Մեծերի յիշատակը եւ արւեստի առաքելութիւնը

Յիշել մեծերին՝ նշանակում է ոչ միայն նրանց անունները պահպանել, այլեւ նրանց արժանի կերպով ներկայութիւն դարձնել հանրային յիշողութեան մէջ։ Արձանը սոսկ քար չէ, կիսանդրին՝ լոկ դիմապատկեր, իսկ յուշակոթողը՝ պարզապէս յարգանքի նշան։

Դրանք մշակութային ինքնութեան, գեղարւեստական մտածողութեան եւ սերունդների երկխօսութեան արտայայտութիւններ են։ Սակայն յիշելու կամքը լիարժէք է դառնում, երբ միանում է արւեստի լեզւին, վարպետութեանն ու ստեղծագործական պատասխանատւութեանը։

Տեխնոլոգիան կարող է ընդլայնել հնարաւորութիւնները, բայց արւեստի արժէքը չափւում է ոչ թէ գործիքով, այլ ստեղծագործական մտքի խորութեամբ։

Մեր մեծերին յաւերժացնելու ճանապարհին կարեւոր է ոչ միայն կանգնեցնել արձաններ, այլեւ ստեղծել այնպիսի գործեր, որոնց առջեւ սերունդները կը կանգնեն հպարտութեամբ։