Մշակութային քաղաքականութիւնը

Մշակոյթը տօնացոյցի մէկ օր չէ, այլ հասարակութեան երկարաժամկէտ քաղաքականութեան հիմքը։ Մշակոյթի քաղաքականութիւնը պէտք է ստեղծի այնպիսի միջավայր, ուր լեզուն, գրականութիւնը, արւեստը, պատմական յիշողութիւնը եւ ազգային արժէքները ոչ միայն պահպանւեն, այլ զարգանան ու փոխանցւեն նոր սերունդներին։

Մշակոյթը նաեւ տնտեսական ներուժ է. այն ստեղծարար ոլորտների, զբօսաշրջութեան, կրթութեան, հրատարակչութեան եւ մշակութային ձեռնարկատիրութեան զարգացման աղբիւր է։ Ուստի մշակոյթի օրն ու շաբաթը կարեւոր են, սակայն նպատակ չպէտք է դառնան։

Պետական եւ հասարակական քաղաքականութեան մէջ մշակոյթը պէտք է ունենայ շարունակական տեղ՝ ամբողջ տարւայ եւ աւելին, ամբողջ կեանքի ընթացքին։

Հետեւաբար Հայոց մշակոյթը մեր ինքնութեան հիմքն է եւ գալիք սերունդների փոխանցւելիք պատասխանատու ժառանգութիւն։