Հա

Ազգային

28/04/2021 - 12:40

Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)

Միութիւններու գոյութիւնը չափանիշ է ժողովուրդներու ինքնագիտակցութեան, եւ միութենականներու թիւը կարելի է ցուցանիշ նկատել հաւաքականութիւն մը կազմող անհատներու քաղաքակրթական եւ քաղաքացիական զարգացման աստիճանին։

ՎԻԳԷՆ ԱՒԱԳԵԱՆ

 

Միութիւններու գոյութիւնը չափանիշ է ժողովուրդներու ինքնագիտակցութեան, եւ միութենականներու թիւը կարելի է ցուցանիշ նկատել հաւաքականութիւն մը կազմող անհատներու քաղաքակրթական եւ քաղաքացիական զարգացման աստիճանին։

Ինքնագիտակցութեան տէր ազգի մը մէջ անխուսափելի է մեծաթիւ միութիւններու գոյութիւնը, նոյնատեսակ մտահոգութեան տէր մարդոց խմբակցութիւններու յառաջացումը։ Ու եթէ շատ մը երկիրներ քիչ թիւով միութիւններ ունին, պատճառը այն է, որ ժամանակի բնական հոլովոյթով եւ ինքնասրբագրութեամբ, այդ միութիւնները կարողացած են իրենց ժողովուրդի զանազան պահանջներուն հարազատ թարգմանը ըլլալ։

Միութիւն հասկացողութիւնը ամէնէն առաջ կ’ենթադրէ կազմակերպուածութիւն, այսինքն՝ իրարու շղթայուած հարիւրաւոր կամ հազարաւոր անդամներ, յանձնախումբեր, մասնաճիւղեր, վարչութիւններ, որոնք ունին իրենց առաքելութիւնը, առաջադրանքները, տարիներով հետապնդուած, նկարագիր դարձած եւ հաւաքական կամքի արտայայտութեան վերածուած։

Միութիւններու մէջ, մէկի փոխարէն հազարաւորնե՛ր կը գործեն։ Անձնական շահերէ աւելի՝ հոն հաւաքականութեան շահը կը գերակշռէ։ Փոխադարձ յարգանքը, փոխադարձ զիջողութիւնը, փոխադարձ վստահութիւնը ընդհանուր նկարագիր կը դառնան, կը մէկտեղուին, իրարու կը շղթայուին, կը դառնան կազմակերպութիւն, ուժ, որուն կը վստահի ազգը։

Ազգը բոլոր միութիւններու գումարն է։ Բազմաթիւ երեսներով բիւրեղի մը նման, ազգին ամբողջութիւնը կ’արտացոլայ բիւրեղին իւրաքանչիւր երեսին համար ծնունդ առած միութեան մէջ։

Ազգի մը կազմաւորումը եւ յառաջդիմութիւնը պայմանաւորուած է միութիւններու գոյութեամբ, իսկ միութեան մը ոգին, ուժին աղբիւրը միութենականն է, իր երդումին տէր մարդը, գիտակից ու պարկեշտ, խոնարհ ու ծառայասէր։

Միութենականը յօժար կամքով իր եսէն հրաժարած անձն է։ Ան իր եսը միաձուլած է իր միութեան հաւաքական եսին հետ։

Միութենականը իր պատկանած միութեան ճամբով ընդգրկած է իր անձէն դուրս, աւելի լայն աշխարհահայեացք, աւելի ընդարձակ հորիզոններ, ու պահելով մտքի եւ հոգիի իր թռիչքը, հանրային կեանքին բերած իր գործօն մասնակցութեամբ, ինքզինք արդիւնաւորած է ըստ արժանւոյն։

Հարստութիւն աւելցնող մասնիկն է միութենականը, որ եթէ բաժնուի մայր դրամագլուխէն, կը վերածուի շատ փոքր ու աննշան արժէքի։ 

Շատեր կրնան առարկել, որ զրկանք է հրաժարիլ անձնական հանգիստէն ու ժամանակէն եւ զայն յատկացնել միութենական աշխատանքի։ Փոխադարձաբար, ուրիշներ կրնան հաստատել, որ հոգեկան վայելք է այդ աշխատանքին դիմաց ստացուած յաջողութիւնն ու բերկրանքը, որովհետեւ՝

Միութենականութիւնը նուիրումի հարց է։

Զոհուիլ եւ ծառայել է անշահախնդրութեամբ։

Օգնել է առանց ակնկալութեան, տալ է առանց խտրութեան։

Հաւա՛տք է միութեան եւ ազգին յաղթանակին։

Տալու, նուիրաբերելու, զոհուելու այդ զգացումն է, որ միութենականը կը դարձնէ անձնուէր։

Անձնուիրութեան հակառակը, բոլորս ալ գիտենք, անձնասիրութիւնն է։ Երկուքին պայքարը յաւիտենական է։ Ո՞ւր փնտռել կեանքի երջանկութիւնը՝ տեւաբար տալո՞ւ թէ՞ ստանալու մէջ։ Տալը ուրախութիւն է, ստանալը՝ հաճոյք։ Ուրախութիւնը մնայուն է, հաճոյքը՝ ժամանակաւոր է։

Միայն սեփական փափաքներու գոհացում տալը, անձնական փառքի ու հարստութեան ետեւէն վազելը, այլ խօսքով՝ եսասիրութեամբ ձեռք բերուած երջանկութիւնը որքանո՞վ կարելի է համեմատել իսկական այն երջանկութեան հետ, որ մեծ զոհողութեամբ կատարուած գործերէ կամ մինչեւ իսկ աննշան կարծուած ծառայութիւններէ կը բխի։

Զոհողութիւնը, միութիւններու ճամբով ուրիշներուն ծառայելու պատրաստակամութիւնը, սեփական նկարագիր կերտելու մեծագոյն գաղտնիքն է։ Ով որ կը յաջողի իր անձէն, եսէն, ժամանակէն ու քսակէն զոհելով ուրիշներուն՝ միութեան, ազգին ու հայրենիքին ծառայել՝ տիրացած կ’ըլլայ մարդկային կարեւոր առաքինութիւններէն մէկուն։ Աշխարհը, մանաւանդ մեզի նման փոքր ազգերն ու միութիւնները, ամէնէն աւելի զոհուող մարդոց կը պարտին իրենց գոյութիւնն ու մեծութիւնը։

Դրամը միշտ ալ կարեւոր է։ Հեռատես եւ առողջ ղեկավարութիւնը շատ աւելի անհրաժեշտ է, սակայն հաւաքականութեան մը իսկական ուժը կը մնան գիտակից զոհողութեամբ առաջնորդուող անոր շարքերը, միութենականները, որոնք սովորական անհատներէն վեր, նիւթականէն աւելի առաջնահերթ, անձնական շահերէն գերադաս կը նկատեն ընդհանուրին շահերը եւ անսակարկ նուիրումով կը լծուին անոնց հետապնդումին։

Միութենականութիւն. ահա հանրային ծառայութեան ուղիղ ճամբան, որմէ դուրս եսակեդրոն անտարբերութիւն է առհասարա՛կ։

Յարակից լուրեր

  • Մեկնողներուն տեղը  
    Մեկնողներուն տեղը  

    Գաղտնիք մը բացայայտած չենք ըլլար եթէ խոստովանինք, որ այսօր մեր կեանքի ամէնէն լուրջ տագնապներէն մէկը սերունդներու յաջորդականութեան ապահովումն է։ Հանրանուէր, ստեղծագործ եւ յանձնառու մարդու պակաս ունինք քիչ մը ամէն տեղ։ Մոմով կը փնտռենք նոր դէմքեր, որոնք կարենան արդարացնել իրենց վրայ դրուած յոյսերը, մեկնողներուն կիսատ ձգած գործը շարունակելու պատրաստակամութեամբ։

  • «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)
    «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)

    Յարգանքը հազար ձեւ ունի։ Ձեւերէն մէկն ալ յետ-մահու յարգանքն է անոնց, որոնք կեանք մը ամբողջ նուիրաբերած են իրենց ժողովուրդին, միութեան եւ կազմակերպութեան։ Յոգնած են, վազվզած են, միտք ու հոգի մաշեցուցած են, առողջութիւն սպառած են՝ իրենց ողջութեան մնալով շուքի եւ լուսանցքի մէջ։

  • Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման
    Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման

    Երիտասարդութիւնը նորութիւն եւ արդիականութիւն կը փնտռէ իր շուրջ։ Հետամուտ է լայն հորիզոններու։ Այսօրուան երիտասարդութիւնը չի փափաքիր կառուցային-կանոնագրային կաղապարներու ենթարկուիլ։ Ան կը նախընտրէ միութենական աշխատանքներու մասնակցիլ, բայց միութեան մը չանդամակցիլ։ Կը նախընտրէ մնալ համակիր՝ քան յանձնառութիւն եւ պատասխանատուութիւն ստանձնել։ Կը նախընտրէ գործել որոշ նպատակի մը համար, բայց ոչ՝ միութենական պարտաւորութիւններու շարքի մը համար։

  • Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը
    Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը

    Կարօ Արմէնեանի «Փնտռելով հետքերը մեր իրազեկութեան» դիմատետրեան գրառումը, յատկապէս 1950-ական տարիներու Հայագիտական հիմնարկի գործունէութեան իր բաժինով, մեր մէջ արթնցուց Համազգայինի Հայագիտական Բարձրագոյն Հիմնարկին կապուած բազմաթիւ յուշեր եւ մտորումներ։ Հիմնարկը, որուն աշակերտելու բախտն ու պատիւը ունեցած ենք 1986-1990, շատ բան տուաւ մեր իրականութեան։ Այդ շատին կ’անդրադառնան երախտագիտութեան եւ յարգանքի ստորեւ տրուած տողերը։ 

  • Ողջմիտ որոշումը
    Ողջմիտ որոշումը

    Սովորաբար, ամէն տարի, 27-28 Փետրուարին, հայութիւնը կը նշէր Սումկայիթի հայութեան ջարդը, աշխարհին ներկայացնելով 1988-ի Արցախեան շարժումին իբրեւ հակադարձութիւն, Պաքուի հայատեաց իշխանութիւններուն Սումկայիթի եղեռնագործութիւնը, որուն զոհ գացին 1500 հայորդիներ եւ գաղթական դարձան 18 հազար ուրիշներ։

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։