Հա

Քաղաքական

08/12/2020 - 12:15

Մնում ես, որ ի՞նչ ա­նես

Փա­շի­նեա­նին հրա­ժա­րա­կան պար­տադ­րե­լու ընդ­դի­մու­թեան սահ­մա­նած վերջ­նաժկէտն այ­սօր ա­ւարտ­ւում է։ Ակն­յայտ է՝ Փա­շի­նեանն ինք­նա­կամ չի հե­ռա­նայ, աւելին, նրա մնա­լու հա­մար շատ ինք­նա­տիպ թե­զեր են ա­ռաջ քաշ­ւում, ո­րոնք հասարա­կու­թեա­նը իբր հա­մո­զիչ պի­տի թւան։ Իշ­խա­նա­կան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան մեծ թափ է հա­ղոր­դել «հներ» եւ «նո­րեր» բա­ժան­մա­նը։ Ա­ռանձ­նաց­նենք այն հիմ­նա­կան դի­տար­կում­նե­րը, որոն­ցով իշ­խա­նու­թիւ­նը փոր­ձում է վար­չա­պե­տի պաշտօնավարումն ար­դա­րաց­նել։

ՌՈՒ­ԶԱՆ ԽԱ­ՉԱՏ­ՐԵԱՆ

 

Փա­շի­նեա­նին հրա­ժա­րա­կան պար­տադ­րե­լու ընդ­դի­մու­թեան սահ­մա­նած վերջ­նաժկէտն այ­սօր ա­ւարտ­ւում է։ Ակն­յայտ է՝ Փա­շի­նեանն ինք­նա­կամ չի հե­ռա­նայ, աւելին, նրա մնա­լու հա­մար շատ ինք­նա­տիպ թե­զեր են ա­ռաջ քաշ­ւում, ո­րոնք հասարա­կու­թեա­նը իբր հա­մո­զիչ պի­տի թւան։ Իշ­խա­նա­կան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան մեծ թափ է հա­ղոր­դել «հներ» եւ «նո­րեր» բա­ժան­մա­նը։ Ա­ռանձ­նաց­նենք այն հիմ­նա­կան դի­տար­կում­նե­րը, որոն­ցով իշ­խա­նու­թիւ­նը փոր­ձում է վար­չա­պե­տի պաշտօնավարումն ար­դա­րաց­նել։

  1. Վազ­գէն Մա­նու­կեա­նը «հին» ու­ժե­րի թեկ­նա­ծու է։ Նրանց տրա­մա­բա­նու­թեամբ, նախ­կին իշ­խա­նու­թիւն­նե­րը կամ նրանց հետ առ­նչւած մար­դիկ ոչ միայն չպէտք է քննա­դա­տեն, այլեւ որեւէ թեկ­նա­ծու ա­ռա­ջադ­րե­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւն չպէտք է ու­նենան։ Գու­ցէ այս իշ­խա­նու­թիւ­նը յս­տակ սահ­մա­նագ­ծի՞, թէ որ­տեղ է վեր­ջա­նում «հինը» եւ սկս­ւում «նո­րը», Հա­յաս­տա­նի խղ­ճուկ քա­ղա­քա­կան դաշ­տում այդ ի՞նչ քաղա­քա­կան դե­րա­կա­տար­ներ կան, որ ոչ մի առն­չու­թիւն չու­նեն հնե­րի եւ փա­շի­նեանա­կան թեւի հետ։ Այս թե­զի ջա­տա­գով­ներն ան­գամ չեն էլ պատ­կե­րաց­նում, թէ իրենց «նո­րի» մէջ որ­քան ժամ­կե­տանց, քա­ղա­քա­կա­նա­պէս վար­կա­բեկւած, ան­գամ «հրեշ» մա­կա­նուն ու­նե­ցող մար­դիկ կան։
  2. Պա­տե­րազ­մի հետեւանք­նե­րի հա­մար պա­տաս­խա­նա­տու են նախ­կին­ներն ի­րենց թողած դի­ւա­նա­գի­տա­կան ժա­ռան­գու­թեամբ, չլի­նէր դա, այս­պի­սի խայ­տա­ռակ եւ անխու­սա­փե­լի պար­տու­թիւն չէր լի­նի։ Սա ակ­տիւ շր­ջա­նառ­ւող թեզ է։ Նախ­կին­նե­րի դիւա­նա­գի­տու­թիւնն ա­մենեւին չար­դա­րաց­նե­լով, պի­տի հաս­կա­նալ, որ ցան­կա­ցած դիւա­նա­գի­տու­թեան գնա­հա­տա­կա­նը երեւում է ար­դիւնք­նե­րով։ Թէ ինչ պայ­մա­նաւորւա­ծու­թիւն­ներ, ինչ յայ­տա­րա­րու­թիւն­ներ են ե­ղել՝ ժո­ղովր­դին հե­տաքր­քիր չէ, որով­հետեւ ե­ղել է յս­տակ ար­դիւնք, նա­խորդ տա­րի­նե­րին ոչ մէ­կը հայ­րե­նիք չի յանձնել, ապ­րել ու շէ­նա­ցել է Ար­ցա­խը։ Ա­ւե­լին, նախ­կին­նե­րը ոչ մի փաս­տա­թուղթ չեն թո­ղել յա­ջոր­դին, ո­րով նա պար­տադրւած էր յանձ­նե­լու հո­ղե­րը։ Նման պաշ­տօ­նա­կան փաս­տա­թուղթ չկայ, իսկ բա­նա­ւոր ինչ են խօ­սել, պայ­մա­նա­ւոր­ւել, դա ար­դէն երկրորդա­կան է։
  3. Ա­մե­նաաբ­սուր­դա­յին ու ան­հե­թեթ թե­զը. նա­խորդ­նե­րը գի­տէին, որ պէտք է Ար­ցա­խը յանձ­նել, դրա հա­մար այս իշ­խա­նու­թիւն­նե­րին հէնց սկզ­բից անւա­նում էին «հող յանձնող»։ Նախ՝ Հա­յաս­տա­նի քա­ղա­քա­կան դաշ­տում դժ­ւար է յի­շել մի շր­ջան, երբ քաղա­քա­կան ու­ժե­րը մի­մեանց չեն մե­ղադ­րել հող յանձ­նե­լու մէջ։ Բայց սա դեռ մի կողմ. քիչ թէ շատ վեր­լու­ծե­լու կա­րո­ղու­թիւն ու­նե­ցող մար­դը, հա­մադ­րե­լով տարածաշր­ջա­նա­յին զար­գա­ցում­նե­րը, աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կը, կա­րող էր հաս­կա­նալ, որ պա­տե­րազմն ան­խու­սա­փե­լի է, ա­ւե­լին, փոր­ձա­գէտ­նե­րը վեր­ջին ամիս­նե­րին գրե­թէ ա­մե­նօ­րեայ ռե­ժի­մով գու­ժում էին, որ Ադր­բե­ջա­նը պա­տե­րազմ է սկսե­լու։ 2.5 տար­ւայ բա­նակ­ցա­յին գոր­ծըն­թաց­նե­րը (ե­թէ, ի­հար­կէ, դրանք կա­րե­լի է բանակ­ցու­թիւն ո­րա­կել), Փա­շի­նեա­նի յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րը լաւա­տե­սու­թեան հիմք չէին տա­լիս։ Նախ՝ Փա­շի­նեա­նը եր­բեք չի ա­սել, որ Ար­ցա­խը չի լի­նե­լու Ադր­բե­ջա­նի կազ­մում, «Ար­ցա­խի իշ­խա­նու­թիւն» ա­սե­լու փո­խա­րէն նա օգ­տա­գոր­ծում էր՝ «Ար­ցա­խի ըն­տր­ւած ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ»։ Յի­շենք նաեւ յայտ­նի թե­զը, որ հա­կա­մար­տու­թեան լուծու­մը պի­տի ձեռն­տու լի­նի նաեւ Ադր­բե­ջա­նի ժո­ղովր­դին։ Ան­վերջ կա­րե­լի է թւել այս կար­գի յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րը, ո­րոնց հետեւող մարդն ան­մի­ջա­պէս կը հաս­կնար, թէ ուր է տա­նում այս քա­ղա­քա­կա­նու­թիւ­նը։ Իսկ յե­տոյ պի­տի աս­ւէր՝ «ե­կէք պայմանաւոր­ւենք, որ ինչ էլ լի­նի, մենք մեզ պարտ­ւած չենք զգա­լու»։
  4. Իշ­խա­նու­թեան յա­ջորդ թե­զը բազ­մա­շերտ է։ Այ­սօր­ւայ վար­չա­պե­տի ա­թո­ռի հա­մար պայ­քա­րի ի­մաստն այն է, թէ ով է կազ­մա­կեր­պե­լու ար­տա­հերթ ընտ­րու­թիւն­նե­րը։ Իշխա­նու­թիւնն ա­սում է, թէ Վազ­գէն Մա­նու­կեա­նը դա չի կա­րող ա­նել, քա­նի որ նրան սա­տա­րող «հին» ու­ժե­րը կը կեղ­ծեն ընտ­րու­թիւն­նե­րը։ Փաս­տօ­րէն, հող յանձ­նող, դաւա­ճան ո­րակ­ւող մար­դը կա­րող է ար­դար ընտ­րու­թիւն­նե­րի ե­րաշ­խա­ւոր լի­նել, իսկ Վազ­գէն Մա­նու­կեա­նը՝ ոչ։ 2.5 տա­րում մշ­տա­պէս պա­ռակտ­ման մթ­նո­լորտ ապահովող մար­դը կա­րո՞ղ է ար­դար ընտ­րու­թիւն­ներ անց­կաց­նել, կա­րո՞ղ է նոր­մալ ընտ­րու­թիւն կազ­մա­կեր­պել մի մարդ, որն ար­դէն 3 տա­րի է ողջ ի­րաւա­պահ հա­մակար­գը դարձ­րել է անձ­նա­կան հա­ւակ­նու­թիւն­նե­րի գե­րի։ Ինչ­պէ՞ս է նա հան­դարտ ու կա­յուն մթ­նո­լոր­տում կազ­մա­կեր­պե­լու ընտ­րու­թիւ­նը, երբ հա­սա­րա­կու­թեան գե­րակշիռ հատ­ւա­ծը նրան դա­ւա­ճան է ո­րա­կում։

Ե­թէ ան­գամ այս կար­գի հա­զար ու մի պատ­ճա­ռա­բա­նու­թիւն­ներ բեր­ւեն, դրանք առ ոչինչ են ու փշր­ւում են մէկ հա­կա­փաս­տար­կի ա­ռաջ. Նի­կոլ Փա­շի­նեա­նը հայ­րե­նիք է յանձ­նել, դրա հետ մէկ­տեղ՝ մեր սր­բու­թիւն­նե­րը, մե­զա­նից խլել է մեր 30-ա­մեայ պայքա­րի ողջ ի­մաս­տը, ա­մե­նա­թանկ մարդ­կանց կո­րուստն ար­ժեզր­կել է։ Սա բաւարար էր, որ նա վայր­կեան ա­ռաջ մեզ ա­զա­տեր իր ներ­կա­յու­թիւ­նից, իսկ նա դեռ հիմ­նաւո­րում­ներ է բե­րում իր մնա­լու հա­մար ու «մուն­նաթ» գա­լիս բո­լո­րի վրայ։

 

Irates.am

Յարակից լուրեր

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Կը յաջողւի՞ արդեօք Արմէն Սարգսեանին նոր որակ մտցնել ՀՀ քաղաքական կեանքում:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։