Սուրէն Սուրէնեանց. «Իշխանութեան հակաեկեղեցական քաղաքականութիւնը հասել է այն սահմանին, որտեղ հնարաւոր են նաեւ ուղղակի ճնշումներ Վեհափառի եւ Մայր Աթոռի նկատմամբ»
«ԱԼԻՔ» – «Իշխանութեան հակաեկեղեցական քաղաքականութիւնը հասել է այն սահմանին, որտեղ հնարաւոր են նաեւ ուղղակի ճնշումներ Վեհափառի եւ Մայր Աթոռի նկատմամբ»: Այս մասին ֆէյսբուքեան իր էջում գրել է քաղաքագէտ, «Դեմոկրատական այլընտրանք» կուսակցութեան նախագահ Սուրէն Սուրէնեանցը։
«Իշխանութեան սադրանքը եւ Վեհափառի խոհեմութիւնը.
Եօթ Վէրք եկեղեցում այսօր (դեկտեմբերի 7-ԽՄԲ.) տեղի ունեցածը, ինչպէս նաեւ դրան յաջորդած յայտարարութիւնները, վկայում են, որ իշխանութիւնը մտնում է հակաեկեղեցական քաղաքականութեան նոր՝ առաւել սրւած փուլ։
Նիկոլ Փաշինեանը արձանագրեց իրաւական եւ եկեղեցական կարգերի խախտման հերթական դրւագը. ըստ էութեան, պետական ուժային մեխանիզմներով վերահսկողութիւն հաստատւեց Գիւմրիի Եօթ Վէրք եկեղեցում, քանի որ Շիրակի թեմի որեւէ քահանայ չէր համաձայնել սպասարկել այնպիսի աղօթակարգ, որի ընթացքում անհրաժեշտ էր շրջանցել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի անունը։
Այսօրւայ իրադարձութիւնը պետական համակարգի ներգրաւմամբ իրականացւող ճնշման հերթական դրսեւորումն է, որն ուղղւած է Եկեղեցու ներքին կարգը խաթարելուն եւ պատմական աւանդոյթները կոտրելուն։
Այս համատեքստում Ալէն Սիմոնեանի յայտարարութիւնը, թէ «ժամանակն է յաջորդ պատարագը Մայր Աթոռում անցկացնել», ակնյայտօրէն չի կարող մեկնաբանւել որպէս մասնաւոր կարծիք։
Այն իշխանութեան հաւաքական մտադրութեան բացայայտումն է՝ ճնշման օղակը տեղափոխել հէնց Էջմիածին եւ փորձել ուղիղ հակադրութեան մէջ ներքաշել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին։
Ստեղծւած իրավիճակում առանցքային նշանակութիւն ունի Մայր Աթոռի յայտարարութիւնը՝ Եպիսկոպոսաց ժողովի ժամանակաւոր հետաձգման վերաբերեալ։
Սա ոչ թէ նահանջ է, այլ՝ խոհեմ, հաւասարակշռւած եւ խորաթափանց որոշում։
Երբ իշխանութեան մարտավարութիւնը հիմնւած է հակադրութեան սրմանը, Վեհափառը գիտակցւած կերպով վեր է կանգնում այդ սադրանքի տրամաբանութիւնից՝ յիշեցնելով, որ Եկեղեցու ուժը չի որոշւում կարճաժամկէտ քաղաքական լարումներով, այլ՝ ժամանակի եւ պատմական շարունակականութեան խորքով։
Այս ամէնը ձեւաւորում է յստակ համատեքստ. իշխանութեան հակաեկեղեցական քաղաքականութիւնը հասել է այն սահմանին, որտեղ հնարաւոր են նաեւ ուղղակի ճնշումներ Վեհափառի եւ Մայր Աթոռի նկատմամբ։
Բայց նոյնքան տեսանելի է նաեւ հակառակ կողմը. Եկեղեցին չի ներգրաււում իշխանութեան պարտադրած սադրանքի դաշտ, չի ընդունում արհեստականօրէն ստեղծւած դիմակայութեան կանոնները։
Իսկ այնտեղ, որտեղ կայ պատմական ինքնագիտակցութիւն, հաստատուն կամք եւ խոհեմութիւն, վերջնական յաղթանակը դառնում է ժամանակի բնական հունով հասունացող իրականութիւն»,- գրել է քաղաքագէտը:
