Հա

Քաղաքական

Շատերին թւում է, թէ Արցախը կորցրինք, Հայաստանը կը մնայ. հէնց այնպէս, ինքն իրեն կը մնայ: Ո՛չ: Եթէ մենք չմիաւորւենք պետականութեան գաղափարի շուրջ, որը վերականգնելը հնարաւոր է միայն այս իշխանութեան հեռացումով, ապա ես շատ մշուշոտ եմ տեսնում ապագան:

Շաբաթ, 21 Նոյեմբերի 2020 11:40

Գենետիկ բնաւորութի՞ւն

Շնորհաւորում եմ բոլոր նրանց, ովքեր, «յանուն լաւ ապրելու», այս, յատկապէս 22 տարիների ընթացքում, վարկաբեկեցին Արցախն, արցախցիներին ու արցախեան յաղթանակները։ Այդ գաղափարախօսութիւնը 2008թ․ դարձաւ շարժում, որի եւ վերջին կարգախօսն էր՝ «ազատւել ղարաբաղցի տականքներից»։ Հաւանաբար, այս ամբոխն այժմ հրճւանքի մէջ է, նրանք միմեանց են այցելում եւ տօնում իրենց յաղթանակը։ Այս ամէնը երեւում է նրանց հրապարակային գրառումներից եւ ելոյթներից։

Կարծես, բոլորին զայրացել է պարտւած վարչապետի գրառումը։ Իհարկէ, ողջունելի է, որ նոյնիսկ նրա աջակիցներից շատերը, յուսով եմ, որ անկեղծ վրդովւած են։ 

Իրականում Ադրբեջանի կողմից սանձազերծւած, Թուրքիայի աջակցութիւնը ստացած պատերազմը, սպառնում է ոչ միայն Արցախին եւ Հայաստանի Հանրապետութեանը, այլեւ ողջ տարածաշրջանի կայունութեանը։ Իհարկէ, Արեւմուտքը նոյնպէս անհանգստացած է, բայց համոզւած եմ, որ պատերազմի հնարաւոր հետեւանքներն առաւել զգայուն են ընկալում Իրանն ու Ռուսաստանը։

Հայաստանի «Հելսինկեան» կոմիտէի նախագահ Աւետիք Իշխանեանն իր ֆէյսբուքեան էջում գրում է. «ՈՒՂՂՈՒՄ: Ներեցէք, պարզւում է, որ ներքոնշեալ հարցերը, ինչ-որ ուղեցոյցում են ներառւած, բարեբախտաբար` առայժմ ոչ դասագրքերում։

Հայաստանի Հելսինկեան կոմիտէի նախագահ, իրաւապաշտպան Աւետիք Իշխանեանն իր ֆէյսբուքեան էջում անդրադարձել է ՀՀ կրթութեան, գիտութեան, մշակոյթի եւ սպորտի նախարարի վարած քաղաքականութեանն ու գործելաոճին։

20-րդ դարում հրաշքով Հայաստանը երկու անգամ ձեռք բերեց անկախ պետականութիւն։ Իհարկէ, 1918 թ․ Սարդարապատի հերոսամարտով ծնւած Հայաստանին ենք պարտական եւ Խորհրդային Հայաստան ունենալու, եւ 1991 թ․ անկախ Հայաստանի համար, որն էլ, ներեցէք, ոչ թէ զարգանում, այլ գոյատեւում է շուրջ 30 տարի։ Այժմ չեմ ուզում մանրամասն անդրադառնալ 1918-20 թթ․ Հայաստանի պետական-քաղաքական գործիչների գործունէութեանը, նրանց սխալներին, բացթողումներին, աշխարհաքաղաքական ստեղծւած իրավիճակը ճիշտ չգնահատելու հարցերին։

1995 թ․ յուլիսի 5-ին անցկացւած սահմանադրական հանրաքւէն եւ խորհրդարանական ընտրութիւնները կեղծւե՞լ են, լեգիտի՞մ էին, թէ՞ ոչ, եթէ ոչ՝ արդեօ՞ք դրանց հեղինակները գոնէ բարոյական պատասխանատւութիւն պէտք է կրեն, թէ՞ ոչ։

Չորեքշաբթի, 01 Յուլիսի 2020 13:25

Հայաստա՞ն, թէ՞ «խաղաղութիւն»

Ս․ թ․ յունիսի 27-ին կարդացի, որ ՀՀ ԱԺ «Լուսաւոր Հայաստան» խմբակցութեան, ներեցէք, «անկախ» պատգամաւոր Արման Բաբաջանեանը հանդիպում է ունեցել Արցախի նորընտիր նախագահ Արայիկ Յարութիւնեանի հետ։ Հանդիպման բուն թեման եղել է՝ Արցախը յանձնել Ադրբեջանին։ Այլ կերպ չես կարող մեկնաբանել Արման Բաբաջանեանի առաջարկութիւնը, թէ Արցախի հարցը պէտք է լուծւի Լեւոն Տէր-Պետրոսեանի «Պատերա՞զմ, թէ՞ խաղաղութիւն», իսկ իրականում՝ «Հայաստա՞ն, թէ՞ «խաղաղութիւն»» յօդւածի հայեցակարգին համապատասխան։

Աւետիք Իշխանեանը կարծում է, որ գնում ենք պետական կառոյցների կործանման, որը բերելու է պետութեան կործանման։

Էջ 1, 4-ից

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Կը յաջողւի՞ արդեօք Արմէն Սարգսեանին նոր որակ մտցնել ՀՀ քաղաքական կեանքում:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։