Հայաստանում հնարաւո՞ր է «մոլդովական սցենար». ո՞ւմ կը յանձնի հանրապետութեան ինքնիշխանութիւնը Փաշինեանը

SVpressa.ru-ն իր «Հայաստանը նոյն աննախանձելի ճակատագրի առջեւ է կանգնած, ինչ Մոլդովան. Փաշինեանն՝ ԱՄՆ-ին, թէ՞ Եւրոպային» վերնագրով յօդւածում գրում է, որ ԵՄ արտաքին գործերի գերագոյն ներկայացուցիչ Կայա Կալասը յայտարարել է, որ Հայաստանը դիմել է Եւրամիութեանը՝ արտաքին ազդեցութեան դէմ պայքարում օգնութիւն խնդրելու համար, նման այն բանին, ինչ տեղի ունեցաւ Մոլդովայում։ Նա նաեւ ընդգծել է, որ Երեւանում հիմնական ռիսկերը կապւած են Ռուսաստանի հետ։ Դէ, իհարկէ, ի վերջոյ, միայն Ռուսաստանն է միջամտում ընտրութիւններին, իսկ երբ Եւրոպան է միջամտում, դա այլ կերպ է անւանում։ Բայց արդեօ՞ք Եւրոպան կը կարողանայ միջամտել, Հայաստանում հնարաւո՞ր է «մոլդովական սցենար»։

«Ներկայում Փաշինեանը եւ նրա կառավարութիւնն աւելի շատ ԱՄՆ-ի յաճախորդներ են, քան ԵՄ-ի։ Սակայն, ինչպէս ասացւածքի խելացի հորթը, Հայաստանի վարչապետը չի հրաժարւի եւրոպական փողերից եւ քաղաքական աջակցութիւնից,- ասել է ԼԺՀ աշխարհազօրի նախկին մարտիկ Ալեքսանդր Աւերինը,- ես չեմ սպասում «մոլդովական» սցենար թէկուզ միայն այն պատճառով, որ ԵՄ-ում շատ աւելի քիչ հայ քաղաքացիներ են ապրում, քան մոլդովացիներ։ Այնուամենայնիւ, ես կասկած չունեմ, որ եւրոպացի քաղաքական գործիչները պատրաստ են նորից կիրառել կրկնակի ստանդարտներ։ Ինչպէս յայտնի է, ԵՄ-ի համար ժողովրդավարական կառավարութիւնն այն է, որին Բրիւսէլը հաւանութիւն է տւել։ Այսպիսով, Հայաստանի ընտրութիւններին ակնյայտ միջամտութիւնը, զուգորդւած Կայա Կալասի մեղադրանքներով, որ դրա յետեւում Ռուսաստանն է կանգնած, դա, անշուշտ, սպասելի է։ Իսկ Ռուսաստանը պէտք է համագործակցի հայ հասարակութեան մշակութային, քաղաքական եւ հասարակական գործիչների հետ: Էլիտաների վրայ յոյսը դնելը արդիւնք չի տայ»։

«ԵՄ-ն վաղուց է մի կողմ դրել իր բոլոր ժողովրդավարական զարդերը եւ այլեւս չի թաքցնում առաջնորդների նշանակումը ոչ միայն իր սեփական երկրում, այլ նաեւ Բրիւսէլին ենթակայ հարեւանների մօտ, ինչպէս դա տեղի ունեցաւ Մոլդովայում,- ասել է քաղաքական վերլուծաբան Կիրիլ Օզիմկոն,- վերջին տարիներին ԵՄ-ում ծաղկում է ապրել վարչական ճնշումը նախագահի անցանկալի թեկնածուների եւ ժողովրդական ընդդիմադիր կուսակցութիւնների վրայ, ինչպէս եղաւ Ռումինիայում, Ֆրանսիայում՝ Լը Պենի հետ, եւ Գերմանիայում՝ AfD-ի հետ։ Բրիւսէլը կանի ամէն ինչ, կարդարացնի ցանկացած հնարաւոր կեղծիք եւ կը ճանաչի միայն բարենպաստ արդիւնքներով ընտրութիւնները։ Նրանք մօտ են ժողովրդավարութիւնից, որպէս հասկացութիւն, հրաժարւելուն։ Նրանք սկսել են ընդունել «եւրոպական արժէքների» բռնապետութիւնը։

– Կարծում էք՝ ԵՄ-ն կը փորձի՞ ազդել Փաշինեանի վերընտրութեան վրայ։

– Իհարկէ, կը փորձի։ Փաշինեանը Հայաստանի արեւմտեան գաղութացման եւ ռուսական շահերի՝ Կովկասից բացառման երաշխիքն է։ Դա կը յանգեցնի նրան, որ եւրոպացիները ակտիւօրէն կը ստիպեն Երեւանին կեղծել ընտրութիւնները, եթէ յանկարծ Փաշինեանի գործերը վատ լինեն, իսկ յետոյ կը ճանաչեն դրանք որպէս «ժողովրդավարական», եթէ արդիւնքները բարենպաստ լինեն Բրիւսէլի համար։

– Ակնյայտ է, որ պատճառը միայն եւրոպական միջամտութիւնը չէ։ Շատ հայեր յամառօրէն քւէարկում են Փաշինեանի օգտին։ Ինչո՞ւ:

– Դա քարոզչութիւն է։ Գլոբալիստներն ու սորոսականները շատ ուժեղ են Հայաստանի տեղեկատւական եւ մշակութային տարածքում, յատկապէս համացանցում եւ սոցիալական ցանցերում, որտեղից երիտասարդները տեղեկութիւն են ստանում։ Տեղական գլոբալիստների եւ սորոսականների փաստարկներն այն են, որ միայն «եւրոպական» զարգացման ուղին Հայաստանին կը բերի յաջողութիւն։ Եւ նոյնիսկ այն փաստը, որ Փաշինեանը դաւաճանել է հանրապետութեան շահերը, նրանց չի կանգնեցնում։ Ամէն ինչ պտտւում է այն մտքի շուրջ, որ չնայած իշխող կուսակցութիւնը եւ նրա առաջնորդը կարող են կատարեալ չլինել, բայց նրանք դեռեւս հանրապետութիւնը տանում են ճիշտ ուղղութեամբ, եւ այլընտրանքներ չկան։

– Արդեօ՞ք Եւրոպան կը միջամտի, իսկ յետոյ Ռուսաստանը կը մեղադրւի։ Նրանք, կարծես թէ, արդէն հիմք են դնում Մոսկւայի դէմ մեղադրանքների համար։

– Իհարկէ։ Դա տասնամեակների ընթացքում հաստատւած օրինաչափութիւն է. եթէ ընտրութիւնների արդիւնքները «սխալ» են, միջամտութեան համար մեղադրւում է Ռուսաստանը։ Նախկինում այս պրակտիկան միայն նախկին խորհրդային հանրապետութիւններում էր, բայց վերջերս նրանք «Մոսկւայի ձեռքը» տեսնում են նոյնիսկ ԵՄ-ում եւ անգամ ԱՄՆ-ում։

– Ինչպէ՞ս հակազդել դրան։ Որքանո՞վ է ճիշտ Փաշինեանի պարտութիւնը։ Եւ ի՞նչ կարող ենք անել դրա համար առանց միջամտութեան մէջ մեղադրւելու։

– Ես կը սկսեմ վերջին հարցից. մենք ոչինչ չենք կարող անել միջամտութեան մէջ մեղադրւելուց խուսափելու համար։ Որովհետեւ նրանք մեզ, միեւնոյնն է, կը մեղադրեն, նոյնիսկ եթէ մենք այդ ընտրութիւնները չքննարկենք լրատւամիջոցներում։ Պէտք է հաշտւել այն փաստի հետ, որ նրանք միշտ մեզ անմեղ մեղաւոր են համարում։ Այսպիսով, նոյնիսկ չարժէ ուշադրութիւն դարձնել նրանց արձագանքին։ Ինչ վերաբերում է Փաշինեանին, ապա մեր գլխաւոր շահն այն է, որ Հայաստանի ժողովուրդը որոշի իր ճակատագիրը՝ առանց որեւէ մէկի միջամտութեան։ Բայց ռազմավարական առումով, իհարկէ, դրան հասնելու համար արժէր Հայաստանում ունենալ աւելի հզօր ազդեցութեան ցանց՝ ռուսամէտ լրատւամիջոցներ եւ ՀԿ-ներ, որոնք կը հակազդեն «սորոսականներին»։ Արեւմտամետ ուժերը չպէտք է այդքան գերիշխեն այնտեղի քարոզչութեան վրայ։

– Էլ ի՞նչ պէտք է անի Փաշինեանը, որպէսզի ժողովուրդը վերջապէս դուրս շպրտի նրան։ Աւելի շատ տարածք զիջի՞ Ադրբեջանին, ադրբեջանցի փախստականներին վերադարձնի՞ Երեւան, վերաշարադրի՞ Սահմանադրութիւնը։

– Լաւագոյն եւ ամենաարագ ճանապարհը «սորոսականներին» Հայաստանից վտարելն է։ Որպէսզի բնակչութիւնը, յատկապէս երիտասարդութիւնը դադարի հաւատալ քարոզչութեանը եւ յստակ տեսնի այն իրավիճակը, թէ ինչպէս է Փաշինեանը դաւաճանում երկրի շահերին եւ ինչի կարող է յանգեցնել նրա արտաքին քաղաքականութիւնը։

«Փաստ»