ՀՅԴ ԲԻՒՐՈՅԻ ՅԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹԻՒՆԸ

Յունիսի 7-ին Հայաստանում տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրութիւնները մեր նորօրեայ պատմութեան մէջ կտ մնան որպէս աննախադէպ պետական տեռորի պայմաններում տեղի ունեցած ընտրութիւններ։

Իշխող վարչախումբը ընտրական գործընթացի ողջ ընթացքում գործեց առանց միջոցների մէջ խտրութիւն դնելու։ Լայնօրէն կիրառւեց ողջ վարչական ռեսուրսը՝ պետական եւ համայնքային լծակների ներգրաւմամբ։ Գործի դրւած քարոզչական, վարչական ողջ զինանոցը միտւած էր ամէն կերպ սահմանափակելու քաղաքական մրցակցութիւնն ու ազդելու ընտրողների ազատ կամքի արտահայտութեան վրայ։ Իշխանութեան կողմից տարածած ատելութեան խօսքն ու ձեռնարկած քայլերը նոր բաժանարար գծեր եւ պառակտումներ առաջ բերեց հասարակութեան մէջ։

Արդիւնքում, առաջին անգամ վարչական միջամտութեան հետեւանքով ՀՀ քաղաքացին զրկւեց իր ընտրելու, իսկ քաղաքական ուժը՝ խորհրդարանում ներկայացւած լինելու իրաւունքից։

Ընտրախախտումների ծաւալը, դրանց համակարգւած բնոյթը փաստում են ընտրութիւնները սոսկ իշխանութեան պահպանման միջոցի վերածելու վարչախմբի ձգտումների մասին։

Աւելին՝ ընտրական խախտումների վերացման պահանջը, քաղաքական նպատակայարմարութիւններով պայմանաւորւած անհետեւանք թողնելը, առաջացնում են պետական ինստիտուտների կենսունակութեան եւ սահմանադրական կարգի պահպանման հետ կապւած հիմնաւոր կասկածներ։

Այլփւս աներկբայ է, որ խորհրդարանական այս մեծամասնութիւնը ձեւաւորւել է ոչ թէ ժողովրդավարական ընտրութիւնների, այլ բացառապէս սահմանադրական դատարանի կողմնակալ որոշման եւ վարչական մեքենայութիւններով իրականացւած մանդատների բաշխման արդիւնքում։

Այս ընտրութիւնների ժամանակ էական գործօն էին նաեւ արտաքին ուժի կենտրոնների եւ ամենատարբեր դերակատարների բացայայտ միջամտութիւններն ու ազդեցութիւնները, ինչը լուրջ հարւած էր Հայաստանի ինքնիշխանութեանն ու սուբիեկտայնութեանը։

Այդուհանդերձ, հակառակ վերը նշւած հանգամանքների, բոլոր դժւքրութիւնների, սահմանափակումների եւ խոչընդոտների՝ հաւաքական ընդդիմութիւնը կարողացաւ պատկառելի ընտրաքւէ արձանագրել։ «Պաշտօնապէս» արձանագրւած արդիւնքները թէեւ գործող իշխանութիւններին փաստացի հնարաւորութիւն են տալիս վերարտադրւել, սակայն ակնյայտ է, որ իշխող վարչախումբը անկման ընթացքի մէջ է եւ կորցրել է իր լեգիտիմութիւնը։ Սրա վկայութիւնը նաեւ նոր թափ ստացած յետընտրական քաղաքական հետապնդումներն ու բռնաճնշումներն են։

Քաղաքական ճգնաժամը ընտրութիւնների արդիւնքում ոչ միայն չի յաղթահարւել, այլեւ իշխող վարչախմբի քայլերի արդիւնքում աւելի է խորացել՝ ձեռք բերելով վտանգաւոր ներազգային եւ աշխարհաքաղաքական երանգներ։ Ցանկացած գնով վերարտադրւելու իշխանութիւնների մոլուցքը հարւածի տակ է դրել հանրային համերաշխութիւնը, ժողովրդավարական արժէքները, կայունութիւնը եւ պետութեան կենսունակութիւնը։

Գործող վարչախումբը շարունակաբար թիրախաւորում է Անկախութեան հռչակագիրը, Հայաստանեայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին, արցախեան շարժումը, հայկական ինքնութեան հիմքերը, այն ամէնը՝ ինչ եղել է համահայկական միասնութեան շաղախը։

Ստեղծւած պայմաններում, նոր իրողութիւնների եւ հանգամանքների հաշւառմամբ, հարկ է շարունակել քաղաքական պայքարը նոր մատավարութեամբ, նոր թափով եւ ուժգնութեամբ։

Գլխաւոր խնդիրը իշխող վարչախմբի Հայաստանի թուրքացմանը միտւած կործանարար եւ աղէտաբեր քաղաքականութեան կանխումն է, եւ այս առումով խիստ կարեւոր է բոլոր առողջ, ազգային ուժերի համակարգւած ու համադրւած աշխատանքը եւ հանրային լայն համախմբումը։

Հետեւողական եւ աննահանջ պայքարը բոլոր ճակատներում յաջողութեան հասնելու միակ ճանապարհն է։

Հայկական ինքնութեան պահպանումը, ազգային ու արժանապատիւ պետութիւն ունենալու հրամայականը պէտք է դառնայ համահայկական թիւ մէկ օրակարգ։

ՀՅԴ ԲԻՒՐՕ

09 յուլիս, 2026 թ.