Երբ լրագրողը անելիք չունենայ

ՀԱՏԻՍ – Լրագրողի աշխատանքի արժէքը չպէտք է չափել այն դժբախտութիւնների քանակով, որոնց մասին նա ստիպւած է գրել։ Յատկապէս փոքր համայնքում թերթը միայն լուր հաղորդող չէ. այն համայնքի յիշողութիւնն է, երկխօսութեան հարթակը, երբեմն նաեւ այն վայրն է, որտեղ համայնքն ինքն իրեն տեսնում է։

Լրագրողի օրւայ առիթով ստացած կամ չստացած շնորհաւորանքները, ի վերջոյ, ինքնին մեծ արժէք չունեն, եթէ լրագրողի աշխատանքը պայմանաւորւած է միայն հասարակութիւնների աղէտներով, պատերազմներով, կորուստներով ու ճգնաժամերով։

Երբեմն տպաւորութիւն է ստեղծւում, թէ լրագրութիւնը մի մասնագիտութիւն է, որն իր իրական թափն ստանում է այն ժամանակ, երբ գործերը լաւ չեն գնում։ Իսկ երբ ամէն ինչ իր տեղում է՝ խաղաղութիւնը բնական է, մարդիկ իրենց առօրեան են ապրում, համայնքը խնդիր չունի, կարծես լրագրողն էլ անելիք չպիտի ունենայ։

Գուցէ հէնց այստեղ է լրագրութեան ամենամեծ հակասութիւնը։

Պէտք է երազել այն օրւայ մասին, երբ լրագրողի աշխատանքն այլեւս պայմանաւորւած չլինի մարդկային ողբով։ Երբ պատերազմական լուսանկարիչները մեծ ուրախութեամբ սկսեն հաշւել ոչ թէ իրենց նկարահանած պատերազմների, այլ այն օրերի քանակը, երբ տանն են եղել, երեխայի ձեռքը բռնած նրան խաղահրապարակ են ուղեկցել։

Որքան հեռու ենք այդ օրից, այնքան աւելի պարզ է դառնում այս դառը ճշմարտութիւնը, որ լրագրութիւնը, իրենից անկախ, իր գոյութիւնը շատ յաճախ պայմանաւորել է մարդկային ողբով։

Բայց լրագրութիւնը միայն ողբի արձանագրումը չէ։

Յատկապէս փոքրաթիւ համայնքներում, ինչպիսին մեր դէպքում, թերթի գոյութեան իմաստը շատ աւելի լայն է։ Այն համայնքի առօրեան արձանագրող յիշողութիւն է, մարդկանց իրար կապող հարթակը, մշակոյթը փոխանցող միջոցը, խնդիրները բարձրաձայնելու եւ ձեռքբերումները տեսանելի դարձնելու տարածքը։ Երբ մեծ իրադարձութիւններ չկան, հէնց այդ «փոքր» պատմութիւններն են դառնում համայնքի մեծ բեմը։

Եւ գուցէ այդ օրը լրագրողը ոչ թէ անելիք չունենայ, այլ վերջապէս զբաղւի իր ամենակարեւոր գործով՝ արձանագրել կեանքը, ոչ միայն նրա ընդհատումները։

Որովհետեւ այս ամբողջ պատմութեան առանցքում, ի վերջոյ, մէկ բառ կայ՝ խաղաղութիւն։

Եւ գուցէ հէնց այդ օրը պէտք է շնորհաւորել բոլորին։ Քանի որ քիչ թէ շատ, բոլորս էլ մեր արձանագրութիւնն ենք թողնում այն հարթակներում, որոնցով կիսւում ենք շրջապատի հետ։ Մի գրառում, մի լուսանկար, մի պատմութիւն կամ մի բառ՝ վաղը կարող է դառնալ այս օրերի վկայութիւնը։