառոյցները սկսած են կորսնցնել երբեմնի իրենց գրաւչութիւնը։ Անցեալի գործունէութեան դրամագլուխը սկսած է մաշիլ, եթէ մաշած չէ արդէն։

Միութենականութիւնը դադրած է ժառանգական յատկանիշ մը ըլլալէ։ Զաւակներ անպայման չեն հետեւիր իրենց ծնողներու օրինակին, որովհետեւ դաստիարակութիւն հասկացողութիւնը փոխուած է եւ հարցում մը սկսած է ինքզինք պարտադրել, թէ՝ աւանդական մեր արժէքները այլեւս որքանո՞վ կը համապատասխանեն նոր սերունդի մտահոգութիւններուն, պայմաններուն եւ սպասումներուն։

Այսօրուան երիտասարդութիւնը շատ աւելի բան գիտէ՝ քան իր ծնողներն ու պատասխանատուները։ Մարդու պէտք չունի ան՝ քանի ունի «Կուկըլ», «Ուքիփետիա» եւ նմանօրինակ այլ միջոցներ, որոնք կրնան բաւարարել իր բոլոր կարիքները՝ կրթութենէն մինչեւ գործի ասպարէզ, անձնական նախասիրութիւններէն մինչեւ բարեկամական լայն շրջանակ։

Այսօրուան երիտասարդութիւնը կռապաշտ է. կուռքը մեքենա՛ն է, գործիքը. հեռաձայն, համակարգիչ, պատկերասփիւռ թէ այլ։ Ան կ’ապրի երէցներէն տարբեր վայրի մը մէջ, որ անիրական է, երեւակայական է։ Համացանցի աշխարհն է այդ, ուր ան աւելի ժամանակ կ’անցընէ՝ քան իր հարազատ տան ու շրջանակին մէջ։

Ի՞նչպէս հասնիլ այդ աշխարհը։ Ի՞նչ լեզուով հաղորդակցիլ այդ տղոց ու աղջիկներուն հետ, որոնք օրէ օր կը տիրապետեն ընկերային հաղորդակցութեան այնպիսի միջոցներու, որոնք հարցականի կ’ենթարկեն անպայման քով-քովի գալու, իրարու հանդիպելու եւ մարդկային շփում ունենալու անհրաժեշտութիւնը։

Երիտասարդութիւնը նորութիւն եւ արդիականութիւն կը փնտռէ իր շուրջ։ Հետամուտ է լայն հորիզոններու։ Այսօրուան երիտասարդութիւնը չի փափաքիր կառուցային-կանոնագրային կաղապարներու ենթարկուիլ։ Ան կը նախընտրէ միութենական աշխատանքներու մասնակցիլ, բայց միութեան մը չանդամակցիլ։ Կը նախընտրէ մնալ համակիր՝ քան յանձնառութիւն եւ պատասխանատուութիւն ստանձնել։ Կը նախընտրէ գործել որոշ նպատակի մը համար, բայց ոչ՝ միութենական պարտաւորութիւններու շարքի մը համար։

Նորերու հետաքրքրութիւնը շատ աւելի համամարդկային հարցերու շուրջ է՝ քան ազգային եւ միութենական մտահոգութիւններու, որովհետեւ առաջինին գործադաշտը անսահման է, մինչդեռ ազգայինն ու միութենականը, ըստ իրենց, դատապարտուած են մնալու սահմանափակ շրջանակի մէջ։

Այս բոլորը, ուզենք կամ չուզենք, իրականութիւններ են, որոնք թելադրել կու տան յարմարիլ նոր կացութիւններուն եւ այսուհետեւ գործել աւելի արագ կշռոյթով, դաստիարակութեան եւ քարոզչութեան աւելի՛ արդիական մօտեցումներով, տեղեկատուական արհեստագիտութեամբ, կառուցային ժամանակակից յարմարութիւններով եւ մեր շրջապատին աւելի լայնօրէն բացուելու քաղաքականութեամբ։

Ամէն գնով պէտք է հասնիլ մեզմէ հեռու գտնուող երիտասարդութեան։ Իսկ հասնելու համար պէտք է արդիականանալ եւ զօրանալ։ Պէտք է դուրս գալ անցեալի յաջողութիւններուն գերին դառնալու իրավիճակէն եւ նայիլ դէպի ապագայ, դէպի նորութիւն եւ դէպի կատարելութիւն։

Մրցակցութեամբ լեցուն այսօրուան աշխարհը տեղ չունի տեղքայլ ու ետքայլ կատարողներու։ Ժամանակն է մեր հաւատքին միացնելու գիտութիւնը եւ երիտասարդութեան ներգրաւման համար որոնելու անցեալէն տարբեր՝ աւելի սերտուած, աւելի համոզիչ եւ աւելի ազդու միջոցներ։

Ներգրաւե՛լ երիտասարդութիւնը եւ զայն պահել մեր շուրջը, մեր մէջ, անոր փոխանցելով հայեցի ոգի ու դաստիարակութիւն, որպէսզի ան հպարտ զգայ իր հայկականութեամբ, զօրանայ իր արմատներով եւ մեծնայ՝

Հաւաքական մեր կեանքին համար,

Հայութեան եւ Հայաստանին համար։

Յարակից լուրեր

  • Մեկնողներուն տեղը  
    Մեկնողներուն տեղը  

    Գաղտնիք մը բացայայտած չենք ըլլար եթէ խոստովանինք, որ այսօր մեր կեանքի ամէնէն լուրջ տագնապներէն մէկը սերունդներու յաջորդականութեան ապահովումն է։ Հանրանուէր, ստեղծագործ եւ յանձնառու մարդու պակաս ունինք քիչ մը ամէն տեղ։ Մոմով կը փնտռենք նոր դէմքեր, որոնք կարենան արդարացնել իրենց վրայ դրուած յոյսերը, մեկնողներուն կիսատ ձգած գործը շարունակելու պատրաստակամութեամբ։

  • Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)
    Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)

    Միութիւններու գոյութիւնը չափանիշ է ժողովուրդներու ինքնագիտակցութեան, եւ միութենականներու թիւը կարելի է ցուցանիշ նկատել հաւաքականութիւն մը կազմող անհատներու քաղաքակրթական եւ քաղաքացիական զարգացման աստիճանին։

  • «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)
    «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)

    Յարգանքը հազար ձեւ ունի։ Ձեւերէն մէկն ալ յետ-մահու յարգանքն է անոնց, որոնք կեանք մը ամբողջ նուիրաբերած են իրենց ժողովուրդին, միութեան եւ կազմակերպութեան։ Յոգնած են, վազվզած են, միտք ու հոգի մաշեցուցած են, առողջութիւն սպառած են՝ իրենց ողջութեան մնալով շուքի եւ լուսանցքի մէջ։

  • Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը
    Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը

    Կարօ Արմէնեանի «Փնտռելով հետքերը մեր իրազեկութեան» դիմատետրեան գրառումը, յատկապէս 1950-ական տարիներու Հայագիտական հիմնարկի գործունէութեան իր բաժինով, մեր մէջ արթնցուց Համազգայինի Հայագիտական Բարձրագոյն Հիմնարկին կապուած բազմաթիւ յուշեր եւ մտորումներ։ Հիմնարկը, որուն աշակերտելու բախտն ու պատիւը ունեցած ենք 1986-1990, շատ բան տուաւ մեր իրականութեան։ Այդ շատին կ’անդրադառնան երախտագիտութեան եւ յարգանքի ստորեւ տրուած տողերը։ 

  • Ողջմիտ որոշումը
    Ողջմիտ որոշումը

    Սովորաբար, ամէն տարի, 27-28 Փետրուարին, հայութիւնը կը նշէր Սումկայիթի հայութեան ջարդը, աշխարհին ներկայացնելով 1988-ի Արցախեան շարժումին իբրեւ հակադարձութիւն, Պաքուի հայատեաց իշխանութիւններուն Սումկայիթի եղեռնագործութիւնը, որուն զոհ գացին 1500 հայորդիներ եւ գաղթական դարձան 18 հազար ուրիշներ։

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։