Վարդավառ – Պայծառակերպութիւն

«Դա է իմ սիրելի որդին, որին ես հաւանել եմ, դրան լսեցէք»:

Աւետարան ըստ Մատթէոսի 17:5

 

«ԱԼԻՔ» – Յիսուս Քրիստոսի Պայծառակերպութեան Վարդավառ տօնի առիթով Տ. Մեսրոպ քհնյ. Ռաթէոսեանը մի յօդւած է ուղարկել «Ալիք»-ին, որը ներկայացնում ենք յապաւումներով:

Վարդավառ է այսօր, տօնախմբութեան մէջ է Հայաստանեայց Առաքելական Սուրբ եկեղեցին եւ տօնում է իր հինգ տաղաւարներից երրորդը: Տօնը իր անունը առել է մեր հեթանոսական շրջանի մէկ տօնից: Բայց ներկայացնում է Թաբօր լեռան վրայ տեղի ունեցող Քրիստոսի այլակերպութիւնը:

Սակայն ինչո՞ւ այս հեթանոսական անւանումը: Ինչպէս գիտենք մեր երկրորդ լուսաւորիչ՝ Գրիգոր Լուսաւորիչ եւ Մեծն Տրդատ թագաւոր, քրիստոնէութեան պետական կրօն հռչակելուց յետոյ, Հայաստան աշխարհում, ձեռնարկեցին, սկսեցին քրիստոնէացնել նաեւ մեր հեթանոսական տօներն ու սովորութիւնները եւ ժողովրդին: Այսպիսով աւելի սեղմօրէն կապեցին նոր ու ճշմարիտ կրօնին:

Արդարեւ, ըստ համատեսական Աւետարաններին, Քրիստոսի իր աստւածութիւնը վաւերացնելու համար, Պետրոս, Յակոբոս եւ Յովհաննէս առաքեալների հետ լեռ է բարձրանում առանձնաբար աղօթելու: Աղօթքի պահին Քրիստոսի դէմքն ու հագուստները լոյսի նման փայլում են:

Այլակերպութեան ընթացքին տեղի ունեցած դէպքերը երբէք պատահական չէին Մովսէսին, Եղիաին եւ Քրիստոսին մէկ ամպով ծածկւելը եւ միանալը խորհրդանշում է օրէնքի մարգարէութեան եւ սիրոյ նոր ուխտի կամուրջւելը Քրիստոսով, որ պարզւած է «լրումն օրինաց եւ մարգարէից դու ես Քրիստոս Աստւած փրկիչ մեր» աղօթքով: Այս միութեան ճշմարտացիութիւնը ցոյց տալու համար, Աստւած երկնքից վկայեց ասելով «Դա է իմ սիրելի որդին որին հաւանել եմ դրան լսեցէք» (Ղուկաս 9:35): Այս է ահա Քրիստոսի պայծառակերպութեան դէպքը, որ տօնում է եկեղեցին:

Հիմնելով ներկայ աշխարհի կենցաղի վրայ, կարելի է մէջբերել երկու հիմնական պատգամներ:

Ա-Այլակերպւելու համար պէտք է աղօթենք: Քրիստոս թէեւ Աստւած էր, սակայն իր առաքելութեան ընթացքին երբեք չդադարեց աղօթելուց: Մենք եւս մեր կարգին, որպէս անկատար ու մեղաւոր անձեր, կարիքը ունենք առանձնանալու եւ մեր օրերը բանալու Աստծուն, որպէսզի Նա տեսնելով մեր երկիւղածութեան քաղցր ոգին, վերափոխէ մեզ:

Բ) Պայծառակերպելու համար պէտք է հրաժարւել աշխարհից: Քրիստոս իր երկրաւոր կեանքի ընթացքին շատ յաճախ խօսելու համար իր երկնաւոր հօր՝ Աստծոյ հետ հեռանում էր մարդկանցից ու աշխարհից:

Այսօր Քրիստոսի այլակերպութեան դէպքը գալիս է մեզ յիշեցնելու թէ մենք ստեղծւել ենք Աստծոյ պատկերի համաձայն, եւ պարտաւոր ենք այն պահելու անբիծ ու անարատ եւ ինչպէս կարելի է այն պահել անարատ եթէ ոչ ապաշխարութեան եւ աղօթքի կեանքով:

Այսօր աշխարհը մնայուն յառաջադիմութեան մէջ է, մարդկային կեանքը վերածւել է մի հեւքոտ վազքի եւ մարդս սկսել է օրէ օր հեռանալ ճշմարիտ քրիստոնէական կեանքից:

Այսօր մարդկութիւնը պէտք ունի ամէն բանից առաջ աստւածային պայծառակերպող լոյսին:

Այսօր մենք ազգովին պէտք է զօրանանք աստւածային պայծառակերպող լոյսով, որովհետեւ մենք զաւակներն ենք այն ժողովրդին որ առաջին ընդունողը եղաւ այլակերպւած Քրիստոսը պետական հրամանագիրով: Զաւակներն ենք այն ժողովրդին որ պայծառակերպւած Քրիստոսի համար արիւն թափեց: Զաւակներն ենք այն ժողովրդի որ Աւետարանը դաւանում ենք որպէս հայր, եւ եկեղեցին որպէս մայր: Եկէք քննենք մենք մեր անձերը եւ նայենք, թէ արդե՞օք հաւատարիմ ենք նրանց կտակին:

Այսօր եկեղեցին է որ շարունակում է Քրիստոսի առաքեալութիւնը, այնտեղ է այլակերպւած, պայծառակերպւած Քրիստոսը, ի զուր չփնտռենք այն ուրիշ տեղ:

Այսօր Քրիստոսի այլակերպութեան դէպքը հրաւիրում է մեզ դէպի լեռ, դէպի վեր որպէսզի այլակերպւենք, պայծառակերպւենք Քրիստոսի հետ եւ փառաւորենք ամենասուրբ երրորդութիւնը, Հայրը, Որդին եւ Ս. Հոգին, այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. Ամէն:

ՄԵՍՐՈՊ ՔՀՆՅ. ՌԱԹԷՈՍԵԱՆ