Ազատել հայ ժողովրդին կապիտուլիացիա կամ պատերազմ կործանարար երկընտրանքից

Լիբանանի հայ համայնքի սիրելի հայրենակիցներ,

սիրելի ընկերներ,

ՀՅԴ օրւան նւիրւած տօնակատարութիւնները մշտապէս առիթ են տալիս անդրադառնալու առաւելապէս մեր երկրի եւ կուսակցութեան դիմագրաւած մարտահրաւէրներին եւ խորհելու մեր ներկայ ու ապագայ անելիքների մասին:

Սա յատկապէս կարեւորւում է այսօր, երբ այդ մարտահրաւէրներն իրենց բնոյթով ու տարողութեամբ ձեռք են բերել գոյութենական նշանակութիւն:

Այսօր, հիրաւի առանց չափազանցութեան, ազգովի կանգնած ենք մեր հաւաքական լինելիութիւնը պահպանելու հրամայականի առջեւ: Խօսքը հէնց հաւաքականութեան մասին է, որովհետեւ ազգակործան գլխաւոր վտանգը թաքնւած է մեր հաւաքական լինելիութիւնը անհատի ֆիզիկական գոյութեան հետ շփոթելու մէջ:

Այո, այս երկուսն էլ կարեւոր են, բայց հայ մարդու իմաստալից եւ երջանիկ կեանքը իր ազգակիցների հետ հարազատ միաջավայրում ապրելու մէջ է, այլ ոչ թէ օտար շրջապատում սոսկ գոյատեւելու: Այս պատկերացումն է տարանջատում ազգայինը ապազգայինից:

Այս յստակ տարբերակումն է նաեւ կանխորոշում թէ անհատ-ժողովուրդ-ազգ-պետականութիւն եւ հայրենիք կապերը ինչ իմաստ են ձեռք բերում, ընդհանրապէս կան թէ չկան եւ վերջապէս իրար փոխլրացնող ու ամբողջացնող են, թէ հակադրւող ու մասնատող:

Դաշնակցութեան համար միշտ էլ առաջնային եւ գերակայ նպատակ է եղել ողջ հայութեան, որպէս էթնիկ հաւաքականութեան, ինքնատիպութեան պահպանումը, նրա առաջընթաց զարգացումը եւ այդպիսով հայ ազգի յարատեւութեան ապահովումը: Քանզի արժէք եւ իմաստ ունեցող ամէն ինչի առանցքում մեր հայկական ինքնութիւնն է: Ինքնութիւն՝ որի յենասիւներն են՝ մեր ընդհանուր հայրենիքը, հայոց լեզուն, մեր սերունդների ժառանգութիւնն ու մշակոյթը եւ մեր Սուրբ կրօնն ու հաւատամքը:

Իսկ սեփական ազգային ինքնութեան հետ իր պորտալարով չկապւած անձը սովորական մահկանացու է՝ անցողիկ եւ անյիշատակ: Միայն իր տեսակը պահպանող եւ ազգի ճակատագրով ապրողն է, որ մաս է կազմում իր իսկ ազգի յարատեւութեանը եւ ունի տեսլականը յաւերժական կեանքի:

Խորքում, այսօր մեր այս հաւատամքն է, որ փորձութեան է ենթարկւում:

Պատմութեան մէջ շատ է եղել, երբ մեր տեսակի եւ հաւատքի ամրութիւնը փորձութեան է ենթարկւել դրսի թշնամիների կողմից, բայց կրկնակի դաժան եւ վտանգաւոր է փորձութիւնը, երբ քողարկւած կամ անթաքոյց դրան ձայնակցում են ներսից:

Իսկ փորձութիւնները յաղթահարել ընդունակ է միայն այն ժողովուրդը, որը չի կորցնում իր դիամադրելու կարողութիւնը:

Եւ այսօր թէ՛ դրսից, եւ թէ՛ ներսից ըստ էութեան արւում է նոյնը՝ թուլացնել մեր դիմադրողականութիւնը:

Թշնամին դա կատարում է դրսից ուժի կիրառման սպառնալիքով պահանջելով ենթարկւել եւ դադարեցնել որեւէ դիմադրութիւն, իսկ վարչախումբն էլ ներսից համարելով, որ դիմադրութիւնն անիմաստ է ու նոյնիսկ կործանարար` ուզում է այդ սպառնալիքները չէզոքացնել թշնամու բոլոր պահանջները բաւարարելու միջոցով:

Ադիւնքում, այն ինչ գործող վարչախմբի ձեռամբ կատարւում է այսօր, այլ կերպ քան մեր տեսակի վերացմանը ձգտող թշնամու շահերի սպասարկում դժւար է անւանել:

Սրա լաւագոյն ապացոյցն է, թէ ինչ է այս վարչախումբը արդէն հասցրել անել իր գործունէութեան 7,5 տարիների ընթացքում:

Արդէն փաստագրւած եւ անհերքելի ապացոյց է, որ գործող վարչախումբը յանուն թուրք-ադրբեջանական շահերի սպասարկման գերազանցելով իր սահմանադրական լիազօրութիւնները հակառակ է գործել Ազգային ժողովի կողմից հաստատւած կառավարութեան ծրագրին: Յատկապէս ծրագրի այն պահանջներին, որոնք վերաբերում են Արցախի ժողովրդի իրաւունքների պաշտպանութեանը, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի առաքելութեանը, Հայոց Ցեղասպանութեան միջազգային ճանաչմանը, ՀԱՊԿ-ի անդամակցութեանը, հայ-ռուսական ռազմավարական դաշինքին եւ այլն:

Առաւել պատկերաւոր է երեւում այս վարչախմբի բերած աւերը, երբ համեմատական ենք անցկացնում, թէ ինչպիսին էր ազգովի մեր ընդհանուր վիճակը 2018 թւականին եւ ինչպիսին է հիմա:

Այդ տարբերութեան ամենագլխաւոր արձանագրումը, որ մնալու է պատմութեան մէջ, հետեւեալն է. կար յաղթանակած ժողովուրդ եւ հայկական լիարժէք վերահսկողութիւն Հայաստանի եւ Արցախի ամբողջական տարածքների վրայ: Հիմա ունենք դառը պարտութիւնից ուշքի չեկած հասարակութիւն, իր երբեմնի մատունակութիւնը կորցրած բանակ, հայաթափւած եւ յանձնւած Արցախ, տարածքային ամբողջականութիւնը խախտւած եւ ինքնիշխանութիւնը վտանգւած Հայաստան:

Մենք նաեւ ականատեսը եղանք հայոց պատմութեան ամենաամօթալի դրւագներին, երբ առաջին անգամ պետականութիւն ունենալու ժամանակ կատարւեց արցախահայերի նոր ցեղասպանութիւնը:

Մինչ այդ տեսանք նաեւ, թէ ինչպէս է մեր յաղթական ազատամարտը ստորադասւում 2018 թւականին կատարւածին եւ յայտարարւում՝ թէ մեր հերոսները զոհւել են յանուն ոչնչի:

Վարչախումբը փաստացի ստանձնելով թուրք-ադրբեջանական տանդեմի պահանջները հիմնաւորողի, լեգիմիտացնողի եւ կատարողի գործառոյթը, ձեռնամուխ եղաւ կոտրելու ազգային ոգին, սպառելու պայքարի հնարաւորութիւնները եւ հասարակութեանը մղելու անճարութեան:

Դա կատարւում էր հային հայ պահող եւ մեր յաղթանակների հիմքերը ձեւաւորած ամէն ինչ արժէզրկելու եւ խարխլելու միջոցով:

Պատմական փաստ է, որ մեր նոր կազմաւորւած երկու հայկական պետութիւնների ազատութիւնը, անկախութիւնը եւ միասնականութիւնը ձեռք է բերւել եւ պահպանւել Հայաստանի եւ Արցախի անկախութեան մասին հռչակագրերի, Հայաստան-Արցախ-Սփիւռք եռամիասնութեան, մարտունակ բանակի, եկեղեցու եւ համազգային կառոյցների շնորհիւ:

Այս վարչախումբը հետեւողականօրէն նսեմացրել է այս համազգային ձեռքբերումները եւ մսխել մեր յաղթանակի արդիւնքները: Եւ իրենց օրօք արդէն անկախութեան վերոնշեալ հռչակագրերը մերժւած են եւ անտեսւած, յաղթանակած բանակը՝ պարտւած եւ տկարացած, եռամիասնութիւնը՝ խաթարւած եւ պառակտւած, եկեղեցին եւ համազգային կառոյցները՝ հետապնդւած եւ հալածւած:

Ըստ այդմ՝ թշնամու երազած լաւագոյն պայմանները ստեղծւում են իր հակահայ նպատակներին հասնելու համար: Ահաւասիկ՝ Արցախի Հանրապետութեան հռչակման մասին հռչակագրից հրաժարւեցին, Արցախը հայաթափւեց եւ յանձնւեց Ադրբեջանին:

Հայաստանի անկախութեան մասին հռչակագրից հրաժարւելու հետեւանքը կը լինի հայոց ինքնիշխան պետութեան կորուստը եւ Հայաստանի թուրքացումը:

Վարչախումբը խզելով կապը Արցախի հայկականութեան եւ Հայաստանի ինքնիշխանութեան ու տարածքային ամբողջականութեան միջեւ գնում է երկուսն էլ կորցնելու ճանապարհով: Աւելին, փորձում է դա անել հանրութեանը պահելով հրէշաւոր մոլորութեան մէջ, թէ իբրեւ Արցախը թոկ էր մեր վզին փաթաթւած եւ պէտք էր ազատւել դրանից, որպէսզի փրկենք Հայաստանը: Այսօր բացէիբաց խոստովանում են, որ 44-օրեայ պատերազմով, գոռալով յաղթելու ենք, մտածւած մեր ժողովրդին տարել են նւաստացուցիչ պարտութեան, իբրեւ թէ յանուն Հայաստանի անկախութեան ամրապնդման: Առնւազն մտախանգարում պէտք է ունենալ ընդունելու, որ չարին ու թշնամուն յանձնւելն ու պարտւելը միջոց են ազատութեան ու փրկութեան:

Իրականում թշնամուն չզիջելու հնարաւորութիւն չունեցողը ստիպւած է լինելու մաս-մաս զիջել ամէն ինչ: Սա է պարտւածի եւ պարտութեամբ հպարտացողի վախճանը:

Եւ սա է այն վախճանը, դէպի ուր տանում է մեր ժողովրդին պարտւողականութիւնն ու զիջողականութիւնը որպէս իր քաղաքական հաւատամք դարձրած այս վարչախումբը՝ իհարկէ սնելով մարդկանց իբրեւ թէ արդէն հաստատւած խաղաղութեան սին պատրանքներով:

Սակայն այն, ինչ այսօր ներկայացւում է որպէս հաստատւած խաղաղութիւն, մեծագոյն խաբկանք է եւ իրականում լոկ ժամանակաւոր զինադադար՝ նոր զիջումների նախաշեմին: Եւ այդ զինադադարը կարող է խախտւել բոլոր այն դէպքերում, երբ թուրք-ադրբեջանական տանդեմի որեւէ հերթական պահանջ չբաւարաւի: Հետեւաբար, այս վարչախմբի մատուցածը իրականում ոչ թէ խաղաղութեան հաստատման, այլ մեր կրած պարտութեան ամրագրման գործընթաց է՝ ուղղւած բաւարարելու թուրք-ադրբեջանական տանդեմի շարունակական բոլոր պահանջները:

Այսպիսի խաղաղութիւն ստանալը փաստացի խաղաղութիւն է թուրքացման դիմաց:

Թուրք-ադրբեջանական տանդեմը այս վարչախմբի օժանդակութեամբ, ներքաշել է մեզ սողացող կապիտուլիացիայի մէջ, որի նպատակն է առաւելագոյնը ստանալ մեզ հասցրած պարտութիւնից:

Ինչը նշանակում է Ադրբեջանի գլխաւոր պահանջի իրականացում, այն է՝ Հայաստանը վերածել փաստացի Արեւմտեան Ադրբեջանի:

Սրա համար, Ադրբեջանը օրակարգ է դարձնում այսպէս կոչւած «արեւմտեան ադրբեջանցիների» վերադարձի, Հայաստանին ագրեսոր երկիր ներկայացնելու եւ իբրեւ թէ Արցախը եւ յարակից տարածքները երկար տարիներ գրաւած լինելու համար փոխհատուցում պահանջելու հարցերը: Դրան լիովին համընթաց այս վարչախումբն էլ օրակարգ է բերում այսպէս կոչւած իրական Հայաստանը պատմական Հայաստանին հակադրելու, Արցախն ուրանալու, մեր ազգային խորհրդանիշները վերանայելու եւ Սահմանադրութեան նախաբանը զեղչելու դրսից պարտադրւող հարցերը:

Արդէն իսկ վարչախումբը հրաժարւել է մեզ համար շահեկան իրաւական հիմքերով Հայաստանի աւելի մեծ տարածքներ ամրագրող սահմանազատում եւ սահմանագծում իրականացնելու նպատակից: Ադրբեջանի հետ հասել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի լուծարմանը եւ յետ է կանչում միջազգային դատարաններում մեր շահերի պաշտպանութեանն ուղղւած հայցերը:

Որպէս պատկերի ամբողջացում չի կարելի շրջանցել նաեւ այն աւերը, որն այս վարչախումբն այս 7,5 տարիների ընթացքում հասցրել է կատարել ժողովրդավարութեան, իրաւական պետութեան կայացման եւ ընդհանրապէս սահմանադրական կարգի հիմքերը կազմաքանդելու առումով: Քանզի այս արժէքների պահպանման մասին խօսք չի կարող լինել որեւէ մի երկրում, որտեղ կան տասնեակ քաղբանտարկեալներ եւ համատարած են ապօրինի գաղտնալսումները, քաղաքական բնոյթի հալածանքներն ու հետապնդումները:

Հայաստանում այսօր, ըստ էութեան ընդդիմադիր գործունէութիւնը դարձել է քրէօրէն հետապնդելի արարք: Ձեւաւորւել է անձիշխանութիւն եւ նրան սպասարկող ոստիկանապետութիւն: Այսպէս շարունակւել չի կարող: Սա ինքնակործանման ճանապարհն է, որը բերելու է ազգային ինքնութեան վերացման եւ հայոց անկախ ու ինքնիշխան պետութեան կործանման:

Մեր սերնդի պատմական առաքելութիւնն է, նախեւառաջ կասեցնել այս ընթացքը, վերականգնել Հայաստանի զարգացման ազգային պետական ուղեգիծը եւ ազատել հայ ժողովրդին կապիտուլիացիա կամ պատերազմ կործանարար երկընտրանքից:

Գլոբալ առումով մեզ անհրաժեշտ դիալեկտիկական զարգացման հասնելու օրէնքը, յայտնի «բացասման բացասումի» օրէնքն է: Ոչ թէ պարզունակ բացասումը, որ ամէն ինչ բացասում է, այդ թւում ՝ լաւը, այլ այնպէս, որ լաւը պահպանւի եւ զարգացւի, իսկ վատը՝ բացասւի եւ վերացւի:

2018 թւականին շատերին թւում էր, թէ հէնց դա է լինելու եւ խաբւեցին:

Հիմա վստահաբար կարելի է ասել, որ իրենց հռչակած մերժումը անգամ պարզունակ բացասումը չէր վերը նշւածի տրամաբանութեամբ, այլ աւելի վնասաբեր դարձաւ, երբ մերժելով, ըստ էութեան մերժեցին առաջին հերթին, հէնց լաւը, մերժելով ազատամարտի մեր յաղթանակն ու համազգային ձեռքբերումները եւ հակառակը՝ պահպանեցին եւ կատարելագործեցին վատը՝ յոռի բարքերը, կոռուպցիան, հովանաւորչութիւնը, բռնաճնշումները եւ սահմանադրական կարգի արհամարհումը:

Եւ ուրեմն, նախ եւ առաջ, պէտք է մեր երկիրը բերել զարգացման ուղեգծի վրայ:

Շարժւել իրական «բացասման բացասում» օրէնքի տրամաբանութեամբ: Մեր դէպքում կատարել «մերժման մերժում»՝ վերականգնելով եւ պահելով մեր ազգի եւ պետութեան յարատեւութեան համար լաւն ու օգտակարը եւ մերժել ու արմատախիլ անել ազգակործանման տանող ամէն վատն ու վնասակարը: Միայն այդպէս ժողովուրդը սպառողական հասարակութիւնից կը դառնայ արարող եւ գերագոյն իշխանութեան միակ կրողը:

Պետութիւնը կը դադարի լինել միայն մէկ անձի կամ վարչախմբի ապաստարանն ու սպասարկողը եւ կը դառնայ կենսունակ ու բոլորինը:

Պետութիւն, որը կոչւած կը լինի ապահովելու ոչ միայն անհատի ու քաղաքացու, այլեւ ազգի ու նրա ինքնութեան, կենսունակութիւնն ու զարգացումը:

Երկրի զարգացման մարտավարութեան մէջ այսպիսի շրջադարձ առաջացնել հնարաւոր է միայն ձեւաւորելով դա կատարելու ընդունակ նոր, իսկապէս ժողովրդի իշխանութիւն, կառուցել կենսունակ պետութիւն, քանի դեռ չենք անցել անշրջելիութեան բոլոր կէտերը:

Պէտք է առաջնահերթ քայլեր ձեռնարկել հետեւեալ ուղղութիւններով.

– հայրենիքում եւ սփիւռքում վերականգնել մեր ժողովրդի ներազգային համերաշխութիւնը, միասնականութիւնը ի խնդիր սեփական ինքնութեան պահպանման եւ հայոց անկախ պետականութեան ամրապնդման,

– վերականգնել զինւած ուժերի մարտունակութիւնն ու անվտանգութեան համակարգերի արդիւնաւէտութիւնը,

– դաշնակից երկրների հետ ռազմաքաղաքական յարաբերութիւններ հաստատել կենսական զիջումները բացառելուն ուղղւած արտաքին զօրակցութիւն ապահովելու համար,

– Ադրբեջանի հետ յարաբերութիւնների կարգաւորումն իրականացնել կողմերի օրինական շահերի յարգմամբ։ Համաձայնեցման ենթակայ բոլոր հարցերի լուծումներն ընդգրկող ամբողջական փաթեթի հիման վրայ, որպէս նախապայման, առաջադրել ՀՀ ինքնիշխան տարածքից ադրբեջանական զօրքերի դուրս բերումը, բոլոր ռազմագերիների ու պահւող անձանց վերադարձը եւ մշակութային ժառանգութեան պահպանումը,

– մինչեւ Արցախի հարցի վերջնական քաղաքական կարգաւորումը, հետապնդել արցախահայերի հաւաքական հայրենադարձութեան իրաւունքը՝ հիմնւած էթնիկ զտման հետեւանքով բռնաճնշումների ենթարկւած եւ բռնի տեղահանւած անձանց իրաւունքների լիարժէք յարգման վրայ,

– ապահովել Արցախի ժողովրդի վերադարձի անվտանգ պայմաններ, ողջ ծաւալով արցախահայութեանը տրամադրելով միջազգային նորմերով երաշխաւորւած քաղաքական եւ քաղաքացիական իրաւունքները,

– սատար կանգնել Հայոց Ցեղասպանութեան միջազգային ճանաչման գործին: Թուրքիայի հետ յարաբերութիւնները կարգաւորել առանց նախապայմանների,

– Հայաստանում հաստատել ժողովրդի իրական իշխանութիւն եւ վերականգնել երկրի սահմանադրական կարգը:

Այս նպատակներին հասնելու միջոցը՝ սփիւռքում համահայկական զօրաշարժի առաջացումն է, իսկ Հայաստանում իշխանափոխութեան օրակարգի շուրջ միացեալ ուժերով ընդդիմադիր, կուռ ճակատի ձեւաւորումը:

Դաշնակցական իմ ընկերներ,

Մենք, նախեւառաջ պարտաւոր ենք, սա սկսել մեզանից՝ միասին ապահովելով ամբողջական համադաշնակցական զօրաշարժ:

Սիրելի՛ հայրենակիցներ,

Մենք յայտնւել ենք մեր հայրենիքն ու հայկական ինքնութիւնը պահպանելու եւ սերունդներին ժառանգելու հրամայականի առջեւ։

Մենք կարող ենք եւ պարտաւոր ենք դա անել, մենք զաւակներն ենք 88 թւականի համազգային զարթօնքի ու յաղթանակներ կերտած ժողովրդի։

Ազատագրենք մեր հոգիները, փակենք պարտութեան այս էջը, որ արցախցին յետ դառնայ իր տուն, որ Հայաստանն իր Սիւնիքով մնայ հայկական, որ հայն իր երկրում ու աշխարհում քայլի վստահ ու յաղթական։

Կեցցէ՛ Հայաստանն ու հայութիւնը

Կեցցէ՛ Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւնը

Միութիւն, պայքար, յաղթանակ: