Վերջին օրերին Հայաստանի Ազգային ժողովի ամբիոնից հնչեց յայտարարութիւն՝ դաշնակցականութիւնը «քաղաքական մտքից արմատախիլ անելու» մասին: Այն չի կարելի դիտել որպէս մէկ պատգամաւորի կատարած արտայայտութիւն: Այն քաղաքական մտածողութիւն է, որի շրջանակում իշխանութիւնը բացայայտօրէն պայքարում է քաղաքական բազմակարծութեան դէմ: Սա այլեւս քաղաքական բանավէճ չէ. սա քաղաքական անհանդուրժողականութեան բացայայտ դրսեւորում է:
135 տարւայ քաղաքական պատմութիւն ունեցող կազմակերպութեանը մէկ պատգամաւորի ամբիոնային յայտարարութեամբ «վերջին» յայտարարելը ոչ թէ Դաշնակցութեան պատմութեան աւարտն է, այլ այդ յայտարարութեան հեղինակի քաղաքական մտածողութեան ցուցանիշը:
Իր բազմամեայ գործունէութեան ընթացքին Դաշնակցութեանը փորձել են արգելել, ճնշել, դուրս մղել Հայաստանի քաղաքական կեանքից: Այն անցել է օսմանեան կայսրութեան ժամանակաշրջանի ծանրագոյն տարիներով, Հայոց Ցեղասպանութեան աղէտով, Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան ստեղծմամբ, խորհրդային իշխանութեան աքսորով ու արգելքներով, եւ անգամ անկախութիւնից յետոյ եւս պետական սահմանափակումներով ու քաղաքական ճնշումներով:
Ուստի այսօր որեւէ քաղաքական ուժի կողմից «արմատախիլ անելու» մասին խօսելը պատմականօրէն նոր գաղափար չէ: Նոր չէ նաեւ այն պատասխանը, որ տալիս է Դաշնակցութեան 135-ամեայ պատմութիւնը: Դաշնակցութիւնը միայն խորհրդարանական խմբակցութիւն չէ, առաւել եւս՝ որեւէ մէկ իշխանութեան կողմից շնորհւած քաղաքական կարգավիճակ: Այն քաղաքական կազմակերպութիւն է՝ իր գաղափարական ժառանգութեամբ, իր կառոյցներով, իր սերունդներով եւ իր պատասխանատւութեան ընկալմամբ:
Դաշնակցութեան գոյութեան իրաւունքը որեւէ իշխանութիւն չի շնորհում: Եւ որեւէ իշխանութիւն չի կարող այն վերցնել: 135 տարին Դաշնակցութեան համար լոկ տարեթիւ չէ: Այն պատասխան է բոլոր նրանց, ովքեր տարբեր ժամանակներում մտածել են, որ կարելի է արգելել, լռեցնել կամ վերացնել Դաշնակցութիւնը: Եւ այսօր այդ պատասխանը նոյնքան յստակ է. Դաշնակցութիւնը եղել է, կայ եւ շարունակելու է իր քաղաքական պայքարը՝ կազմակերպւածութեամբ եւ Հայաստանի ու հայ ժողովրդի առաջ իր ստանձնած պատասխանատւութեամբ:
ՀՅԴ ԻՐԱՆԻ ՀԻՒՍԻՍԱՅԻՆ ԵՒ ՀԱՐԱՒԱՅԻՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԿԵՆՏՐՈՆԱԿԱՆ ԿՈՄԻՏԷՆԵՐ
