Հա

Հասարակական

07/12/2020 - 13:35

Ոտքի կանգնելու օրը (Հայաստանի աղէտալի երկրաշարժի 32-ամեակին առիթով)

32 տարիէ ի վեր, 7 դեկտեմբերի այս օրը, համայն հայութիւնը կը խոնարհի բնութեան աղէտին՝ Սպիտակի երկրաշարժին զոհ գացած 25 հազար հայորդիներու յիշատակին դիմաց։

ՎԻԳԷՆ ԱՒԱԳԵԱՆ

 

32 տարիէ ի վեր, 7 դեկտեմբերի այս օրը, համայն հայութիւնը կը խոնարհի բնութեան աղէտին՝ Սպիտակի երկրաշարժին զոհ գացած 25 հազար հայորդիներու յիշատակին դիմաց։

32 տարիէ ի վեր, իւրաքանչիւր 7 դեկտեմբերին, մեր ժողովուրդը կը յիշէ Հայաստան աշխարհի աղէտի գօտին, ուր անասելի երկրաշարժը քանի մը երկվայրկեանի մէջ գետնին հաւասարեցուց բազմատասնեակ քաղաքներ ու գիւղեր, պատճառեց հազարաւոր վիրաւորներ եւ անօթեւան ձգեց աւելի քան կէս միլիոն հայորդիներ։

32 տարի ետք սակայն, այսօր, հայութիւնը առաջին անգամ ըլլալով, տարբեր զգացումներով կը նշէ երկրաշարժը եւ կը յիշէ աղէտի իր գօտին։

Բնութեան աղէտէն 32 տարի ետք, քաղաքական-զինուորական ահաւոր աղէտ մը հարուածած է մեր հայրենիքը՝ պատճառելով աւելի քան 4500 զոհ, բազմահազար վիրաւորներ, հաշմանդամներ եւ անյայտ կորսուածներ։ Այսօր, աղէտի գօտի է ո՛չ միայն Հայաստանի մէկ երրորդը, ինչպէս 1988-ին, այլ՝ աղէտի գօտի է ամբո՛ղջ հայրենիքը, իր սահմանամերձ գօտիներով, Արցախով, Սիւնիքով, Երեւանով, Վանաձորով ու Կիւմրիով։

Համայն հայութիւնը կը կրէ 9 Նոյեմբերի քաղաքական երկրաշարժին սարսափելի հետեւանքները, 121 գիւղեր եւ քաղաքներ թշնամիին յանձնուած, 10 հազար քառ. քլմ. տարածութեամբ հայրենիք մը կորսուած, իւրաքանչիւր ընտանիքի հարազատ մը նահատակուած եւ աւելի քան 50 հազար արցախցի անօթեւան մնացած։

Ու եթէ Սպիտակի երկրաշարժին հետեւանքները դարմանելու համար 32 տարին անբաւարար եղաւ, որքա՞ն ժամանակ պէտք է 9 Նոյեմբերի ցնցումին եւ անոր յաջորդած յետ-ցնցումներուն հետեւանքները դարմանելու համար։ Ո՞վ եւ ի՞նչպէս աղէտի գօտին պիտի կարենայ վերածել զարգացման գօտիի։

Զարգացում՝ իրաւ պետականաշինութեամբ, իրաւ բանակաշինութեամբ, հզօր տնտեսութեան եւ ճարտարարուեստի ստեղծումով, ազգային մշակոյթի եւ կրթութեան խթանումով։

Զարգացում՝ սահմանամերձ գօտիներու պաշտպանութեան ամրացումով, Արցախի վերաբնակեցումով, ընտանիքներու բազմացումը քաջալերող քաղաքականութեան մշակումով, ազգային ժողովրդագրական պատկերի բարելաւումով եւ տակաւին շարք մը այլ քայլերով, որպէսզի ազգային աղէտը յաղթահարուի, ապա՝ յառաջընթացը յաղթանակի վերածուի։

Անկարելի բան չկայ։ 1988-ին, աղէտի գօտիին աւերումէն ետք, նոյն աղէտի գօտիէն Եւրոպայի եւ աշխարհի ախոյեաններ տուած մեր ժողովուրդը անպայման իր մէջ կրնայ գտնել ուժն ու կարողութիւնը ինքզինք գերազանցելու եւ այս դժուարին օրերը եւս շրջանցելու, եթէ ան հաւատայ Ազգային Փրկութեան Շարժումի վարչապետութեան թեկնածու Վազգէն Մանուկեանի Շաբաթ օրուան իմաստալից պատգամին, թէ՝ «Ամէն մէկ պարտութենէն կը ծնի նոր յաղթանակ, եւ կարճ ժամանակի մէջ պէտք է ոտքի կանգնիլ, ինքնավստահութիւն ձեռք բերել, հաւատալ մեր ուժերուն եւ երթալ յառաջ, դարձեալ մտնելու համար յաղթանակած ժողովուրդներու շարքը»։

7 դեկտեմբերը ոտքի կանգնելու եւ ինքնավստահութիւն ձեռք բերելու օրն է։ Պարզապէս պէտք է հաւատալ մեր ուժերուն եւ երթալ յառա՛ջ։

Յարակից լուրեր

  • Մեկնողներուն տեղը  
    Մեկնողներուն տեղը  

    Գաղտնիք մը բացայայտած չենք ըլլար եթէ խոստովանինք, որ այսօր մեր կեանքի ամէնէն լուրջ տագնապներէն մէկը սերունդներու յաջորդականութեան ապահովումն է։ Հանրանուէր, ստեղծագործ եւ յանձնառու մարդու պակաս ունինք քիչ մը ամէն տեղ։ Մոմով կը փնտռենք նոր դէմքեր, որոնք կարենան արդարացնել իրենց վրայ դրուած յոյսերը, մեկնողներուն կիսատ ձգած գործը շարունակելու պատրաստակամութեամբ։

  • Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)
    Միութենականութիւն (Ազգային հոգեր-Գ.)

    Միութիւններու գոյութիւնը չափանիշ է ժողովուրդներու ինքնագիտակցութեան, եւ միութենականներու թիւը կարելի է ցուցանիշ նկատել հաւաքականութիւն մը կազմող անհատներու քաղաքակրթական եւ քաղաքացիական զարգացման աստիճանին։

  • «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)
    «Վայրկեան մը յոտնկայս» (Ազգային հոգեր- Բ.)

    Յարգանքը հազար ձեւ ունի։ Ձեւերէն մէկն ալ յետ-մահու յարգանքն է անոնց, որոնք կեանք մը ամբողջ նուիրաբերած են իրենց ժողովուրդին, միութեան եւ կազմակերպութեան։ Յոգնած են, վազվզած են, միտք ու հոգի մաշեցուցած են, առողջութիւն սպառած են՝ իրենց ողջութեան մնալով շուքի եւ լուսանցքի մէջ։

  • Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման
    Մեր երիտասարդութեան հետ դէմ յանդիման

    Երիտասարդութիւնը նորութիւն եւ արդիականութիւն կը փնտռէ իր շուրջ։ Հետամուտ է լայն հորիզոններու։ Այսօրուան երիտասարդութիւնը չի փափաքիր կառուցային-կանոնագրային կաղապարներու ենթարկուիլ։ Ան կը նախընտրէ միութենական աշխատանքներու մասնակցիլ, բայց միութեան մը չանդամակցիլ։ Կը նախընտրէ մնալ համակիր՝ քան յանձնառութիւն եւ պատասխանատուութիւն ստանձնել։ Կը նախընտրէ գործել որոշ նպատակի մը համար, բայց ոչ՝ միութենական պարտաւորութիւններու շարքի մը համար։

  • Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը
    Վերյիշելով Համազգայինի Հայագիտական բարձրագոյն հիմնարկը

    Կարօ Արմէնեանի «Փնտռելով հետքերը մեր իրազեկութեան» դիմատետրեան գրառումը, յատկապէս 1950-ական տարիներու Հայագիտական հիմնարկի գործունէութեան իր բաժինով, մեր մէջ արթնցուց Համազգայինի Հայագիտական Բարձրագոյն Հիմնարկին կապուած բազմաթիւ յուշեր եւ մտորումներ։ Հիմնարկը, որուն աշակերտելու բախտն ու պատիւը ունեցած ենք 1986-1990, շատ բան տուաւ մեր իրականութեան։ Այդ շատին կ’անդրադառնան երախտագիտութեան եւ յարգանքի ստորեւ տրուած տողերը։ 

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։