Ալիեւը փորձում է մոռացութեան տալ նրանց, որոնց օգնութեամբ հասաւ յաղթանակի

Բաքւի նախագահ Իլհամ Ալիեւը, «բռնապետիկներին» յատուկ հերթական երկարաշունչ ելոյթում փորձել է ներկայանալ որպէս տարածաշրջանային ինքնուրոյն ուժ՝ միաժամանակ անուղղակի, բայց սուր ակնարկներ ուղղելով Թուրքիային։ Նրա ելոյթի ուշագրաւ առանձնայատկութիւնը ոչ միայն Անկարայի հասցէին հնչած ակնարկներն էին, այլեւ այն փորձը, որ Ադրբեջանը ներկայացւի որպէս ուժ, որն իր յաջողութիւններին հասել է բացառապէս սեփական կարողութիւններով։

Ադրբեջանի իշխող «Նոր Ադրբեջան» կուսակցութեան համագումարում Ալիեւը յայտարարել է, թէ իր երկիրը չունի «մեծ քեռիներ» եւ ոչ ոքի օգնութեան կամ աջակցութեան կարիքը չունի։ Նա պնդել է, թէ երբ Ադրբեջանը դրա կարիքն ունէր, ոչ ոք օգնութեան ձեռք չմեկնեց, իսկ պատերազմների տարիներին երկիրն սպառազինութիւն է ձեռք բերել համաշխարհային շուկայական գներով՝ անգամ առանց մէկ մանաթ զեղչի։

Այս խօսքերը յատկապէս ուշագրաւ են Թուրքիայի հետ Ադրբեջանի յարաբերութիւնների համատեքստում։ Անկարան տարիներ շարունակ Բաքւի կողքին իր քաղաքական եւ ռազմական աջակցութիւնը ներկայացրել է որպէս «մէկ ազգ, երկու պետութիւն» բանաձեւի գործնական արտայայտութիւն։

Ալիեւը նաեւ յորդորել է այլ երկրներին իրենց չափն ու սահմանը ճանաչել եւ չմիջամտել Բաքւի ներքին գործերին, յատկապէս քննադատութիւններով, որոնք վերջերս են հնչել Բաքւում կանանց ու աղջիկների հագուստի եւ դպրոցներում հիջաբի սահմանափակումների վերաբերեալ։ Իլհամի խօսքերը լայն արձագանգ են գտել նաեւ Թուրքիայում, որտեղ մի շարք շրջանակներ դրանք գնահատել են որպէս Անկարայի նկատմամբ անշնորհակալ վերաբերմունք։

Ալիեւի նոյն ելոյթում ուշագրաւ էր նաեւ աշխարհաքաղաքական ուժերի մասին նրա պատկերացումը։ Նա նշել է, որ ներկայ աշխարհում երկու գերտէրութիւն կայ՝ ԱՄՆ-ը եւ Չինաստանը։ Այս ձեւակերպմամբ Բաքուն կարծես փորձում է տարածաշրջանի քաղաքական դասաւորումից դուրս մղել այն ուժերին, որոնց դերակատարութիւնը տարիներ շարունակ անմիջականօրէն առնչւել է Ադրբեջանի դիրքերի ամրապնդմանը։

Սակայն Ադրբեջանի նախագահի այս ինքնաներկայացման մէջ նկատելի է մի էական հակասութիւն։ 2020 թւականի պատերազմում ուժերի յարաբերակցութեան փոփոխութիւնը եւ Արցախի նկատմամբ Ադրբեջանի ռազմական յաղթանակի հարցում էական դեր են ունեցել Թուրքիայի ռազմական աջակցութիւնն ու զինատեսակները, Իսրայէլի ռազմական տեխնոլոգիաներն ու սպառազինութիւնը, ինչպէս նաեւ Ռուսաստանի ստեղծած եւ պահպանած տարածաշրջանային ռազմաքաղաքական իրողութիւնները։

Հետեւաբար, այսօր այդ գործօնները հետին պլան մղելու եւ Ադրբեջանը որպէս ինքնաբաւ տարածաշրջանային ուժ ներկայացնելու Ալիեւի փորձը կարելի է դիտարկել նաեւ որպէս իր քաղաքական հեղինակութիւնը բարձրացնելու ձգտում՝ այն դերակատարների հաշւին, որոնց աջակցութիւնը ժամանակին էական նշանակութիւն է ունեցել Բաքւի համար։

Ալիեւի այս յայտարարութիւնների ֆոնին ուշագրաւ արձագանգ է տարածւել նաեւ կանադական սոցցանցային հարթակում, որտեղ հեղինակը, փոխանակ ուղղակիօրէն պատասխանելու Ադրբեջանի նախագահին, դիմել է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին՝ կոշտ ձեւակերպմամբ նշելով, որ այդ «լեռնային մոնղոլին» պէտք է իր տեղը ցոյց տալ։