Հայոց լեզուն՝ ազգային ինքնութեան հիմք
Լեզուն ազգի յիշողութիւնն է, հոգեւոր ժառանգութեան շտեմարանը եւ ինքնութեան անփոխարինելի առանցքը։ Հայոց լեզուն սոսկ հաղորդակցութեան միջոց չէ. այն մեր պատմութեան, մտածողութեան, մշակոյթի եւ ազգային ինքնագիտակցութեան կենդանի վկայութիւնն է։ Նրա պահպանումը միայն անցեալի նկատմամբ պարտականութիւն չէ, այլեւ ապագայի հանդէպ պատասխանատւութիւն։ Հայրենիքում լեզւի կենսունակութիւնը պետական ու կրթական առաջնահերթութիւն է, իսկ Սփիւռքում՝ ազգային շարունակականութեան, արմատների պահպանման եւ սերունդների հայեցի դաստիարակութեան վճռորոշ երաշխիք։ Երբ լեզուն հեռանում է առօրեայ կեանքից, խզւում է նաեւ ժառանգորդութեան շղթան։ Հայերէնի ապագան այսօր է կերտւում՝ ընտանիքում, դպրոցում, մամուլում եւ հանրային կեանքում։ Լեզուն պահպանել՝ նշանակում է պահպանել պատմական երթի շարունակութիւնը։
