Անորոշութեան օրերում ապրելու մեր կեանքը սովորական փուլ է հասել արդէն, որով աշխարհի կեանքը ալեկոծած տարաբնոյթ ծրագրաւորումներով ղեկավարներ, ինքնագլուխ միջամտութիւններով են խառնւում ուրիշ ազգերի եւ երկրների քաղաքական ներքին կեանքին:
Հանգիստ ու խոհուն մտածողութիւն ունեցող ժողովուրդները յատուկ բնաւորութեան տէր են լինում, թշնամու պահւածքին շուտով են ծանօթանում, եւ համապատասխան քայլեր վերցնում:
Աշխարհի տգիտագոյն, ու կրթութիւնից զուրկ մարդկանց յատուկ է պատերազմական միջոցներով հարցերի լուծում տալը…: Տգիտագոյն բառին պիտի առնչել նաեւ «տկարագոյն» բառը, որովհետեւ զէնքի ոյժը շատ աւելի տկար է, քան ուղե-ղի ոյժը՝ բանականութիւնը:
Սովորական քաղաքացիների տունն ու խանութը, համայնքի հաւաքավայրն ու հիւանդանոցային կառոյցները կործանելու ռազմական գործողութիւնները տգիտագոյն ու տկարագոյն ոյժերի ցուցադրութիւն են աշխարհով մէկ…:
Կենդանական աշխարհում ոյժերի ցուցադրութիւն չի՛ պակասում…: Դա բնականօրէն ինքնապահպանութեան միջոց է նրանց համար: Ամէն րոպէ կռիւ է բնութեան աշխարհում, անտառային միջավայրում, եւ կամ քաղաքի փողոցներում մեծացող ընտանեկան անասունների միջեւ:
Ամենից լուռ եւ ամենից բարի անասունը կրիան է, անձայն ու անշշունչ, որը սակայն պաշտպանւած է աստւածատուր մի սքանչելի վահանով, որի մէջ ամփոփւելով ծւարում է անապահով կացութեան ժամանակահատւածում:
Օդային մարտերի մասնագէտ ու աննւաճ համարւող ոյժերը յանկարծ խայտառակւում են, ձախորդութեան պատճառով ճանճի նման խեղճացած ընկնելով ցած, դէպի երկինք ուղղւած օդանաւի կործանւած անիւների կացութեան ականատես:
Տապալւած կրիան ունի իր օգնականը, երբ իր նմանը մօտենալով, յատուկ օժանդակութիւն է ցուցաբերում, եւ դարձեալ ուղղում նրան, բնականոն կեանքին վերադարձնելով:
Իրանի պետութիւնը վերջին ամիսներին թշնամիների յարձակումների ընթացքում, եւ դրանից յետոյ աշխարհաքաղաքական ոլորտում նմանւեց անխորտակելի պատեանով կրիայի…: Նրա ոյժն ու անքակտելի զօրութիւնը, նոյնիսկ ինքնապաշտպանողական դիրքում, համայն աշխարհի ուշադրութիւնը հրաւիրեց իր վրայ եւ բանակցութիւնների սեղանի ծածկոյթը փռւեց, միջազգային հարթակում:
Աստւածատուր բնական հարստութիւնը այս երկրում, ինքնապաշտպանութեան սուրը հանդիսացաւ, իրենց զօրութ-իւնը պարտադրող եւ նախայարձակ ոյժերի դէմ ճօճւող:
Երկնային Ոյժը, որը խաղաղարարն է տիեզերքի, միշտ խաղաղութիւնից առաջ է դասում արդարութիւնը: Մարդկութեան կեանքից երբ արդարութիւնը բացակայում է, խաղաղութիւնը վաղուց հեռանում է աշխարհից:
Իր կեանքում ազատ թողնւած մարդը չի՛ իմանում, որ ազատութիւնը դէպի դրական ընթացք ուղղելը, աստւածային հրաշագործ ոյժի հետեւողութիւն է. սակայն այսօր, նոյն ազատութիւնը պատերազմի եւ իր նմանը սպանելու յատկացնող մարդը, չի՛ կարող իր ստեղծիչ Աստծուն նմանւել…:
Անպարտելի «կրիան» իր ինքնապաշտպանողական ոյժով դիմակայելու է ամէն դժւարութիւն: Ատրպատականի տարածաշրջանում ապրող համայն ժողովուրդները, լինեն պարսիկ, թուրք, քուրդ, ասորի կամ հայ, ազգային ու կրօնական տարբերութիւնը առանց նկատի առնելու, միասնակամ ու անխորտակելի ոյժով են արտայայտւում, զարմացնելով իր ընթրիքի պահին, սեղանից փախցւող ու գետին տապալւող անօրէն եւ մեծահռչակ թշնամուն:
Կրիան անպարտելի է, ինչքան էլ մրցակիցները վազքի մրցոյթ կազմակերպեն…:
Ատրպատականի հայոց թեմի հրատարակչութիւն «Արտազ» ամսագիր (թիւ 4, ապրիլի 2026 թ.)
