Հայաստանի պատմութիւնը միայն հերոսների սրով չի գրւել։ Այն գրւել է նաեւ մայրերի սրտով, այն կանանց ձեռքով, ովքեր լուռ, բայց անսասան, պահեցին ազգի հաւատը, յոյսն ու արժանապատւութիւնը։ Այդ նւիրեալ մայրերից մէկն էր Վեհանուշը։
Նա այն անձնաւորութիւններից էր, ովքեր հայրենիքը սիրում էին ոչ թէ խօսքով, այլ ապրած կեանքով։ Հայաստանի ցաւը նա կրում էր իր սրտում, իսկ իր սէրն ամէն օր նւիրում հայրենիքին ու ժողովրդին։
Վեհանուշը նախ եւ առաջ կին ու մայր էր։ Նրա օջախում սէրը, հաւատն ու հայրենասիրութիւնը դարձան կեանքի բնական արժէքներ։ Սակայն նրա առաքելութիւնը սահմանափակւած չէր ընտանիքով. նա իր կեանքը նւիրեց նաեւ ազգին։
Նա մինչեւ վերջ հաւատարիմ մնաց իր կեանքի ընկերոջ՝ Հրանտի կողքին՝ լինելով ոչ միայն նրա ուժն ու յենարանը, այլեւ գաղափարի ու պայքարի հաւատարիմ ուղեկիցը։ Քնքուշ էր իր բնաւորութեամբ, բայց ժայռի պէս ամուր՝ իր սկզբունքներում։
Վեհանուշը Հայաստանի ՀՕՄ-ի հիմնադիրներից էր։ Նա առաջիններից էր, ովքեր հայրենի հողում վառեցին Հայ Օգնութեան Միութեան լոյսը՝ ծառայելով որբին, կարիքաւորին, հայ կնոջն ու հայ ընտանիքին։ Նրա համար բարեգործութիւնը պարտականութիւն չէր, այլ ապրելակերպ։
Նա նաեւ ամբողջ կեանքում հաւատարիմ մնաց Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան գաղափարներին՝ իր երդումը հաստատելով ոչ թէ բարձր խօսքերով, այլ իր ամենօրեայ ծառայութեամբ։ Նրա իւրաքանչիւր քայլը նւիրւած էր հայրենիքին, իւրաքանչիւր օրը՝ Հայաստանին։
Վեհանուշը երբեք փառք չէր որոնում։ Նրա ուժը լռութեան մէջ էր, նրա մեծութիւնը՝ նւիրումի, իսկ նրա ժառանգութիւնը՝ այն արժէքները, որոնք փոխանցեց իր ընտանիքին, իր կազմակերպութեանը եւ իր ժողովրդին։
Այսօր, յիշելով Վեհանուշին, մենք խոնարհւում ենք մի հայուհու յիշատակի առաջ, որի կեանքը դարձաւ ծառայութեան, սիրոյ եւ հաւատարմութեան օրինակ։ Նրա անունը կը մնայ ոչ միայն իր հարազատների ու ընկերների յիշողութեան մէջ, այլեւ Հայաստանի պատմութեան այն էջերում, որոնք գրւել են լուռ, բայց անսասան կանանց ձեռքով։
Բաբումեան ընտանիք
Երեւան
