Ժողովրդական բարեպաշտութիւնը, գրեթէ բոլոր կրօնների դէպքում, ունի անհատական՝ ներքին դրւածք: Իւրաքանչիւր անձ, իր ստացած կրօնական ուսուցումներով ու ապրած հաւատքով, իր առօրեայ կեանքում յատուկ առիթներով ուխտ է կատարում, եւ ամբողջանւէր հոգով հայցում է Արարչից, ի կատար ածել սրտաբուխ իր փափագները:
Այս ամսւայ ընթացքում, շարունակելով մեր Թեմում տասնամեակների վրայ երկարաձգւած շարանը դէպի մեր վանքերը կատարւող ուխտագնացութիւնների, Սբ. Թադէի օգոստոսեան ուխտից յետոյ, այս անգամ ուղղւեցինք դէպի Սուրբ Ստեփանոս Նախավկայի դարաւոր վանքը:
Իւրաքանչիւր հաւատացեալի աղօթանւէր մասնակցութիւնից ստացած խոր տպաւորութեամբ, աշխարհում խաղաղութիւն խնդրելու ցանկութիւնը շեշտադրւեց տաճարի խնկաբոյր մթնոլորտում:
Հայաշխարհի՞ համար խաղաղութիւն, թէ՞ համաշխարհային հարթակի վրայ… նման մտածումներ կատարելապէս ընդգծւեցին մեր ազգի քաղաքական անցուդարձների խորին ազդեցութեամբ, երբ թրքաբարոյ վարքի արտայայտութիւններ ցուցադրւեցին համաշխարհային հեռուստակայանների ալիքներով մեր հայրենիքի Ազգային ժողովում, երբ պատգամաւորները կռւադաշտ իջած թշնամիների օրինակով ներկայացան աշխարհին:
Հայրենակերտ «ուխտաւորների» սոյն փաղանգի պատահարին ու ցաւալի երեւոյթին են անդրադարձել յատկապէս թշնամական երկրների հասարակական ալիքներ, եւ սեփական կայքէջեր, որոնք ներկայ առաջադէմ արհեստագիտութեան միջոցները օգտագործելով, ծաղրուծանակի են վերածել ազգաքանդ միջադէպը, որը մեր ազգային արժանապատւութեան վրայ կեղտ ու մուր քսեց:
Ս. Ստեփանոս Նախավկայի վանքում տեղի ունեցած ուխտագնացութիւնը, սեփական հաւատքի ամրացման համար կատարւած աղօթքներից բացի, իւրաքանչիւր ուխտաւորի հոգուց բղխած խնդրանք եղաւ, վերանկախացեալ հայրենիքի ամուր պահպանութեան համար: Ո՞վ է այն հայը, որը չի՛ ուզում պապենական մեր հայրենիքի վերանկախութեան պահպանումը, քաջ ու հպարտ ինքնութեամբ, ազգային վառ ու կենսաւորող զգացումներով…:
Սիրոյ բացակայութիւնը իր քանդարար ու յաւիտենապէս կործանարար բնոյթով, ընտանեկան յարկերից սկսեալ հասնում է ազգային հաւաքական կեանքին, եւ ի վեր-ջոյ՝ համաշխարհային մակարդակի, կործանելով աստւածապարգեւ երկրագունդը՝ համայն մարդկութեան բնակավայրը:
Սեփական ու ինքնակոչ հերոսութիւնները, առաջին հերթին ինքնակործան դերակատարութիւն ունեն: Նախանձով բռնկւած սրտի կրակը, ամէն բանից առաջ անձնական «տունը»՝ մարդկային հոգին է մոխրացնում, եւ յետոյ՝ ընկերական կեանքը փոշիացնում:
Խաղաղութիւնը ստեղծարար ձեռք է պահանջում յատկապէս այն անձերից, որոնք պատասխանատւութեան դիրքերում են ծառայում: Իշխանական աթոռներում ծառայութիւնը, համեստութիւն է պահանջում, այլապէս իշխանութիւնը բռնատիրութեամբ է փոխարինւում: Ա՛յս է կործանարար այն մեծ քայլը, որը շահագործում են ղեկավար դիրքերում գտնւող պատասխանատու անձերը:
Քաջաբար դիմագրաւելով նոյնիսկ մեր ապրած երկրի՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետութեան դէմ շղթայազերծւած ռազմական գործողութիւնները թշնամիների ձեռամբ, հաւաքական ոյժի հզօրութեան հաւատացողներ ենք մնալու:
Ուխտի ենք դարձեալ: Կազմակերպւած ուխտագնացութիւնների շարանով մի նոր օղակ է աւելանում ոսկեշղթայի վրայ, սակայն միշտ զգոյշ լինենք, որ ներազգային պայքարի մոլուցքը մեզ չթուլացնի, ու տկարանալով պարտութեան չմատնւենք…:
Ատրպատականի հայոց թեմի հրատարակչութիւն «Արտազ» ամսագիր (թիւ 10, հոկտեմբեր 2026 թ.)
